Η ημέρα της γυναίκας

 Υποτίθεται ότι σήμερα είναι ημέρα γιορτής. Οτι μας θυμούνται οι άντρες και μας ραίνουν με άνθη..χμ! Ισως οι νεώτεροι να το κάνουν για να δείξουν πόσο ευαίσθητοι είναι , πόσο τις θέλουν τις μπεμπέκες..οι παλαιοί όμως δεν μασάνε. Πόσο μάλλον ο Β που του λείπουν τα μπροστινά δόντια (άϊντε μέχρι αύριο. Θα πάρει δόντια, θα δώσει ευρά..μιά χαρά). Ετσι σήμερα για μεσημέρι μαγείρεψα κάτι ωραίο, σούπα, βραστά λαχανικά για σαλάτα και μετά χορτόπιτα. Εκανα και κρέμα καραμελέ. Εστρωσα το τραπέζι, κάθισε ο Β να φάμε. Αρχισε να σερβίρει αλλά χτύπησε το τηλέφωνο. Σηκώθηκα ήταν μιά γνωστή. Οταν πήγα στο τραπέζι είδα το μήνυμα της μέρας αυτής σε όλο του το μεγαλείο.

Ο Β είχε βάλει κρασί στο ποτήρι του αλλά όχι και στο δικό μου. Είχε σερβιρισθεί σούπα και σαλάτα ενώ τα δικά μου πιάτα ήταν άδεια. Σερβιρίστηκα μόνη μου μουρμουρίζοντας περι παγκόσμιων εορτών και λοιπών μπουρδολογιών.

Οταν έφερα την πίτα έκοψε 2 κομμάτια και τα πήρε στο πιάτο του. Εκεί τον είπα μεγαλο-γάιδαρο, οπότε έκοψε και για μένα ένα. Μη χάσει. Η ευγένεια πρώτη.

Την ώρα του γλυκού, του έφυγε και μία πορδή. Ηχηρή και οσμηρή. Ρουθούνισα. Α! Μα πιά! και αφού απόφαγε σηκώθηκε απο το τραπέζι, πέταξε την πετσέτα του στο πάτωμα και ρεύτηκε. Αναψε την τηλεόραση στη διαπασών (γιατί έχει αρχίσει και βαρυακούει) και στρώθηκε.. 

Τα χρόνια πολλά μας μάραναν.

Advertisements