Reflections

Καλημέρα όλη μέρα. Κάθομαι στο μπαλκόνι και πίνω τον καφέ μου. Δεν πήγα εκκλησία σήμερα. Απολαμβάνω εδώ και 3 ώρες τη σιγαλιά, την πόλη που κοιμάται. Πουλάκια παντού ψαλιδίζουν τον ουρανό. Κανείς δεν τα προσέχει, εντούτοις κοπτόμεθα για την σκληρή πόλη. Φταίμε.

Η μετακόμιση τελείωσε με επιτυχία, κούραση τριών ημερών. Ολοι βοηθήσαμε. Ο Β. συντόνιζε τους οδηγούς αυτοκινήτων, είχε βάλει κόκκινες ταινίες παντού για να μην παρκάρουν ώστε να μπορούν τα φορτηγά να ακουμπούν τα έπιπλα και τα κιβώτια, η Μ κυνήγαγε τους μεταφορείς «βάλε αυτό εκεί, το άλλο εδώ», ο γιός μου έλειπε στο γραφείο, να μην μπερδεύεται στα πόδια κανενός-καλά έκαμε, και εγώ ήμουνα στην κουζίνα και μαγείρευα. Χαμογελώντας. Το χαμόγελο έχει κολλήσει στο πρόσωπό μου σαν αποκριατικη μάσκα, όλα μου φαίνονται ωραία. Να είναι μόνο.

Ο Μάρκος μου είπε χθές πόσο συγκινημένος είναι που έρχεται ο αδελφός του επιτέλους κοντά μας. Πάντα πίστευε αυτό το παιδί ότι προτιμούμε τον μεγάλο του αδελφό. Ποτέ δεν είπε τίποτα, το καταλαβαίνω όμως. Ο μεγάλος ήταν αριστούχος, ο μικρός έμενε στην ίδια τάξη. Ο ένας πέρασε με τα τσαρούχια πανεπιστήμιο και τελείωσε πολύ γρήγορα, ο άλλος πήρε σύνταξη σπουδάζοντας. Ο ένας παντρεύτηκε όμως νωρίς και εχω τα εγγονάκια μου, ο άλλος άργησε και παιδιά δεν έχει. Κανείς δεν είναι τέλειος και συνάμα είναι. Τα παιδιά όμως μετράνε τα πράγματα αλλιώς.

Σκέφτομαι, άρα ζώ?  

Advertisements

Εμπλεξα πάλι

Καλά ή κακά θα δείξει. Αύριο έχουμε κλείσει εκδρομή για Λευκάδα με επιστροφή την Κυριακή. Ελπίζω να μπορέσουμε να φύγουμε. Επεσε χθές η θεία της Μ..ανέβηκε σε μία σκάλα να τακτοποιήσει κάτι πιάτα. Και παραπάτησε. Δεν έρριξε κανένα πιάτο, όπως μου είπε, απλά έπεσε 2 σκαλοπάτια με το πλευρό. Τα πιάτα σώα, τα κόκκαλά της με μώλωπες. Με όρκισε να μην πώ λέξη. Ορκίστηκα υπό τον όρο να την πάμε εμείς σε Νοσοκομείο. Ευτυχώς δεν έχει σπάσει/ραγίσει τίποτα. Ο γιατρός που την είδε της έκανε διάλεξη, τι πρέπει και τι δεν πρέπει στην ηλικία της.
«Ασε γιέ μου» του είπα, «εδώ δεν ακούν οι νεώτεροι, οι μεγαλύτεροι θα ακούσουν»..

Δίλημμα. Να το πώ στη νύφη μου που σκοτώνεται απο τις δουλειές, ή να μην το πώ? Η να το πώ μετά? Αν το κρύψω θα ακούσω τα εξ αμάξης, αν το πώ θα γίνει φασαρία και δεν θα με εμπιστεύεται η Π πλέον. Και πάλι ευθύνη δεν θέλω να έχω, αν γίνει κάτι στραβό, ο γιός μου θα με φάει. Ο Β. είναι θυμωμένος, θέλει να το πεί τώρα με τα δόντια τον κρατάω.  

Πώς έμπλεξα πάλι έτσι.     

