Μασέλα

Το σαββατοκύριακο ήταν παράξενο, απροσδόκητο με πολύ γέλιο και κλάμα. Ταινία του Ξανθόπουλου με λίγο Αυλωνίτη. Δεν γυρίστηκε ποτέ τέτοιος συνδυασμός..έχασε ο Φώσκολος το σενάριο.

Το πρωί του Σαββάτου πήγαμε με τον Β βολτα στην Αθήνα για χάζι και καθίσαμε σε ένα γνωστό μας εστιατόριο. Εκεί που τρώγαμε, κάνει ο Β μιά γκριμάτσα σαν να έφαγε κλωτσιά..εκεί που τον πονάει. Κοκκίνησε, κιτρίνησε, άσπρισε..»τι είναι»του λέω. «Αστα» μου λέει «έχασα ενα δόντι».

Ωχ! Μπελάς. Δόντι σημαίνει αφαίμαξη. Χρηματική. Οι οδοντογιατροί είναι πλούσιοι. Ο δικός μας όμως είναι και ξύπνιος. Κάνει καλή δουλειά. Αμα σπάσει δόντι, μας κυττάει θανατηφόρα και κουνάει τη τσιμπίδα του «τι να σε κάνω τώρα ε?» μας απειλεί. Μετά έρχεται η τιμωρία. Πόνος και χαράτσι. Βαρύ. Κεφαλιάτικο. Η μασέλα του Β μας στοίχισε ένα ταξείδι στην Ιταλία, 10 μέρες όλα πληρωμένα.   

Τα χρειαστήκαμε και οι δυό. Τι σημαίνει «εχασε δόντι»? Που πήγε και χάθηκε? Πρέπει να βρεθει γρήγορα και να το κρατήσουμε είναι πιό πολύτιμο και απο διαμάντι.

Μας έχει συμβεί άλλη μία φορά να χάνει δόντι. Σε ένα γεύμα φίλων, έτρωγε ο Β με τα μάτια την οικοδέσποινα και μάσαγε ανεξέλεγκτα. Ούτε που κατάλαβε ότι του φύγαν τα 3 μπροστινά δόντια. Φεύγοντας, χαμογέλασε πλατιά και όλες πεθάναμε στα γέλια με τον Φαφούτη Καζανόβα. …και ο ίδιος το κατάλαβε γιατί όλος τυχαίως ο έρωτας τον έκανε να τσεβδίζει.. Και όταν συνήλθαμε κάπως απο τα χάχανα, γυρίσαμε πίσω. Πέντε ζευγάρια γονάτισαν και ψάχνανε τα δόντια του Βησσαρίωνα, κάτω απο τα τραπέζια, πίσω απο τις καρέκλες και μέσα στα σκουπίδια. Και βρέθηκαν κατσικωμένα πάνω σε ένα κόκκαλο. Τα πήρε, τα έπλυνε και τα ξαναφόρεσε περήφανα.

Αυτή τη φορά όμως θα έχουμε ντράβαρα. Κατάπιε το δόντι μαζί με το κοψίδι. Τώρα πρέπει να δανειστώ το δοχείο νυχτός της νύφης μου (αν το έχει άκόμη) και ο ομορφονιός θα κάνει την μεγάλη μυρωδάτη ανάγκη του εκεί και μετά θα τα ψάχνει κιόλας ώσπου να βρεί το ποθητό. 1000 ευρώ είναι αυτά. Γίνεται να πάνε χαράμι?

Πείτε μου και εσείς..

Ηλπιζα το τριήμερο Αποκριάς-Καθαρής Δευτέρας να είμαι χαλαρό και ωραίο. Αντ’ αυτού έγινε καυγάς στο σπίτι μεταξύ του Μάρκου και του Β. Τρικούβερτος. Για πρώτη φορά δεν ανακατεύτηκα. Αλλά με πείραξε.

