Δένδρο

Στολίδια το στολίσαμε χθές το δένδρο στο σπίτι του μεγάλου μου γιού, μαζί με την θεία της Μ. Στιγμές χαράς. Παίξαμε λίγο και με τα christmas crackers που είχε πάρει, κάναμε χάζι τις γάτες που παίζανε με τις μπάλλες και τα φωτάκια, μετά φάγαμε μιά πλούσια μακαρονάδα.

Επαιξα και μπιρίμπα με την Πόπη τη θεία της Μ, δεν την ξέρει καλά την μπιρίμπα και την κέρδισα. Νευρίασε νομίζω γιατί θεωρεί τον εαυτό της μπιριμποχανούμισα, σήμερα παίξαμε ρεβάνς και με κέρδισε. Μιά χαρά.

Το πρωϊ ήρθε ο Β απο το σπίτι και πήγαμε στην Αθήνα με το τράμ για καφέ. Ηταν ήσυχος και καλός. Μακάρι να γινόταν καλά. Εντελώς δηλαδή.

Αύριο θα πάω στον άλλο μου το γιό να μείνω.

Είμαι καλά.  

Λύσεις

Είμαι ξαπλωμένη σε μιά μαλακιά πολυθρόνα σκεπασμένη με μιά κουβέρτα και το laptop  στα πόδια μου. Σερφάρω ευχαριστημένη. Πίνω και ζεστή σοκολάτα. Είμαι ακόμη στο σπίτι της Μ και ξεκουράζομαι. Κοιμάμαι στον καναπέ τους γιατί δεν έχουν που να με βάλουν, είναι μικρό το σπίτι τους, δεν παραπονιέμαι αρκεί που ζώ μαζί τους. Θαλπωρή.

Χθές όλη μέρα βλέπαμε αλλοδαπές νοσοκόμες. Πήραμε μία Ουκρανή γυναίκα, όχι πολύ νέα αλλά ούτε και γριά για να περιποιείται τον Βησσαρίωνα επί 24 ώρου βάσεως και άμα τον πιάνει το υστερικό του, να μπορεί να του΄κάνει μία ηρεμιστική ένεση. Θα πάω αύριο μάλλον στο σπίτι μου, να δώ τι γίνεται..και μετά πάλι εδώ ως τη Δευτέρα που έρχεται η Ολγα.

Ελπίζω στο καλύτερο.

Υφεση

Aισθάνομαι απαίσια. Η ημικρανία σαν σφυρί πάει να μου πάρει το κεφάλι. Το πρωϊ με έβρισε πατόκορφα. Δεν θυμόταν που έβαλε τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Βιαζόταν να πάει στο μαγαζί και τα ήθελε. Και βέβαια έφταιγα εγώ γιατί πήρα χθές το αμάξι να πάω στη λαϊκή.  Τα κλειδιά όμως τα άφησα πάνω στην κλειδοθήκη. Και εκείνος βγήκε χθές το βράδυ με το αυτοκίνητο για να πάει εκεί κοντά για ένα κρασάκι με τους φίλους του. Αλλά για όλα φταίω εγώ. Φταίω που υπάρχω.  Φταίω που αναπνέω, φταίω που ζώ.

Ελεγε, έλεγε, έλεγε, είχε κοκκινήσει το πρόσωπό του και την ώρα που με έβριζε έφτυνε κιόλας.. το κενό γιατί ήμουνα μακριά του. Και μετά έβαλε τα χέρια στις τσέπες και ΝΑΤΑ τα κλειδιά! Και μετά ήθελε αγκαλιές και συγνώμη αγαπούλα μου δεν το εννούσα!.

Πίστευα παλιά ότι στερεύουν τα δάκρυα.

Δεν είναι αλήθεια

Η ζωή στερεύει λίγο-λίγο. Ολο και περισσότερο χώνομαι στην ψευδαίσθηση. Γυρίζω πίσω στο χθές που ήταν ροδαλό και αφήνω τη σκαιή πραγματικότητα να με συνθλίβει όποτε μπορεί.

Αισθάνομαι ότι δεν έχω τίποτα δικό μου, ν’ αγκαλιάσω, να σφίξω, να πώ τον πόνο μου. Η ψυχολόγος..εντάξει μιλήσαμε μου είπε να πιώ λίγο κρασάκι να ηρεμήσω.

Πώς καταφέρνει κάθε φορά αυτός ο άνθρωπος και με διαλύει, με κομματιάζει, λάθος τα λέω, πως αφήνομαι βορά στο ξέσπασμα αυτού του ανθρώπου, αφήνομαι να με κομματιάζει, τον αφήνω να με συνθλίβει στο όνομα του οτιδήποτε στραβού που μπορεί να προκύψει. Παίρνω άμεσα τον ρόλο του θύματος, σαν πέτσα έχει γίνει ο ρόλος και υποκύπτω, φταίω για ότιδήποτε προκύπτει στην Γή.

Και τα δάκρυα άπλετα χύνονται σαν ωκεανός. Ο πόνος οξύς, η πίκρα περίσσια, το μόνο που υπάρχει είναι η ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση μιάς ζωής. Της δικής μου

Je ne regrette rien

Καμμιά φορά κάθομαι με τον εαυτό μου και σκέφτομαι τις επιλογές μου στη ζωή. Εζησα μοιρασμένη ανάμεσα σε δύο άντρες, τον νόμιμο και τον μη νομιμο.

