Verbal abusing

Η βροχή με χαλάει αφάνταστα, με καταθλίβει. Βλέπω τη νύφη μου που λατρεύει τα νερά και με χαρά βγαίνει έξω και απορώ. Δεν απορώ δηλαδή, απλά λέω ότι είναι άλλος άνθρωπος που χαίρεται παντ’ος καιρού.

Σήμερα όλη μέρα έχω ταχυκαρδίες, όποτε πιάνει η υγρασία , αρχίζουν να λένε τα δικά τους. Μάλλον απο το άγχος είναι και τις ευθύνες.

Δεν αντέχω άλλη ευθύνη, να τις πετάξω απο πάνω μου θα ήθελα σαν τις ψείρες. Ομως δεν γίνεται.

Ο Β. έχει μιά αναπηρία απο εγκεφαλικό, με αποτέλεσμα να περπατάει με μπαστούνι. Εφ’ όρου μάλλον ζωής.

Εργάζεται καλά σε δικιά μας επιχείρηση και ενώ θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος απο τη ζωή του που του εξασφαλίζει τα πάντα, όσα δλδ θα ήθελε, μονίμως κλαίγεται. Εντάξει δεν είναι εύκολο να έχεις μόνιμη αναπηρία ιδιαίτερα στην Ελλάδα που είναι αδιάφοροι σε τέτοια θέματα, έχει όμως καλή δουλειά, αξιοπρέπεια, οικονομικά στέκει καλά και δεν μπορεί να απολαύσει ότι καλό έχει, κυττάει πάντα το μείον.

Και όταν τον πιάνουν οι μαύρες του ξεσπάει σε μένα και με στολίζει με τα χειρότερα επίθετα. Ετσι για να ξεθυμαίνει. Και μετά τα ξεχνάει και Ελενίτσα μου και Ελενίτσα μου και τι θα γίνω χωρίς εσένα.

Πονάω 

Advertisements