Για το 2007

δεν θέλω να ζητήσω τίποτα γιατί ότι είναι να έρθει θα έρθει. Και οι ελπίδες για τα όνειρα μαδάνε όταν αυτά δεν πραγματοποιούνται.

Θα ήθελα όμως στη ζωή μου2007

  • να είχα αγαπήσει λιγώτερο. Ετσι δεν θα ήμουνα έρμαιο των αισθήσεων, ίσως να έβλεπα τους ανθρώπους και τα πράγματα με πιό ξεκάθαρα μάτια
  • να είχα μία κόρη, ποτέ δεν έπιασα κοριτσάκι, όλο αγόρια. Και ένα παιδάκι που γεννήθηκε πρόωρο και δεν επέζησε, πάλι αγοράκι ήταν. Γιατί κόρη? Γιατί όχι?
  • να είχα κάνει περισσότερες φίλες. Είμαι λίγο μονόχνωτη και δεν μοιράζομαι εύκολα, όμως γνώρισα τόσους μα τόσους ανθρώπους που αν τους ξανοιγόμουνα λίγο, λιγουλάκι θα είχα δημιουργήσει φιλίες σε όλες τις γωνιές της Γής
  •  να είχα μάθει νωρίτερα κομπιούτερ, τόσα και τόσα αισθήματα βαθιά φωλιασμένα μέσα μου θα είχαν βρεί τη διέξοδο. Γράφω τώρα τα όσα με απασχολούν στην καθημερινότητά μου όμως θα ήθελα να ξετρύπωνα εκείνα τα παλιά τεφτέρια που είχα με σκληρό εξώφυλλο και να κύτταγα τις χαρές και τις οδύνες μου το 1986, το 1976, 1966 

Εύχομαι σε όλους το 2007 να έρθει όπως το θέλει ο καθένας

Advertisements

Επιστροφή

Εφυγα πρίν απο τα Χριστούγεννα μαζί με τον Β. Πήγαμε εκδρομή στην Κόνιτσα με γκρούπ. Μείναμε σε έναν ξενώνα φιλόξενο, ζεστό και παραδοσιακό. Κάναμε περιηγήσεις στα γιοφύρια, στα δάση στις ομορφιές του τόπου. Είδαμε και διάφορες βιοτεχνίες με τοπικά ρούχα και είδη σπιτιού, υφαντά, μαντήλια, τσεβρέδες και τέτοια.

Πιαστήκαμε χέρι – χέρι και περπατήσαμε. Ο περίπατος μας έφερε πάλι κοντά αλλά μέσα μου δεν νοιώθω ότι ήρθε τόσο κοντά. Οι κρίσεις και οι πικρές κουβέντες έχουν ήδη κάνει το θαύμα τους, λάξευσαν την καρδιά μου και την έκαναν απο σταλαγμίτη. Δεν στάζει ο ίδιος, δέχεται όμως τις ψυχρές και άπονες ρίψεις.

Μπόρώ να ζώ με την ήττα. Εγινε και αυτή τρόπος ζωής, δικής μου. Μπήκε στο πετσί μου και το κατέλαβε. Πανωλεθρία

Γυρίσαμε χθές κουρασμένοι αλλά ευχαριστημένοι. Σήμερα πήγε στο μαγαζί και εγώ πήγα στη νύφη μου. Κάθομαι και της μιλάω για το τώρα, τα αισθήματά μου. Οταν όμως μου έρχεται ο κόμπος της ήττας στο λαιμό, μου βάζει στα χέρια κάτι να κάνω στην κουζίνα, ή να καθαρίσω ένα ρόδι, ή φασόλια ή να της φτιάξω πουρέ. Ετσι ο κόμπος κατεβαίνει και το ηθικό μου αναπτερώνεται.

Είθε 

Καλά Χριστούγεννα

test2.gif σας εύχομαι, σαν παιδιά μου έχω και εσάς μαζί με τα δικά μου. Οι φίλοι της καρδιάς είναι 2 φορές πιό πάνω φίλοι. Να περάσετε όμορφα και να μην κουραστείτε πολύ.