Ο Β. ο νόμιμος άντρας μου με αγαπούσε τρελλά και κατά κάποιο τρόπο τον αγαπούσα και εγώ. Πέρα απο τον έρωτα, μου άρεσε και σαν άντρας, είχε εξυπνάδα και πρακτικότητα. Επίσης ήταν άνθρωπος που έβλεπε μακριά, αυτό που οι γιοί μου λένε «to be proactive», όχι μόνο για τη δουλειά του αλλά για τον κόσμο γενικά. Είχε και διάφορες γνωριμίες είτε επί πληρωμή είτε όχι, κανά δυό τις είχε μπλέξει με υποσχέσεις για γάμο, αλλά πάντα έκανε εγκαίρως πίσω «πρός χάριν των παιδιών». Δεν με παραμελούσε, αλλά του άρεσε ο ποδόγυρος. Ο μύθος της στρίγγλας συζύγου, παλιός αλλά καλός, πάντα έπιανε. (Απ’ ότι ξέρω συνεχίζει ακόμη να πιάνει). Ποτέ δεν έψαξα τα συρτάρια του Β. ούτε έλεγα τίποτα για τα λερωμένα πουκάμισα ή εσώρουχα. Καποια ανώνυμα τηλεφωνήματα πέσανε στο κενό. Δεν ζήλευα που κάποιες ίσως τον δεχόντουσαν για φίλο τους, γιατί όχι, ήταν πολύ καλός στο κρεββάτι. Αλλά ούτε και εκείνος ζήλευε εμένα, ούτε ρώταγε και φαινόταν να μην καταλαβαίνει ότι λίγες ώρες πρίν απο εκείνον είχα κάνει έρωτα με κάποιον άλλον. Ισως να ήξερε. Ποτέ όμως δεν είπε λέξη. Και αυτό του το αναγνωρίζω.     

Ο άλλος, ο Νίκος (που είχε παντρευτεί την αδελφή του Β.) ήταν διανοούμενος, φιλόλογος, άνθρωπος των γραμμάτων και της φιλοσοφίας. Τον ερωτεύτηκα τρελλά πρίν παντρευτώ τον Β.  ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον.  Τους ήθελα και τους δύο. Με τον πρώτο ζούσα στην πραγματικότητα, με τον δεύτερο πορευόμουνα στο όνειρο. Εξαιτίας του Νίκου έμαθα ξένες γλώσσες όταν ακόμη ήμουνα μαθητευόμενη μοδίστρα και έκανα καλά γιατί στη δεκαετία του ’60 με στέλνανε στο εξωτερικό για να δουλεύω σε ραπτικούς οίκους, μιλούσα τη γλώσσα της δουλειάς.

Ισως ο Β. να προτιμούσε να έχω εραστή μέσα απο την οικογένεια. Η αδελφή του δεν ξέρω αν κατάλαβε ποτέ τίποτα. Και εκείνη όμως κάτι είχε στη ζωή της, πέρα απο τον Νϊκο γιατί όταν μεγάλωσαν τα παιδιά της, χώρισε και σε 6 μήνες παντρεύτηκε κάποιον άλλον που υιοθέτησε τη μικρή της κόρη…

Ποτέ δεν είπα την αλήθεια στα παιδιά μου. Ηθελα να είμαι ψηλά στα μάτια τους, φοβόμουνα μη με θεωρήσουν «που..». Μερικά παιδιά είναι σκληρά και δεν συγχωρούν ότι δεν έχουν βιώσει.

Αν χρειαζόταν να ξαναζήσω τη ζωή μου, θα σκεφτόμουνα το ίδιο, θα έκανα τα ίδια πράγματα, θα έκλαιγα για τις ίδιες ταινίες, θα έκανα τα ίδια λάθη, θα μάζευα το ίδιο μπουκέτο απο μαργαρίτες.

Πάθη

Πρώτη φορά γράφω κάτι τόσο μεθυσμένη. Είχα καιρό να πιώ, κοντά 10 μέρες. Ομως μετά την εγκράτεια έρχεται η παραδοση. Παραδίνομαι χωρίς να σηκώσω τα χέρια. Κατέβασε το όπλο σου ο όμηρος είναι δικός σου.

 ………………….

 Waltz Nr. 2 Jazz Suite του Σοστακοβιτς..Μου είχε κάνει ο Νίκος δώρο τον δίσκο πρίν πολλά χρόνια. Πολύ πρίν ο Κιούμπρικ βάλει την μουσική στην ταινία του «Μάτια ερμητικά κλειστά». Και μετά επιδοθήκαμε στον έρωτα. Αχόρταγα. Σαν να μας περίμενε η ρομφαία του θανάτου έξω απο την πόρτα και έπρεπε να απορροφήσουμε την κάθε στιγμή, την κάθε πτυχή σάρκας απο τότε μέχρι την αιωνιότητα.

Υπήρξα πολύ ερωτευμένη στη ζωή μου. Τόσο που δάκρυζα. Δέσμια της σάρκας. Που όριζε τον νού μου και τον συννέφιαζε.

Ναί υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες. Και δεν είναι έκφυλες. Ερωτευμένες είναι  ………………………….. .

Αύριο θα πάμε εκδρομή στη Σαλαμίνα. Με ένα σύλλογο. Δεν έχω πάει ποτέ ως τώρα. Ελπίζω να περάσουμε καλά.