Je ne regrette rien

Καμμιά φορά κάθομαι με τον εαυτό μου και σκέφτομαι τις επιλογές μου στη ζωή. Εζησα μοιρασμένη ανάμεσα σε δύο άντρες, τον νόμιμο και τον μη νομιμο.

Ο Β. ο νόμιμος άντρας μου με αγαπούσε τρελλά και κατά κάποιο τρόπο τον αγαπούσα και εγώ. Πέρα απο τον έρωτα, μου άρεσε και σαν άντρας, είχε εξυπνάδα και πρακτικότητα. Επίσης ήταν άνθρωπος που έβλεπε μακριά, αυτό που οι γιοί μου λένε «to be proactive», όχι μόνο για τη δουλειά του αλλά για τον κόσμο γενικά. Είχε και διάφορες γνωριμίες είτε επί πληρωμή είτε όχι, κανά δυό τις είχε μπλέξει με υποσχέσεις για γάμο, αλλά πάντα έκανε εγκαίρως πίσω «πρός χάριν των παιδιών». Δεν με παραμελούσε, αλλά του άρεσε ο ποδόγυρος. Ο μύθος της στρίγγλας συζύγου, παλιός αλλά καλός, πάντα έπιανε. (Απ’ ότι ξέρω συνεχίζει ακόμη να πιάνει). Ποτέ δεν έψαξα τα συρτάρια του Β. ούτε έλεγα τίποτα για τα λερωμένα πουκάμισα ή εσώρουχα. Καποια ανώνυμα τηλεφωνήματα πέσανε στο κενό. Δεν ζήλευα που κάποιες ίσως τον δεχόντουσαν για φίλο τους, γιατί όχι, ήταν πολύ καλός στο κρεββάτι. Αλλά ούτε και εκείνος ζήλευε εμένα, ούτε ρώταγε και φαινόταν να μην καταλαβαίνει ότι λίγες ώρες πρίν απο εκείνον είχα κάνει έρωτα με κάποιον άλλον. Ισως να ήξερε. Ποτέ όμως δεν είπε λέξη. Και αυτό του το αναγνωρίζω.     

Ο άλλος, ο Νίκος (που είχε παντρευτεί την αδελφή του Β.) ήταν διανοούμενος, φιλόλογος, άνθρωπος των γραμμάτων και της φιλοσοφίας. Τον ερωτεύτηκα τρελλά πρίν παντρευτώ τον Β.  ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον.  Τους ήθελα και τους δύο. Με τον πρώτο ζούσα στην πραγματικότητα, με τον δεύτερο πορευόμουνα στο όνειρο. Εξαιτίας του Νίκου έμαθα ξένες γλώσσες όταν ακόμη ήμουνα μαθητευόμενη μοδίστρα και έκανα καλά γιατί στη δεκαετία του ’60 με στέλνανε στο εξωτερικό για να δουλεύω σε ραπτικούς οίκους, μιλούσα τη γλώσσα της δουλειάς.

Ισως ο Β. να προτιμούσε να έχω εραστή μέσα απο την οικογένεια. Η αδελφή του δεν ξέρω αν κατάλαβε ποτέ τίποτα. Και εκείνη όμως κάτι είχε στη ζωή της, πέρα απο τον Νϊκο γιατί όταν μεγάλωσαν τα παιδιά της, χώρισε και σε 6 μήνες παντρεύτηκε κάποιον άλλον που υιοθέτησε τη μικρή της κόρη…

Ποτέ δεν είπα την αλήθεια στα παιδιά μου. Ηθελα να είμαι ψηλά στα μάτια τους, φοβόμουνα μη με θεωρήσουν «που..». Μερικά παιδιά είναι σκληρά και δεν συγχωρούν ότι δεν έχουν βιώσει.

Αν χρειαζόταν να ξαναζήσω τη ζωή μου, θα σκεφτόμουνα το ίδιο, θα έκανα τα ίδια πράγματα, θα έκλαιγα για τις ίδιες ταινίες, θα έκανα τα ίδια λάθη, θα μάζευα το ίδιο μπουκέτο απο μαργαρίτες.

