Verbal abusing

Η βροχή με χαλάει αφάνταστα, με καταθλίβει. Βλέπω τη νύφη μου που λατρεύει τα νερά και με χαρά βγαίνει έξω και απορώ. Δεν απορώ δηλαδή, απλά λέω ότι είναι άλλος άνθρωπος που χαίρεται παντ’ος καιρού.

Σήμερα όλη μέρα έχω ταχυκαρδίες, όποτε πιάνει η υγρασία , αρχίζουν να λένε τα δικά τους. Μάλλον απο το άγχος είναι και τις ευθύνες.

Δεν αντέχω άλλη ευθύνη, να τις πετάξω απο πάνω μου θα ήθελα σαν τις ψείρες. Ομως δεν γίνεται.

Ο Β. έχει μιά αναπηρία απο εγκεφαλικό, με αποτέλεσμα να περπατάει με μπαστούνι. Εφ’ όρου μάλλον ζωής.

Εργάζεται καλά σε δικιά μας επιχείρηση και ενώ θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος απο τη ζωή του που του εξασφαλίζει τα πάντα, όσα δλδ θα ήθελε, μονίμως κλαίγεται. Εντάξει δεν είναι εύκολο να έχεις μόνιμη αναπηρία ιδιαίτερα στην Ελλάδα που είναι αδιάφοροι σε τέτοια θέματα, έχει όμως καλή δουλειά, αξιοπρέπεια, οικονομικά στέκει καλά και δεν μπορεί να απολαύσει ότι καλό έχει, κυττάει πάντα το μείον.

Και όταν τον πιάνουν οι μαύρες του ξεσπάει σε μένα και με στολίζει με τα χειρότερα επίθετα. Ετσι για να ξεθυμαίνει. Και μετά τα ξεχνάει και Ελενίτσα μου και Ελενίτσα μου και τι θα γίνω χωρίς εσένα.

Πονάω 

Advertisements

Ονειρα

Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά σου άσπρα..

Θα ήθελα να έχω μια ζωή ρουτίνα, όπως πολλοί άνθρωποι γύρω μου, μιά ηρεμία, μιά γαλήνη, όπου θα ασχολούμαι με την πεζή καθημερινότητα, χωρίς πολλά-πολλά.

Αντ’ αυτού το άγχος απο τα συνεχή σκαμπανεβάσματα πάει να μου πιεί το αίμα. Πότε ΄πάνω πότε κάτω, πότε στον ουρανό πότε στον πάτο. Ζώ με την ψυχή στο στόμα.

Φοβάμαι συνεχώς μη χάσω τα κεκτημένα, τον Β, τη ζωή μας, τη ζωή μου, τη βολή μου αν θέλετε, μη γίνει κάτι και βρεθώ πάλι με τα κουρέλια στο χέρι να μαζέψω τα φρύγανα της ζωής και να ξανα-ξεκινήσω απο το Α.

Γέρασα φαίνεται και κάθε νέο ξεκίνημα μου φαίνεται βουνό.  

Γιατί

Εχω άπειρο άγχος που δεν έχει ώς τώρα βρεί διεξοδο. Να πάρω σβάρνα τους ψυχιάτρους δεν με εκφράζει, έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ έύκολα να μιλήσω σε ξένους για μένα.. προτιμώ τα διάφορα τετριμμένα που λέμε κάθε μέρα με τους γείτονες, συγγενείς, φίλους, χωρίς να εμβαθύνουμε.
Κοντά άλλά όχι και τόσο.
Εχω άγχος γιατί έχω δέσει τη βάρκα των ονείρων μου μαζί με την βάρκα του Β. του άντρα μου, του συντρόφου μου. Που είναι ριψοκίνδυνος και εγώ όχι.
Οτιδήποτε νέο με τρομάζει. Εχω και τρομακτικές εμπειρίες απο τη ζωή μου που με σημάδεψαν.
Εκείνος δεν έχει.

Είμαι

η Λένα. Αποφασίζω να γράψω εδώ πράγματα που σκέφτομαι και δεν τα λέω. Ποτέ δεν μιλάω γι αυτά, κανείς δεν ξέρει τίποτα για αυτές μου τις σκέψεις. Δεν περιμένω συνταξιδιώτες σε αυτό μου το ταξίδι, αν όμως αποφασίσουν να μπούν λαθρεπιβάτες στη Μαίρη Σελέστε της ζωής μου, ας είναι καλά.

Είμαι βυθισμένη σε ένα δαίδαλο επιθυμιών. απο τη μιά τα πρέπει και απο την άλλη τα θέλω. Απο τη μιά το παρελθόν με γεμίζει χαρά αλλά και ήττα, μετά έρχεται το παρόν που μόνο οδύνη μου φέρνει, όσο για το μέλλον..το πέρασμα του Αχέροντα κανείς δεν το γλυτώνει.

 Σε αυτόν τον αγώνα αλληλοεξόντωσης, θα κυττάξω να επιζήσω.

Με ή χωρίς απώλειες

Με ή χωρίς συνταξιδιώτες