Ομφαλοσκόπηση

Απο το πρωϊ έχω πονοκέφαλο. Απο τη διάσειση. Και νεύρα πολλά. Από την ανοησία μου. Τι ήθελα και ανακατεύτηκα στον καυγά. Ο Βησσαρίων χαστούκισε τον γιό μας. Κοτζάμ άντρα. Που έφαγε το χαστούκι και δεν είπε λέξη. Εγώ τι ήθελα να μπώ στη μέση, να τους χωρίσω έλεγε η ηλίθια, αφού όσες φορές το έχω ξανακάνει βρίσκω πάντα τον μπελά μου. Σιχτίρ.

Είναι όμως παιδί μου και το πονάω. Δεν μπορώ να τον βλέπω να το χτυπάει.

Είναι στιγμές που μισώ τον άντρα μου, παρόλλο που είμαστε μαζί τόσα χρόνια. Και μετά προσπαθώ να βρώ δικαιολογίες για να συγχωρήσω όλες τις καταστάσεις. Να δικαιώσω το γιό μου, τον εαυτό μου, τα εξιλαστήρια θύματα. Που υπάρχουμε για να ξεσπάνε οι άλλοι επάνω τους. Αμνοί πρός σφαγή.

Και να συγχωρήσω και τον Β γιατί όταν νευριάζει, κακκιάζει και ψάχνει για φταίχτη. Και ο φταίχτης στήνεται σαν τον Χριστό στον τοίχο. Και καρφώνεται. Και μετά ο Β αισθάνεται ικανοποιημένος απο τη ζωούλα του έχοντας καταστρέψει εκείνη των άλλων.

Να πεθάνω, γίνεται?