Γεγονότα 

Ο Μάρκος με την οικογένειά του και άλλα 3 αυτοκίνητα θα πήγαινε την Κυριακή εκδρομή βόρεια. Τους φιλοξενούσαν κάτι φίλοι τους που είχαν κτήμα. Ζήτησε λοιπόν τα κλειδιά του εξοχικού του Πέτρου απο τον άντρα μου, μήπως περάσουν απο εκεί με τους φίλους τους. Ο Β. φούντωσε γιατί α) ναί μεν έχει τα κλειδιά του σπιτιού του Πέτρου, αλλά δεν είναι δικό μας το εξοχικό, πηγαίνουμε συνήθως μαζί με τον Πέτρο..τα έχουμε για μιά ωρα ανάγκης. Μας έχουν εμπιστευτεί τα κλειδιά τους. β)  θεώρησε ότι αν ο Μάρκος ήθελε να πάει τους φίλους του στου αδελφού του το εξοχικό χωρίς ο τελευταίος να είναι εκεί , θα έπρεπε να πάρει τον αδελφό του τηλέφωνο να τον ρωτήσει αν θέλει να δείξει το σπίτι του σε τρίτους – ανθρώπους που δεν τους ξέρει – , να συννενοηθούν τα αδέλφια μεταξύ τους, να τον ενημερώσει για τα σχέδιά του, αντί να πάρει τα κλειδιά με το έτσι θέλω χωρίς να πεί τίποτα στον ιδιοκτήτη του σπιτιού. Ετσι ο Β. δεν τα έδινε, και ο αλλος τα απαιτούσε. Ο Μάρκος ήθελε να κάνει και εκείνος το κομμάτι του (με ξένα κόλλυβα) χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός.

Πατέρας και γιός γίνανε μαλλιά κουβάρια. Τελικά τα πήρε τα κλειδιά με το έτσι θέλω, σπρώχνοντας τον Β. Και εμείς αναγκαστήκαμε ανήμερα την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς να πούμε στον Πέτρο τι έγινε με τον αδελφό του… Και βεβαίως πήρε φωτιά ο γιός μου και η νύφη μου τρόμαξε πολύ. Γιατί είχαν ραντίσει νωρίτερα και είχαν κάνει απεντόμωση και μέσα στο σπίτι γιατί είχε μπεί ποντίκι. Και αν κάποιος πάθαινε κάτι ή κανένα παιδί άγγιζε κάτι..ίσως να υπήρχαν δηλητηριάσεις. Εβαλε ο Πέτρος τις φωνές και η νύφη μου έκλαψε.  

Η καρδιά μου έτρεμε σαν το φύλλο. Πήγα στην κουζίνα και άρχισα να ανακατεύω το αυγολέμονο τόσο που έκοψε τελικά. Θεώρησα την συμπεριφορά του Μάρκου ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Οσο αδέλφια να είναι δεν μπορείς με το έτσι θέλω να μπαίνεις στο σπίτι του άλλου χωρίς να ρωτάς «μπορώ?» Και πόσο μάλλον να το δείχνεις και σε τρίτους. Μπορεί να μη θέλανε οι άνθρωποι ξένο ποδάρι σπίτι τους.  

Φοβήθηκα πολύ μη μαλώσουνε, μη δεν αγαπιούνται πιά, μη τσακωθούνε οι γυναίκες, μη ..

μη..

μη..

Την Καθαρή Δευτέρα φάγαμε μόνοι μας. Μόνο ο Πέτρος με τη γυναίκα του ήρθαν. Οι άλλοι φάγανε αλλού σε ταβέρνα. Για να μην συναντηθούν οι μεν με τους δε. Ομως συνταντήθηκαν στο τέλος. Πρέπει να είχε προηγηθεί κουβέντα γιατί δεν προέκυψε τίποτα. Φιληθήκανε, είπανε τα γνωστά ..ανταλλάξανε απόψεις για τον αετό που δεν πέταξε..παίξανε με τα παιδιά και φύγανε.

Ούφ!

5 ξεμπροστιάσματα

Πρόσκληση για αποκάλυψη απο dreamerland Δεν υπάρχει τίποτα πιό δύσκολο απο την σύλληψη της πρώτης γραμμής.

1. Δεν πιστεύω οτι ειμαι 66. Αισθάνομαι 56, το σώμα μου όμως δεν το ξέρει. Αυτό με χαλάει αφάνταστα. Θέλω να σπάσω όλους τους καθρέφτες του σπιτιού. Προδότες.

2. Φοβάμαι αφάνταστα τη μοναξιά. Πάντα είχα συντροφιά, σύζυγο, φίλους, παιδιά. Στο όνομα της συντροφιάς είμαι ικανή να υπομείνω τα πάντα.

3. Δεν μετανοιώνω για τιποτα.

4. Εχω κάνει botox και λιπαναρρόφηση. Τα πρώτα τα έκανα στη Γαλλία πριν κάποια χρόνια, την λιπαναρρόφηση την έκανα παλιά στη κοιλιά, μάζεψε τη χαλάρωση, τον ποπό κλπ. 

5. Απο τη στιγμή που άρχισα να γράφω εδώ σταμάτησα το ποτό. Γράφω συνέχεια.  Μερικά τολμώ να τα δημοσιεύσω. Αλλα όχι. Ομως στο χέρι έχω τα πλήκτρα και όχι το ποτήρι. Πρόοδος. Ισως να ζήσω λίγο ακόμη καλά. Οχι χρόνια πολλά, χρόνια καλά. Να μη γίνω φόρτωμα.