Ο Βησσαρίων τελείωσε τον μπακλαβά και τα κουλουράκια χθές. Τα μοιράσαμε στα παιδιά μας μετά. Αύριο θα πάμε στο σπίτι της Μ για Χριστούγεννα όπως κάθε χρόνο. Μαγειρεύει πάντα ο γιός μου όταν μας κάνουν τραπέζια και μαγειρεύει πάντα εξωτικά και λαμπρά πράγματα με ωραία κρασιά..μ’ αρέσει που παρατάσσει τα ποτήρια της γευσιγνωσίας καθώς και τα μαχαιροπήρουνα..το ένα δίπλα στο άλλο πάντα με το γαλλικό στύλ, τα δόντια των πηρουνιών να ακουμπάνε πάνω στο τραπεζομάντηλο, ανάποδα σύμφωνα με το ελληνικό στύλ.

Δεν πάω για να φάω στο σπίτι τους, αλλά να δώ, το στολισμένο τραπέζι, τη διακόσμηση, τα σοκολατάκια δίπλα σε κάθε πιάτο, το απαλό φώς των κεριών, να δοκιμάσω τις γεύσεις, πέρυσι μας κάνανε γαλλικά φαγητά, φέτος τι άραγε? Και εγώ τους φτιάχνω μιά μηλόπιττα, να μην πάω άδεια τα χέρια. Με κάνουν και ξεφεύγω απο την καθημερινότητα γιατί ακολουθούν το αγγλικό πρωτόκολλο.

Μπαίνουμε σπίτι τους και μας περνάνε στο σαλόνι όπου παίρνουμε ποτά και μιλάμε γενικά..(εκεί παρατηρώ τι καινούργιο έχουν βάλει..επίσης με καμάρι βλέπω τις κουρτίνες της, εγώ τις έρραψα) μετά πάμε στην τραπεζαρία και μετά πάλι στο σαλόνι για τσιγάρο και χαλάρωση. Υπάρχουν πούρα για τον Βησσαρίωνα και τον Μάρκο και ουϊσκυ, λιμοντσέλο (σπιτικό) και κονιάκ για τις κυρίες.

Και όταν φύγουμε απο εκεί..πάντα πάμε περίπατο στον Μπάτη και καφέ στον Πράπα. Απλές παραδόσεις που γλυκαίνουν τις καρδιές.

Χρόνια Πολλά.

Χθές

είχα επέτειο γάμου. Βγήκαμε έξω με τον Βησσαρίωνα, πήγαμε και φάγαμε σε ένα ωραίο γαλλικό εστιατόριο και μετά πήγαμε και χορέψαμε.

Είμαστε μαζί 48 χρόνια, όχι όλα παντρεμένα, σε γενικές γραμμές μιλάω. Μου έκανε δώρο ένα βραχιόλι και του πήρα μία ταμπακέρα. Του αρέσει να βγάζει τα τσιγάρα απο τα κουτιά τους και να τα φυλάει στις ταμπακέρες του. Του έχω παρει πολλές απο σμάλτο, κρύσταλλο μουράνο, ασημένιες, εβένινες, κοκκάλινες, απο σεντέφι, έχει συλλογή μεγάλη. Αυτή την ταμπακέρα την έκανα παραγγελία, ήταν απο ζάντ και μέταλλο. Ζάντ η πέτρα της ελπίδας. Μακάρι να ζήσει πολλά και καλά χρόνια.

Μακάρι να ζήσουμε καλά και αγαπημένα χρόνια.

Ζήλια

δεν βγάζει πουθενά αυτό το ανταγωνιστικό συναίσθημα, ή μάλλον βγάζει στο μίσος. Οι νύφες μου ζηλεύουν η μιά την άλλη, η μεγάλη μου νύφη ζηλεύει τη μικρή επειδή η τελευταία έχει δύο παιδιά και εκείνη δεν έχει. Δεν ανακατεύεται ποτέ στην ανάθρεψή τους, αλλά και ακούει και βλέπει. Πολλές φορές της γυρνάνε τα άντερα με τις αποκοτιές που κάνει η μικρή νύφη πρός τα παιδιά της, άμα θυμώνει μαζί τους τα τσιμπάει, τους τραβάει τ’ αυτιά, τα κλειδώνει σε ντουλάπια. Και μονίμως προσπαθεί να τα μειώσει.

