Ονειρα

Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά σου άσπρα..

Θα ήθελα να έχω μια ζωή ρουτίνα, όπως πολλοί άνθρωποι γύρω μου, μιά ηρεμία, μιά γαλήνη, όπου θα ασχολούμαι με την πεζή καθημερινότητα, χωρίς πολλά-πολλά.

Αντ’ αυτού το άγχος απο τα συνεχή σκαμπανεβάσματα πάει να μου πιεί το αίμα. Πότε ΄πάνω πότε κάτω, πότε στον ουρανό πότε στον πάτο. Ζώ με την ψυχή στο στόμα.

Φοβάμαι συνεχώς μη χάσω τα κεκτημένα, τον Β, τη ζωή μας, τη ζωή μου, τη βολή μου αν θέλετε, μη γίνει κάτι και βρεθώ πάλι με τα κουρέλια στο χέρι να μαζέψω τα φρύγανα της ζωής και να ξανα-ξεκινήσω απο το Α.

Γέρασα φαίνεται και κάθε νέο ξεκίνημα μου φαίνεται βουνό.  

Advertisements

Γιατί

Εχω άπειρο άγχος που δεν έχει ώς τώρα βρεί διεξοδο. Να πάρω σβάρνα τους ψυχιάτρους δεν με εκφράζει, έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ έύκολα να μιλήσω σε ξένους για μένα.. προτιμώ τα διάφορα τετριμμένα που λέμε κάθε μέρα με τους γείτονες, συγγενείς, φίλους, χωρίς να εμβαθύνουμε.
Κοντά άλλά όχι και τόσο.
Εχω άγχος γιατί έχω δέσει τη βάρκα των ονείρων μου μαζί με την βάρκα του Β. του άντρα μου, του συντρόφου μου. Που είναι ριψοκίνδυνος και εγώ όχι.
Οτιδήποτε νέο με τρομάζει. Εχω και τρομακτικές εμπειρίες απο τη ζωή μου που με σημάδεψαν.
Εκείνος δεν έχει.