Κόστος

Σήμερα το πρωϊ πήγαμε με τον Β το αυτοκίνητο στο συνεργείο γιατί ακουγότανε ένας θόρυβος. Σε όλη τη διαδρομή έβριζε μέσα απο τα δόντια του για να μην ακούω. Εβγαινε έξω μόνο ένα ψιθύρισμα.

Προσπαθώ να κλείνω τ’ αυτιά μου, όταν όμως το κάνω με πνίγουνε τα δάκρυα. Αν πάλι ακούω μου ανεβαίνει στο στόμα η στυφή γεύση του θυμού. Το στόμα μου παραμένει κλειστό και η έκφρασης μου απαθής. Δεν βλέπω δεν ακούω. Ετσι είναι το σωστό, είπε ο γιατρός. Συμφωνώ γιατρέ μου, έλα όμως που ακόμη βλέπω και η ακοή μου είναι καλή;

Σαν κύμα φουσκώνει ο θυμός μέσα μου. Θυμός που δεν βγαίνει ποτέ προς τα έξω. Φοβάμαι μήπως κάνω κακό αν τον αφήσω να πιάσει επιφάνεια, να αγγίξει την κορυφή των κυμάτων. Ετσι κάνει κακό μόνο σε μένα.

Δεν ξεχνιέται ο θυμός. Ερχεται και φεύγει παίρνοντας όμως μαζί του ένα κομματάκι μου.

Και μη μου λέτε ότι θα περάσει. Ολα περνάνε με το κόστος τους. Εμάς.   

Advertisements