Τώρα πρέπει να βρώ άλλους 5

λέω λοιπόν αν θέλουν

ηλιαχτίδα, ασημένια, candy, kwlogria, skiagmata

Φαγητό

Τελείωσε αυτή η εβδομάδα και επιτέλους λίγη ξεκούραση. Εδωσα άδεια στην Ολγα και έμεινα σπίτι μου ελεύθερη. Αύριο έχω καλέσει τα παιδιά μου και τις οικογένειές τους για φαγητό. Χοιρινό με σέλινα είναι το κυρίως. Το έχω ήδη κάνει, αύριο θα κάνω τα πρωτα και τις σαλάτες.

Νοιώθω να εξαγνίζομαι όταν μαγειρεύω. Σκέψεις χαράς βγαίνουν απο το είναι μου και ποτίζουν τα υλικά μου. Χαίρομαι που ζώ και προσφέρω. Ηδονή αισθάνομαι όταν βλέπω τα φωτισμένα τους πρόσωπα να τρώνε με αγάπη το φαγητό μου. Αισθάνομαι ασφαλής.

Και ο Β αισθάνεται χαρά όταν έχουμε κόσμο για φαγητό σπίτι μας. Σαν τέλειος οικοδεσπότης θα σερβίρει κρασί, θα περιποιείται τα παιδιά μας, θα χαϊδέψει τα κεφαλια των εγγονιών, ίσως παίξουμε και κανένα χαρτάκι μετα.  

Πάντα πλούσια Παναγία μου

Στιλέττα

Με έχει πάρει απο κάτω η πολύ δουλειά στο μαγαζί τώρα με τις εκπτώσεις. Ολοι οι πελάτες κάτι θα θέλουν, ένα κόντυμα, ένα στρίφωμα, λίγο άνοιγμα εδώ, μία πιέτα εκεί. Μας πήραν μυρωδιά ότι τα προσαρμόζουμε επάνω τους και σε 1-2 μέρες είναι έτοιμα και συνωστίζονται. Τελειώνει η μέρα και πέφτω ψόφια. Καλό είναι.

Βλέπω όμως πράγματα να γίνονται. Βλέπω τον γιό μου να χαζεύει μονίμως πλέον έξω απο το παράθυρο. Και όλο άδειες παίρνει, υποτίθεται για να μην τσακώνεται με τον Β που πάει στο μαγαζί μετά τις 13.00 όταν φεύγω εγώ. Και κάθεται όλο το μεσημέρι γέρος άνθρωπος, μέχρι να κλείσουμε καμμιά φορά ως το βράδυ. Και ο γιός μας άφαντος, τρέχει πίσω απο τις δήθεν. Ετσι κάναμε τη ζωή μας συνεχές ωράριο. Δουλεύουν οι παπούδες για ψάχνουν οι νεώτεροι το όνειρο. Οπως η δόλια η Λάτση παλιά που ερωτεύτηκε ένα όνειρο (τον Κούρκουλο) και απέκτησε το όνειρό της. Είναι ο Μ ερωτευμένος με 2 γόβες. Ελπίζω μόνο όχι στιλέττο.

 Η γυναίκα του Μ το έχει ρίξει στη μαγειρική. Είναι συνέχεια μέσα στις κατσαρόλες της, φτιάχνει, φτιάχνει, φτιάχνει. Ποιός θα τα φάει όλα αυτά δεν καταλαβαίνω. Είναι μεν λίγο εύσωμη, έχει και τα παιδιά…αλλά εδώ μιλάμε για τόνους φαγητό. Μου εξήγησε ότι το πάει σε μία κίνηση παιδιών που δεν έχουν, κάτι σαν φιλανθρωπία ακούγεται.. με τπτ παπαδαριά θα έχει μπλέξει.. μου τα εξήγησε αλλά δεν τα καταλαβαίνω. Γυρίζει με τα μαλλιά της λαδωμένα, πίσω απο ένα φακιόλι. Η μυρωδιά του κρεμμυδιού δεν είναι καυλωτική. Της τόπα ευγενικά βέβαια. Με κυττάει και γελάει. Λέει ότι είμαι παλιάς σχολής. 

Αραγε αν οι γόβες στιλέττο μύριζαν γαλέο σκορδαλιά θα ήταν το ίδιο αφροδισιακές? 

Θα τις χρησιμοποιούσαν οι άντρες για να πίνουν τη σαμπάνια τους?

Αντάρτικο

Οταν μου μιλάς άσχημα συνήθως δεν μιλάω.

