Αποκάλυψη/προσγείωση

Πότε ανοίγω και θέλω να αγκαλιάσω όλο τον κόσμο και ποτε κλείνομαι και νοιάζομαι μόνο για εμέ. Δεν ξέρω ποτέ τι θα συναντήσω, τι θα ακούσω τυχαία, τι μου επιφυλλάσει η μοιρα. Η δική μου. Πρωϊ-πρωϊ πήρα το καρότσι μου και πήγα στη λαϊκή. Μπορεί να είναι ισως πιο ακριβή, όμως βρίσκω ότι θέλω. Ετσι κι αλλιώς οι νουθεσίες οικογενειακής διαχείρισης δίνουν και παίρνουν απο τις νύφες. Τα πόδια προσπαθούν να δείρουν το κεφάλι.

Οταν περίμενα στην ουρά για αυγά, άκουσα μπροστά μου 2 κοπέλλες να φλυαρούν. Για μένα λέγανε, για την πεθερά της Α, για τα εγγονάκια μου με το όνομά τους. Χωρίς να το θέλω τα άκουσα. Ζαλίστηκα. Μετά ήθελα να τα παρατήσω και να φύγω. Το έκανα. Γύρισα σπίτι και κρύφτηκα στο κομπιούτερ μου.

Αναρωτιέμαι γιατί να μη μου λένε τη γνώμη τους για μένα καταπρόσωπο. Αν τα κουτσομπολιά αληθεύουν, η νύφη μου με σιχαίνεται, κάθε μέρα προσεύχεται να πεθάνω να της αδειάσω τη γωνιά. Συγχρόνως καταλαβαίνω ότι δεν μπορούμε να πούμε ποτέ στους άλλους την αληθινή μας γνώμη για αυτούς.

 Ας τον κόσμο να λέει. Ναί. Μερικές κουβέντες όμως πονάνε πιο πολύ απο άλλες.