Σαγήνη

Κουράστηκα σήμερα πολύ. Ψυχικά. Πήγα στο μαγαζί και έκαστα αμίλητη πίσω απο τον πάγκο. Κόσμος πολύς μπήκε-βγήκε. Ο Μάρκος δεν έκατσε ούτε στιγμή κάτω. Δουλεύει πολύ αυτό το παιδί, τόσο που αναρωτιέμαι πολλές φορές μήπως τα δίνει όλα εκεί και στο σπίτι του τους δίνει παράδες και ένα άδειο κέλυφος – τον εαυτό του. Δέκα φορές τον πήρε μια γυναίκα τηλέφωνο. Εβγαινα εγώ και 9 φορές μου το έκλεισε. Τη 10η τον ζήτησε και δεν ρώτησα ποιά είναι. Μιλήσανε. Το πρόσωπό του είχε ανάψει, το ξέρω αυτό το φώς..ο θρίαμβος του παιδιού που επιτέλους έφθασε το πολυπόθητο ράφι όπου το αγαπημένο γλυκό. Τρόπαιο. Ψιθυρίσματα σχολιαρόπαιδων, έσφιγγε το ακουστικό σαν να έπιανε τους ώμους της. Δεν έχω περιέργεια για το ποιά είναι. Είναι αυτή που του προσφέρει αγάπη τώρα. Το αύριο δεν με αφορά.

Κάποια στιγμή γύρω στις 1.00 είπε ότι θα λείψει για λίγο, του είπα ότι δεν τον χρειαζόμαστε και ότι θα κάνω εγώ ταμείο. Χάρηκε. Με φίλησε. Εφυγε τραγουδώντας. Παιδί μου είναι, ακόμη κι αν διαφωνώ με τις πράξεις του.  Παιδί μου είναι, ακόμη και αν συμφωνώ με τις αποφάσεις του.

Advertisements