Ατσάλι + πλαστελίνη = ?

Αναρωτιέμαι συχνά γιατί τον πήρα αυτόν τον άνδρα. Τον Βησσαρίωνα εννοώ τότε παλιά. Εντάξει βγαίναμε κάτι χρόνια, με κολάκευε το γεγονός ότι ένας «μεγάλος» , στα 24 φοιτητής ασχολιόταν με ένα κοριτσάκι της δευτέρας γυμνασίου. Στην αρχή τον κορόιδευα, του έδινα ραντεβού και μετά τον έστηνα. Μετά όμως είδα ότι άναβα όταν με άγγιζε. Κάναμε έρωτα πρίν τελειώσω τη β γυμνασίου στο αυτοκίνητο του μπαμπά του ένα Σαββατόβραδο στο Λυκαβηττό.  Από εκείνο το βράδυ και μετά η σχέση πήρε το δρόμο της.

Δεν ξέρω αν μου έκανε απιστίες, εγώ πάντως του έκανα. Οταν πήγε στρατιώτης, τον στείλλανε στα σύνορα, όπως τους περισσότερους Αθηναίους. Και ο φίλος του ο Νίκος με είχε απο κοντά.. έτσι κάναμε έρωτα μιά νύχτα σε ένα ξενοδοχείο στο Σκαραμαγκά. Και συνεχίσαμε να βρισκόμαστε ώσπου να γυρίσει ο Β.

Επρεπε να είχα πάρει τον Νίκο για σύζυγο. Ηταν πιό μαλακός με τις γυναίκες ενώ ο Β ήταν ισχυρογνώμων. Δυστυχώς δεν είχα το θάρρος να πώ στον Β, να τελειώνουμε και ούτε ο Ν είχε το κουράγιο να πλακωθεί μαζί του στο ξύλο για μένα. Ετσι ο Β με παντρεύτηκε και ο Ν πήρε την αδελφή του Β για γυναίκα. Για να μη χάσει την επαφή με εμένα. Η Κατερίνα, η γυναίκα του Νίκου, δεν νομίζω ποτέ να υποψιαστηκε τίποτα, του έκανε 2 γιούς και 1 κόρη και όταν μεγαλώσαν κάπως τα παιδιά, του ζήτησε διαζύγιο γιατί  ήθελε λέει να κάνει καριέρα. Και χώρισαν φιλικά.

 Η ζωή με τον Β ήταν γλυκιά στην αρχή του γάμου μας, ο έρωτας δυνατός και παθιασμένος. Πώς είναι δυνατόν να ζώ ερωτευμένη με 2 άντρες ταυτόχρονα? Δεν ξέρω αλλά είχαν γίνει ένα με εμένα τους είχα άμεσα ανάγκη και τους δυό.

Οταν όμως περάσανε τα χρόνια και έκανα τα παιδιά μου είδα ότι ο έρωτας αλλάζει, και ο άντρας αλλάζει. Εγινε ο Β άνθρωπος απο ατσάλι με κοφτερές οδοντωτές άκρες και εγώ από αγέρωχη με πίστη για τη ζωή γυναίκα, έγινα ευάλωτη, σαν απο πλαστελίνη.  

Στο ενδιάμεσο πέθανε και ο Ν από έμφραγμα.

Και εγώ έγειρα σαν καμμένη οξυά για το χώμα.  

Advertisements

3 thoughts on “Ατσάλι + πλαστελίνη = ?

  1. Πολλές φορές στην ζωή μας παίρνουμε μια απόφαση και νομίζουμε ότι είναι η σωστή και ότι θα το αντέξουμε κι όμως πάντα μας μένει ένα σφίξιμο στο στομάχι και μια πικρίλα στο στόμα… Κι ενώ νομίζουμε ότι θα περάσει, κι ενώ νομίζουμε ότι έχει περάσει, έρχεται κάποια στιγμή που γίνεται πολύ δυνατό… Άσε που έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε αυτό που δεν έχουμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s