Advertisements

6 thoughts on “Je ne regrette rien

  1. Αυτό που ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα βιώσω είναι η αλλαγή της συμπεριφοράς του Β πρός όλους (εξαιτίας του εγκεφαλικού – είπαν οι γιατροί) και το θάνατο του Νίκου. Ξαφνικά βρέθηκα μόνη. Χωρίς αγάπη, χωρίς υποστήριξη αλλά με πολύ βία.
    Κατέρρευσα χωρίς κίχ.

  2. Eίναι πολύ σημαντικό καλή μου Θεία που δε μετανιώνεις για τίποτα! Αυτό τα λέει όλα! Αυτό (κατ΄εμένα) σημαίνει πως οι επιλογές σου ήταν σωστές, ήταν αυτές που εσύ είχες ανάγκη. Προσωπικά δε θα μπορούσα να ζήσω έτσι διχασμένη, ωστόσο δε μ΄ενδιαφέρει να κρίνω κανέναν για τις επιλογές του. Άλλωστε τη δική σου ζωή αφορούσαν & θεωρώ πως για τη ζωή μας δεν οφείλουμε να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν!
    Για την αλλαγή στη συμπεριφορά του συζύγου σου έχω να σου πω πως όντως από την αρρώστια συνέβη, δυστυχώς. Το ίδιο ακριβώς βίωσα κι εγώ σε στενό συγγενικό μου πρόσωπο: πράγματι πολύ δύσκολες καταστάσεις που απαιτούν υπομονή & ολίγη …αναισθησία! Άν καταφέρεις δλδ να κάνεις πως δεν ακούς, να «μπαίνουν απ΄το ένα σου αυτί τα λόγια του & να βγαίνουν κατευθείαν από το άλλο» (αυτό μας είχε συμβουλέψει εμάς ένας καταπληκτικός γιατρός & άνθρωπος), τόσο το καλύτερο για σένα. Μη θεωρείς πάντως πως δε σ΄αγαπά, απλώς δεν μπορεί τώρα (είναι ανώτερο των δυνάμεών του) να σου το δείχνει. Κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, πως δε συμβαίνει, αδιαφόρησε, για να ζήσεις εσύ καλύτερα!
    Σε φιλώ

  3. Δεν χρειάζεται να μετανιώνεις για τίποτα… Έχεις ανάγκη όμως να συνέλθεις από τις «κατραπακιές» που ανέφερες…και να συνεχίσεις με τα καινούργια δεδομένα…

  4. Γεια σου Θεία Λένα. Μην μετανιώνεις για τίποτα και προχώρα με τις εκάστοτε επιλογές σου.

    Αυτό που είπες (Τους ήθελα και τους δύο.) το άκουσα πρόσφατα (ήμουν ο ένας). Ήταν ζόρικο αλλά όσο παράξενο και να ακούγεται, το καταλαβαίνω μια γυναίκα θα θέλει την ασφάλεια αλλά και την περιπέτειά της. Απ’ την άλλη όμως πρέπει να σκεφτεί και «τους δύο» τι θέλουν.

    Χάρηκα

  5. Μοναδικό Ψάρι, καλώς ήρθες. Πρίν αποφασίσω να δεθώ με 2 άντρες βεβαιώθηκα ότι με θέλανε και οι δυό. Τώρα πιά ο ένας πέθανε και ο άλλος αναρρώνει απο ένα εγκεφαλικό.
    Το πρόβλημα είναι μόνο στους άντρες. Μπορούν να μοιράζονται την ίδια γυναίκα ή ενδόμυχα πιστεύουν ότι ίσως τελικά προτιμήσει τον άλλον?
    Τόσο ο Νίκος όσο και ο Βησσαρίωνας ήξεραν ότι ποτέ δεν θα ακολουθούσα τον ένα απο τους δύο χωρίς τον άλλον. Αλληλοσυμπληρώνονταν. Και κοντά τους ένοιωθα ολοκληρωμένη.

  6. ενδόμυχα πιστεύουν ότι ίσως τελικά προτιμήσει τον άλλον

    Όντως αυτό νομίζουμε ενδόμυχα.

    Είσαι η απόδειξη ότι οι γυναίκες συνήθως έχουν τον έλεγχο, κρατάνε τα ινία τέτοιων καταστάσεων.

    Στη δικιά μου περίπτωση ελπίζω «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» να δουλέψει.

    Καλημέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s