Κακκιά πεθερά

Εχω 2 γιούς. Ο μεγάλος είναι σαν τον μπαμπά του στο χαρακτήρα, κοινωνικός, έξω καρδιά. Ο άλλος είναι σαν εμένα, μιλάει λίγο και σκέφτεται. Ο πρώτος παίρνει τη ζωή όπως του έρχεται και κυττάει να τη βάλει κάτω. Ο άλλος μαζεύεται μέσα στο καβούκι του. Το ρίχνει σε φυγές, στ’ αθλητικά, στη μπύρα, στο γήπεδο.

Ο Πέτρος, ο μεγάλος μου γιός παντρεύτηκε πρώτος, πήρε μία μεγαλύτερή του γυναίκα που όμως τον κυττάει στα μάτια και τον προσέχει. Τους παρακολουθώ πως συμπεριφέρεται ο ένας στον άλλο μετά από 16 χρόνια γάμου. Τον θεωρώ τυχερό. Ελπίζω να το εκτιμάει.

Ο Μάρκος είναι ο μικρός μου γιός. Πήγε και παντρεύτηκε μιά κατώτερη απ’ εκείνον γυναίκα που τα είχε με έναν άλλο παλιά, έναν νταή που δούλευε πόρτα σε ένα πορνομάγαζο. Μια γυναίκα που καθόταν και έτρωγε ξύλο απο την πρώην μέλλουσα πεθερά της γιατί δεν σφουγγάριζε καλά τα πατώματα. Ο Μ. την ερωτεύτηκε και έδειρε τον πρώην της. Μετά παρόλλες τις αντιρρήσεις μου την έφερε σώγαμπρη στο σπίτι.  Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Πέτρος και η γυναίκα του να ξεκόψουν. Ο Β ήταν έξω φρενών με την συμπεριφορά του Μάρκου και τον πίεσε να πάρει απόφαση. Ετσι παντρεύτηκαν.

Και μάνι-μάνι του έκανε και 3 παιδιά…τα εγγονάκια μου. Που τα λατρεύω. Την μάνα τους όμως δεν την αγαπώ. Εχω την αίσθηση ότι τον γιό μου τον πήρε απο συμφέρον, για να την βγάλει απο το χαντάκι που είχε πέσει.

Είμαι μιά κακιά πεθερά. Κρύβω τα αισθήματά μου, όμως νομίζω ότι το καταλαβαίνει.

Κανέναν δεν αγαπάει, ούτε το γιό μου, ούτε εμάς. Και τα παιδάκια πιστεύω ότι τα έκανε για να δέσει τον Μάρκο καλα και εμάς να μας έχει στο τσεπάκι της.

Η φίλη μου η Ρένα λέει ότι θα έπρεπε να ντρέπομαι που σιχαίνομαι τη νύφη μου. Ομως δεν ντρέπομαι, και καμμία τύψη δεν έχω. Μερικά πράγματα είναι έτσι.   

Advertisements