Πάθη

Πρώτη φορά γράφω κάτι τόσο μεθυσμένη. Είχα καιρό να πιώ, κοντά 10 μέρες. Ομως μετά την εγκράτεια έρχεται η παραδοση. Παραδίνομαι χωρίς να σηκώσω τα χέρια. Κατέβασε το όπλο σου ο όμηρος είναι δικός σου.

 ………………….

 Waltz Nr. 2 Jazz Suite του Σοστακοβιτς..Μου είχε κάνει ο Νίκος δώρο τον δίσκο πρίν πολλά χρόνια. Πολύ πρίν ο Κιούμπρικ βάλει την μουσική στην ταινία του «Μάτια ερμητικά κλειστά». Και μετά επιδοθήκαμε στον έρωτα. Αχόρταγα. Σαν να μας περίμενε η ρομφαία του θανάτου έξω απο την πόρτα και έπρεπε να απορροφήσουμε την κάθε στιγμή, την κάθε πτυχή σάρκας απο τότε μέχρι την αιωνιότητα.

Υπήρξα πολύ ερωτευμένη στη ζωή μου. Τόσο που δάκρυζα. Δέσμια της σάρκας. Που όριζε τον νού μου και τον συννέφιαζε.

Ναί υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες. Και δεν είναι έκφυλες. Ερωτευμένες είναι  ………………………….. .

Αύριο θα πάμε εκδρομή στη Σαλαμίνα. Με ένα σύλλογο. Δεν έχω πάει ποτέ ως τώρα. Ελπίζω να περάσουμε καλά.

Advertisements

3 thoughts on “Πάθη

  1. κι εγω λαθραγνωστης σου ειμαι.(ασχετα αν οι ζωες μας ειναι τελειως διαφορετικες-χωρισα την βια και την νοθεια ενος θλιβερου γαμου,πριν απο 18 χρονια)με συγκινουν αφανταστα οι εξομολογησεις σου.Παντα ανατελλει ο ηλιος καλη μου…

  2. giotavita, καλώς την στο λαθρεμπορικό μου καράβι. Κατάφερες βλέπω να διαχωρίσεις τη ζωή σου απο τη βία, τυχερή και ευλογημένη είσαι. Εγώ δεν πρόλαβα και τώρα είναι αργά. Δεν μπορώ να «πετάξω στα σκουπίδια’ έναν ανάπηρο άνθρωπο. Οχι πιά. Οσο για τον ήλιο χαίρομαι που ανέτειλλε για σένα εγκαίρως, κάποια στιγμή ίσως ανατείλλει και για μένα.

    An-Lu, εντάξει, ελπίζω μέχρι τα Χριστούγεννα να μην πιώ. Μικρούς στόχους βάζω πάντα για να τους πιάνω εύκολα.
    Πρώτη φορά πήγα στην Κούλουρη (έτσι λεγόταν η Σαλαμίνα παλιά) και περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Δεν λέει τίποτα το νησί σαν αξιοθέατο, έχει κάτι πέτρινες εκκλησίες, 2-3 παλιά νεοκλασσικά, ένα αρχαίο θέατρο, πολύ μπετόν και αρχιτεκτονικές αποκοτιές, σε ένα σημείο η θάλασσα είναι γεμάτη κουφάρια πλοίων που αντί να τα διαλύσουν τα έχουν ρίξει εκεί να φουντάρουν λίγο-λίγο..χάλι.
    Φάγαμε σε μία ταβέρνα στα Σελήνια ωραίο ψαράκι οφείλω να πώ, ήπια κόκα κόλα και γαληνέψαμε. Ακόμη και η Βησσαρίων τιτίβιζε με τον οδηγό του πούλμαν σαν πουλάκι. Βράδυ γυρίσαμε κουρασμένοι αλλά γεμάτοι χαρά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s