Αντίστοιχα η μικρή μου νύφη ζηλεύει τη μεγάλη γιατί πάντα είχε άνετη ζωή. Ποτέ δεν στερήθηκε απο τους γονείς της τίποτα. Ολα της ήρθαν βολικά, οι σπουδές, οι γάμοι της, η ζωή γενικά. Το γεγονός ότι βρέθηκε με διάφορα αποκτήματα απο τους γονείς της και θείους της που δεν είχαν δικά τους παιδιά την έχει βάλει στο στόχαστρο της άλλης. Τη ζηλεύει για τα 3 σερβίτσια πορσελάνης ή για τα βιβλία της, για το ότι είναι διαννοούμενη και λίγο σνόμπ..

Οταν οι δύο νύφες είναι μαζί κρύβουν τα πραγματικά τους αισθ’ηματα, κάνουν τις φίλες, ότι τα λένε ήσυχα και ωραία, όμως τα εξασκημένα μου μάτια βλέπουν τι ακριβώς γίνεται.

Και δεν μ’ αρέσει αυτό που βλέπω.  

Κύματα

σαν τα κύματα έρχεται ο πόθος μέσα μου. Θέλω να κάνω έρωτα, να βυθιστώ, να κυλιστώ, να χάθω μέσα στα χάδια, την ηδονή της διείσδυσης, τη μέθη των οργασμών.

Αλλά δεν κάνω

Δεν του ζητάω να κάνουμε έρωτα γιατί αν το κάνω βάζει τα κλάμματα ότι δεν μπορεί.

Οπότε αυτοικανοποιούμαι. Μου λείπει όμως αυτή η εφήμερη αίσθηση αγάπης.

Πόσο μου λείπει θεέ μου.   

Απορίες

Προχθές πήγαμε με τις δύο μου νύφες και τους γιούς μου για Χριστουγεννιάτικα ψώνια. Πήραμε την πεπατημένη, χωρίς εκπλήξεις.  Ολα αγοράστηκαν απο ένα μαγαζί. Κάτσαμε 4 ώρες. Διαλέξανε οι ίδιοι τι θέλουνε και εμείς τα πληρώσαμε.

Γυρίσαμε με τον Β στο σπίτι με βαριά καρδιά. Που οι άλλες εποχές τότε που δούλευα και έφερνα σπίτι υπόλοιπα, ρετάλια ή και ρούχα παλιάς σεζόν. Τα μεταποιούσα στη μηχανή μου και τα παρουσίαζα στα παιδιά και στα βαφτιστίρια.. Ενοιωθα ότι συνεισφέρω και εγώ όπως μπορώ στο πνεύμα των γιορτών. Ενώ τώρα..όλα είναι φτιαγμένα στην Κίνα, είτε πληρώνεις 10 ευρώ στον Κινέζο της γειτονιάς σου είτε 100 σε εγγλέζικα μαγαζιά που τα υφάσματά τους ράβονται στο Μαρόκκο, στη Κίνα, όπου αλλού.

Απογοητεύτικα απο τα υφάσματα, κακοραμμένα και πρόχειρα. ΄Το ίδιο ύφασμα απο τον Κινέζο είναι πιό τίμιο στ’ αυτιά μου απο το να χρυσοπληρώσεις το «όνομα» και να πάρεις την ίδια ραφή των 10 ευρώ. Ομως ο Ελληνας δεν κυττάει την ποιότητα, τη φίρμα θέλει.

Αυριο το απόγευμα θα βγούμε έξω με τα εγγόνια μας. Θέλουν διάφορα ηλεκτρονικά. Ενα σκατουλάκι σαν το πώμα του γάλακτος, 50 ευρώ. Και θέλουν τον ουρανό με τ’ αστρα. Θυμαμαι τους γιούς μου τι ολιγαρκείς που ήταν, τους έφερνα απο τη Γαλλία συναρμολογούμενα αεροπλανάκια ή ένα τραίνο και κάνανε σαν να τους χάριζα τη γή με τα λουλούδια. Τα παιδιά ίδια είναι, η τηλεόραση και οι εταιρείες τους παίρνουν τα μυαλά. Αναρωτιέμαι μόνο έτσι που συνέχεια ζητάνε, θα τους τα φέρει βολικά ώστε όταν μεγαλώσουν να μπορούν να τα αποκτήσουν χωρίς να απαλλοτριώσουν τη ψυχή τους?