Je ne regrette rien

Καμμιά φορά κάθομαι με τον εαυτό μου και σκέφτομαι τις επιλογές μου στη ζωή. Εζησα μοιρασμένη ανάμεσα σε δύο άντρες, τον νόμιμο και τον μη νομιμο.

Ο Β. ο νόμιμος άντρας μου με αγαπούσε τρελλά και κατά κάποιο τρόπο τον αγαπούσα και εγώ. Πέρα απο τον έρωτα, μου άρεσε και σαν άντρας, είχε εξυπνάδα και πρακτικότητα. Επίσης ήταν άνθρωπος που έβλεπε μακριά, αυτό που οι γιοί μου λένε «to be proactive», όχι μόνο για τη δουλειά του αλλά για τον κόσμο γενικά. Είχε και διάφορες γνωριμίες είτε επί πληρωμή είτε όχι, κανά δυό τις είχε μπλέξει με υποσχέσεις για γάμο, αλλά πάντα έκανε εγκαίρως πίσω «πρός χάριν των παιδιών». Δεν με παραμελούσε, αλλά του άρεσε ο ποδόγυρος. Ο μύθος της στρίγγλας συζύγου, παλιός αλλά καλός, πάντα έπιανε. (Απ’ ότι ξέρω συνεχίζει ακόμη να πιάνει). Ποτέ δεν έψαξα τα συρτάρια του Β. ούτε έλεγα τίποτα για τα λερωμένα πουκάμισα ή εσώρουχα. Καποια ανώνυμα τηλεφωνήματα πέσανε στο κενό. Δεν ζήλευα που κάποιες ίσως τον δεχόντουσαν για φίλο τους, γιατί όχι, ήταν πολύ καλός στο κρεββάτι. Αλλά ούτε και εκείνος ζήλευε εμένα, ούτε ρώταγε και φαινόταν να μην καταλαβαίνει ότι λίγες ώρες πρίν απο εκείνον είχα κάνει έρωτα με κάποιον άλλον. Ισως να ήξερε. Ποτέ όμως δεν είπε λέξη. Και αυτό του το αναγνωρίζω.     

Ο άλλος, ο Νίκος (που είχε παντρευτεί την αδελφή του Β.) ήταν διανοούμενος, φιλόλογος, άνθρωπος των γραμμάτων και της φιλοσοφίας. Τον ερωτεύτηκα τρελλά πρίν παντρευτώ τον Β.  ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον.  Τους ήθελα και τους δύο. Με τον πρώτο ζούσα στην πραγματικότητα, με τον δεύτερο πορευόμουνα στο όνειρο. Εξαιτίας του Νίκου έμαθα ξένες γλώσσες όταν ακόμη ήμουνα μαθητευόμενη μοδίστρα και έκανα καλά γιατί στη δεκαετία του ’60 με στέλνανε στο εξωτερικό για να δουλεύω σε ραπτικούς οίκους, μιλούσα τη γλώσσα της δουλειάς.

Ισως ο Β. να προτιμούσε να έχω εραστή μέσα απο την οικογένεια. Η αδελφή του δεν ξέρω αν κατάλαβε ποτέ τίποτα. Και εκείνη όμως κάτι είχε στη ζωή της, πέρα απο τον Νϊκο γιατί όταν μεγάλωσαν τα παιδιά της, χώρισε και σε 6 μήνες παντρεύτηκε κάποιον άλλον που υιοθέτησε τη μικρή της κόρη…

Ποτέ δεν είπα την αλήθεια στα παιδιά μου. Ηθελα να είμαι ψηλά στα μάτια τους, φοβόμουνα μη με θεωρήσουν «που..». Μερικά παιδιά είναι σκληρά και δεν συγχωρούν ότι δεν έχουν βιώσει.

Αν χρειαζόταν να ξαναζήσω τη ζωή μου, θα σκεφτόμουνα το ίδιο, θα έκανα τα ίδια πράγματα, θα έκλαιγα για τις ίδιες ταινίες, θα έκανα τα ίδια λάθη, θα μάζευα το ίδιο μπουκέτο απο μαργαρίτες.

Advertisements