Κύματα

σαν τα κύματα έρχεται ο πόθος μέσα μου. Θέλω να κάνω έρωτα, να βυθιστώ, να κυλιστώ, να χάθω μέσα στα χάδια, την ηδονή της διείσδυσης, τη μέθη των οργασμών.

Αλλά δεν κάνω

Δεν του ζητάω να κάνουμε έρωτα γιατί αν το κάνω βάζει τα κλάμματα ότι δεν μπορεί.

Οπότε αυτοικανοποιούμαι. Μου λείπει όμως αυτή η εφήμερη αίσθηση αγάπης.

Πόσο μου λείπει θεέ μου.   

Advertisements

Απορίες

Προχθές πήγαμε με τις δύο μου νύφες και τους γιούς μου για Χριστουγεννιάτικα ψώνια. Πήραμε την πεπατημένη, χωρίς εκπλήξεις.  Ολα αγοράστηκαν απο ένα μαγαζί. Κάτσαμε 4 ώρες. Διαλέξανε οι ίδιοι τι θέλουνε και εμείς τα πληρώσαμε.

Γυρίσαμε με τον Β στο σπίτι με βαριά καρδιά. Που οι άλλες εποχές τότε που δούλευα και έφερνα σπίτι υπόλοιπα, ρετάλια ή και ρούχα παλιάς σεζόν. Τα μεταποιούσα στη μηχανή μου και τα παρουσίαζα στα παιδιά και στα βαφτιστίρια.. Ενοιωθα ότι συνεισφέρω και εγώ όπως μπορώ στο πνεύμα των γιορτών. Ενώ τώρα..όλα είναι φτιαγμένα στην Κίνα, είτε πληρώνεις 10 ευρώ στον Κινέζο της γειτονιάς σου είτε 100 σε εγγλέζικα μαγαζιά που τα υφάσματά τους ράβονται στο Μαρόκκο, στη Κίνα, όπου αλλού.

Απογοητεύτικα απο τα υφάσματα, κακοραμμένα και πρόχειρα. ΄Το ίδιο ύφασμα απο τον Κινέζο είναι πιό τίμιο στ’ αυτιά μου απο το να χρυσοπληρώσεις το «όνομα» και να πάρεις την ίδια ραφή των 10 ευρώ. Ομως ο Ελληνας δεν κυττάει την ποιότητα, τη φίρμα θέλει.

Αυριο το απόγευμα θα βγούμε έξω με τα εγγόνια μας. Θέλουν διάφορα ηλεκτρονικά. Ενα σκατουλάκι σαν το πώμα του γάλακτος, 50 ευρώ. Και θέλουν τον ουρανό με τ’ αστρα. Θυμαμαι τους γιούς μου τι ολιγαρκείς που ήταν, τους έφερνα απο τη Γαλλία συναρμολογούμενα αεροπλανάκια ή ένα τραίνο και κάνανε σαν να τους χάριζα τη γή με τα λουλούδια. Τα παιδιά ίδια είναι, η τηλεόραση και οι εταιρείες τους παίρνουν τα μυαλά. Αναρωτιέμαι μόνο έτσι που συνέχεια ζητάνε, θα τους τα φέρει βολικά ώστε όταν μεγαλώσουν να μπορούν να τα αποκτήσουν χωρίς να απαλλοτριώσουν τη ψυχή τους?