Οταν μου επιτίθεσαι για κάτι που κατά την κρίση σου έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα, δεν μιλάω. Αν επιμείνεις γιατί κανω ότι κάνω, λέω πάντα ότι το ξέχασα. Ετσι εκμηδενίζεσαι, τι μπορείς να πείς? Γριά είμαι, ξέχασα

Είναι η μοναδική μου πλέον εξέγερση στην απαράδεκτη συμπεριφορά. Ερχεσαι απο τη δουλειά έξαλλος, γιατί ο ένας σου είπε και ο άλλος παρεξήγησε και εσύ έβρισες κάποιους – κυρίως γυναίκες γιατί πιστεύεις ότι είναι εύκολος στόχος, δεν εκρήγνυνται και δεν αντιδρούν ή τουλάχιστον οι αντιδράσεις είναι δάκρυα και νευράκια, ενώ έναν άνδρα σπάνια τον βρίζεις, σπάνια τον κουρελιάζεις γιατί φοβάσαι μη φάς και καμμιά μπουνιά- αλλά δεν το ξεφορτώθηκες το άτιμο, δεν ξέδωσες, ούτε το δίκιο σου βρήκες, έτσι τόφερες σπίτι να το αδειάσεις πάνω μου, στο πτυελοδοχείο σου. «Αγάπη μου, είσαι το πάν για μένα, η ζωή μου όλη» λόγια της καραβάνας που έλεγε ο θείος του Ναυτικού.  

Οι γυναίκες δεν κάνουν ανοιχτό πόλεμο. Το ρίχνουν στο αντάρτικο ή σε απορρίπτουν χωρίς μία μάχη. Υψιστη αδιαφορία? Οχι, ρε φίλε. Δεν αδιαφορώ για σένα, αδιαφορώ για τη συμπεριφορά σου. Εχω και τον τρόπο μου, αυτόν που σε κόβει περισσότερο.

Ξέχασα

Σου την έφερα. Οτι και να κάνεις, να αστράψεις, να βροντήξεις, ξέρεις ότι δεν έχω καλή μνήμη στα θέματα που έχεις εσύ αναλάβει ως συγκεντρωτικός, θέματα που τα πήρες για να μου τα χτυπάς στη μούρη. Ευθύνη λοιπόν δεν αναλαμβάνω καμμία. Πάρτα και φάτα.

Ξέχασα

Σήμερα Δευτέρα

Ολη την προηγούμενη εβδομάδα έμεινα σπίτι και ασχολήθηκα με τα απλά και καθημερινά. Ψώνια, μαγειρική, τα βρήκαμε και με τη Ρωσίδα. Αλλη φορά αν πέσει μέσα σε καυγά, της είπα να μην ανακατεύεται..το κατάλαβε. Ο Β. πάει το πρωϊ στο καφενείο, πίνει τον καφέ του και παίζει πρέφα. Συζητάει επίσης για όλα. Στο γυρισμό φέρνει και κάτι, λίγο κρέας, ψωμί, κανά λαχανικό.

Κάναμε σέξ άλλες δύο φορές. Ευχαριστήθηκε η ψυχή μας γιατί η έλλειψή του μας τη μαύριζε. Και ας λέει ο γιατρός ότι θέλει.  Υποτιμητικά μας κυττούσε όταν τον ρώτησε ο Β, τι θα γίνει με «αυτό», σαν να μας έλεγε ότι στην ηλικία μας το μόνο που μας μένει είναι να μας πάρουνε και μέτρα. Μας είπε και το ρητό «η αληθινή ευτυχία είναι να είναι κανείς ευτυχισμένος χωρίς αυτήν»…όλοι γίνανε φιλόσοφοι ιδιαίτερα όταν έχουν να κάνουν με άλλους αλλά όχι με τους εαυτούς τους. Ο γιατρός μας είναι γκέι. Της παλιάς νοοτροπίας. Του τύπου με σύζυγο και 2 παιδιά, απο μπροστά πάτερ φαμίλιας, σοβαρός απο πίσω… ε, που το ξέρουμε? Ε! Εχουμε ματάκια και βλέπουμε πώς κυττάει τους γιούς μου, όταν έρχονται να ρωτάνε για την υγεία μας. 

Ετσι του τόπα και εγώ. «Ασε μας γιατρέ μου να χαρούμε, όπως χαίρεσαι και εσύ με το φίλο σου. Ολοι έχουμε δικαίωμα στον έρωτα» και το βούλωσε.

Βέβαια, σήμερα έφυγα και πήγα στης νύφης μου. «Το πολύ το ΚΚ» λέγανε παλιά «το βαριέται και ο Μάρξ», δεν θα μεινω σπίτι για να ξαναρχίσουν οι τσακωμοί..ας κάτσει και με την Ολγα να της ζητήσει και συγνώμη, ας ρίξει και τη μύτη του.

Καλή εβδομάδα.