Καθρέφτης

Ο τρόπος που βλέπουμε τους άλλους δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που βλέπουνε εμάς. Το είδωλο είναι ακριβές, αλλά καμμιά φορά ανάποδο.

Η μεγάλη μου νύφη έχει πρόβλημα υγείας. Μόνιμο. Αυτό της αφαιρεί το δικαίωμα να κάνει παιδιά. Τα αποφεύγει όσο μπορεί νομίζοντας ότι έτσι ξορκίζει το κακό. Μερικές φορές το καταφέρνει. Αλλες πάλι όχι. Ο γιός μου δεν καταλαβαίνει τον πόνο της. Ποσώς τον ενδιαφέρει αν έχουνε παιδιά. Αν είχανε θα ήτανε ωραία, αλλά και τώρα ωραία είναι. Είναι άνθρωπος του τώρα χωρίς μεγάλες μεταφυσικές εξάρσεις. Δεν μπορεί να χαρεί ή να λυπηθεί για ένα «ίσως». Ρεαλιστής.

Τα εγγόνια μου παίζουν με τη νύφη μου σαν τρελλά. Τα αντιμετωπίζει σαν να είναι μεγάλα παιδιά, σαν να είναι έφηβοι και όχι 10χρονα. Αυτό τα ενθουσιάζει. Της λένε τα αισθήματά τους, είναι φίλη τους. Χοροπηδάνε στα δωμάτια, τρέχουνε ξυπόλητα και παίζουνε μαξιλαριές μαζί της. Γυρίζουν στο σπίτι τους αρνάκια και κοιμούνται γλυκά. Αυτό της καλύπτει το κενό. Φοβάται όμως μην προδοθεί. Και φάει την κοροϊδία της άκληρης.

Αυτά μου τα είπε εκείνη. Πρέπει να είναι και άλλα. Δικά της. Κάποτε είχε μία κόρη. Τώρα όμως δεν είναι μαζί της. Τι να απέγινε άραγε? Πότε να πέθανε? Κανείς δεν λέει λέξη. Οταν τη ρώτησα, μου είπε «αστα μητέρα, άσε τους νεκρούς με τους νεκρούς».

Ετσι δεν μιλώ. Μόνο αναπνέω.  

Advertisements