Ενα απο τα πράγματα που παρατήρησα στη Καρδίτσα που είμασταν είναι η ομιλία, η κουβέντα, το ηχητικό πάρε – δώσε. Αυτό που δεν έχω στην Αθήνα, αυτό που προσπαθώ να το αντικαταστήσω με το γράψιμο στο τετράδιο, το γράψιμο στην οθόνη, τη “κουβέντα” με όλους εσάς.
Αραγε μιλάτε πολύ με τους οικείους σας ή είσθε ντροπαλά παιδιά που λένε βέβαια τα απαραίτητα αλλά τα μύρια όσα μύχια των σκέψεων τα κλειδαμπαρώνετε στον εαυτό σας; Μιλώντας για σχεδόν 5 μέρες κατάλαβα πόσο μου λείπει. Το να μιλάω μου λείπει. Η επαφή με τους άλλους μέσω των ήχων, όταν αφήνουμε τα συναισθήματα να πάρουν άλλο μονοπάτι.
Δεν μου λείπει η κουβέντα στην Αθήνα, η προσωπική σχέση μου λείπει, να βλέπεις τον άλλο όταν του μιλάς, τ’ αυτιά να ακούν κοντινά ερεθίσματα και τα μάτια να βλέπουν εκφράσεις. Μου έλειψε ο λεμονάς που διαλαλούσε στη διαπασών, μου έλειψε η Μαργαρώ να βγάζει φωνή στη γειτόνισσα που την είχε κλείσει στο πάρκινγκ.
Μιλάω λιγώτερο στη πόλη. Αφουγκράζομαι κυρίως και γράφω. Και γερναω
