Ζήλια

δεν βγάζει πουθενά αυτό το ανταγωνιστικό συναίσθημα, ή μάλλον βγάζει στο μίσος. Οι νύφες μου ζηλεύουν η μιά την άλλη, η μεγάλη μου νύφη ζηλεύει τη μικρή επειδή η τελευταία έχει δύο παιδιά και εκείνη δεν έχει. Δεν ανακατεύεται ποτέ στην ανάθρεψή τους, αλλά και ακούει και βλέπει. Πολλές φορές της γυρνάνε τα άντερα με τις αποκοτιές που κάνει η μικρή νύφη πρός τα παιδιά της, άμα θυμώνει μαζί τους τα τσιμπάει, τους τραβάει τ’ αυτιά, τα κλειδώνει σε ντουλάπια. Και μονίμως προσπαθεί να τα μειώσει.

Αντίστοιχα η μικρή μου νύφη ζηλεύει τη μεγάλη γιατί πάντα είχε άνετη ζωή. Ποτέ δεν στερήθηκε απο τους γονείς της τίποτα. Ολα της ήρθαν βολικά, οι σπουδές, οι γάμοι της, η ζωή γενικά. Το γεγονός ότι βρέθηκε με διάφορα αποκτήματα απο τους γονείς της και θείους της που δεν είχαν δικά τους παιδιά την έχει βάλει στο στόχαστρο της άλλης. Τη ζηλεύει για τα 3 σερβίτσια πορσελάνης ή για τα βιβλία της, για το ότι είναι διαννοούμενη και λίγο σνόμπ..

Οταν οι δύο νύφες είναι μαζί κρύβουν τα πραγματικά τους αισθ’ηματα, κάνουν τις φίλες, ότι τα λένε ήσυχα και ωραία, όμως τα εξασκημένα μου μάτια βλέπουν τι ακριβώς γίνεται.

Και δεν μ’ αρέσει αυτό που βλέπω.