H Prada και τα διαβολάκια

Με το που βγήκε το βιβλίο το αγόρασα. Το είδα και στο σινεμά. Εχει σχέση με την πραγματικότητα και συγχρόνως δεν έχει.

Η πραγματικότητα είναι ότι οταν δουλεύει κανείς σε συλλογικό χώρο πάντα υπάρχουν «οι καλοί, οι κακοί, οι άσχημοι, οι απαίσιοι, οι παν-καλοι» με αρχηγό όλων τον Σχεδιαστή.  Ο τελευταίος σχεδιάζει, σκέφτεται, ονειρεύεται και προσπαθεί να ενσωματώσει όλα τα παραπάνω στην πραγματικότητα δλδ στο κέρδος. Οφείλει 2 φορές τουλάχιστον το χρόνο να κατεβάζει τέτοιες ιδέες που πάντοτε να γίνονται χρυσωρυχείο. Δύσκολη δουλειά. Ιδιαίτερα αν στοχεύει να διατηρήσει το όνομά του/της για πολλές δεκαετίες.

Για να μπορέσει να τα κάνει όλα αυτά χρειάζεται πλάτες. Μέσα στην επιχείρησή του εννοώ, όχι τις τράπεζες. Χρειάζεται ένα δυνατό αστυνομικό σκυλί που θα είναι υπεύθυνο για όλα, ώστε η επιχείρηση να δουλεύει ρολόϊ και ο σχεδιαστής να παράγει ανέμελος. Χάος θα βασίλευε σε έναν ραπτικό οίκο αν δεν υπήρχε ο Στριφνός και Απονος Μάνατζερ. Ολοι θα μπλοκάριζαν, θα μπερδευόντουσαν, θα καθυστερούσαν τις κολεξιόν, δεν θα πιάνανε τις ημερομηνίες. Κατά κάποιο τρόπο η προσωπικότητα της Μιράντα Πρίσλυ έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Ομως εκεί που δούλευα εγώ δεν ήταν έτσι. Υπήρχε βέβαια ο μάνατζερ όλων ο οποίος όμως διέθετε άριστες σχέσεις με το προσωπικό. Στον νυφικό οίκο που δούλευα (προ κομπιούτερ εποχή), μας πίεζαν οι ημερομηνίες, οι πελάτισσες, τα υφάσματα κλπ αλλά ποτέ δεν υπήρχε τέτοια παρατραβηγμένη συμπεριφορά πρός τις βοηθούς, γραμματείς κλπ όπως στο βιβλίο. Ο καθένας ήξερε τη θέση του και τη δουλειά του. Καμμιά φορά όλοι μπερδεύονταν στα πόδια όλων, ιδιαίτερα άμα έχεις να κάνεις με μοντέλλα ή παιδιά μοντέλλα.. αχ! ιστορίες για αγρίους, το ξεπερνάγαμε όμως. Χωρίς πολλές υστερίες. Και κυρίως χωρίς σαδισμούς και μαζωχισμούς.

Ισως όμως να έχουν αλλάξει τα πράγματα και στην Αμερική να είναι έτσι. Τι να πώ!