Δουλειές

Ξεπατώθηκα σήμερα σε δουλειές, πήγαμε με τον Β στην  Αθήνα, να αγοράσω βελόνες για τη ραπτομηχανή μου, να κυττάξω για κουρτίνες με τη νύφη μου και ν’ αγοράσουμε χαρτί με το κιλό για να τυλίξουμε κάτι εύθραυστα πράγματα μόνες μας. Μετακομίζουν κοντα μας τα παιδιά σε 15 μέρες θεού θέλοντος. Τα πράγματά τους βεβαίως θα τα πάρουν οι μεταφορείς, όμως μερικά θα τα μεταφέρουμε μόνοι μας, ήδη άρχισαν να μας δίνουν πράγματα. Πρώτα οι πολύτιμες συλλογές ήρθαν, του γιού μου με τα στρατιωτάκια του, όλα σιδερένια φροντισμένα, ζωγραφισμένα στο χέρι, τα αεροπλανάκια του πλαστικά μοντέλλα που έχει φτιάξει μόνος του. Η γυναίκα του τα έχει βάλει σε ειδική βιτρίνα που κάνανε παραγγελία…μπροστά-μπροστά. Πολύ χαίρομαι γι’ αυτό, άλλες γυναίκες δεν θέλουν, τα κρύβουν σε σκοτεινά κουτιά. Παιδιαρίσματα τα λένε. Μα είναι δυνατόν να μην κρατάμε τα παιδιά μέσα μας?

Ηρθαν και κάτι άλλα πράγματα, αρχεία, σαν ακριβό κειμήλιο ο αεριογράφος που με αυτόν βάφουν τα μοντέλα, κάθε μέρα όλο και κάτι εμφανίζεται. Ο μπογιατζής βάφει και ο άντρας μου τρέχει σε μοκετάδες, αποφράκτες, υδραυλικούς και ντουλαπάδες. Συμφωνήσαμε να τους ράψω τις κουρτίνες που θα πάρουν και καλύμματα αν θέλουν για τις πολυθρόνες. Θέλω να τους ράψω σειρήτια και φραμπαλάδες στα σεντόνια τους αλλά δεν ξέρω αν τους αρέσει..είναι απλοί και λιτοί στα γούστα. Θα ρωτήσω.

Πήγαμε και στο σινεμά και φάγαμε μετά σε ένα ουζερί. Μέθυσα λίγο. Απο τη χαρά θα είναι.

Φυγή

Χθές γυρίσαμε απο πολυ-ήμερη εκδρομή στην Κέρκυρα. Με πούλμαν πήγαμε και με γκρούπ. Περάσαμε θαυμάσια, χορτάσαμε πράσινο, δροσερή θάλασσα και αξιοθέατα. Δεν είχε τύχει ώς τώρα να πάω Κέρκυρα, γενικά κανένα νησί στο Ιόνιο δεν έχω δεί. Μείναμε στο ξενοδοχείο Αχιλλέας κοντά στις Μπενίτσες, ένα κτίριο μέσα στο πράσινο. Με το πούλμαν μας γύρισαν παντού. Είδαμε τις εκκλησίες και φιλήσαμε τα παντοφλάκια του Αι-Σπυρίδωνα, πήγαμε σε ονειρεμένες παραλίες Παλιοκαστρίτσα, Γλυφάδα αλλά δεν κάναμε μπάνιο γιατί ήταν κρύα τα νερά, είδαμε τοπία ασσύληπτα πάνω στον Πέλεκα και στον Αγιο Γόρδη, φάγαμε καταπληκτικά πράγματα που ποτέ ως τώρα δεν είχαμε δοκιμάσει, αγοράσαμε τοπικό τυρί σε κεφάλι και ελιές και τις φέραμε μαζί μας, πήγαμε και στο καζίνο, σιγά μη το αφήναμε δηλαδή και χάσαμε και μερικά λεφτά, σιγά μην κερδίζαμε δηλαδή ..εν ολίγοις ήταν ένα εκπαιδευτικό ταξείδι.

Σκέφτομαι μόνο πόσο δειλοί είμαστε σαν γονείς, μετά τις φουρτούνες εξαφανιζόμαστε, κάνουμε τα λάθη μας και τ’ αφήνουμε μετά να τα πάρει το κύμα. Ισως όμως και η φυγή αυτή να χαλαρώνει καταστάσεις, εμάς τουλάχιστον, για τους άλλους δεν ξέρω.

Μόνο να ελπίζω μπορώ. Καλώς σας βρήκα.     

Απάντηση στα σχόλια

Διάβασα όλα σας τα σχόλια στο προηγούμενο άρθρο και αισθάνομαι πολύ άσχημα. Μου λέτε ότι ανακατεύομαι στα οικογενειακά του γιού μου, ότι είμαι αλαφρόμυαλη, εγωϊστρια και ότι έχω καβαλήσει το καλάμι. Ειλικρινά σας λέω, τρομοκρατήθηκα.

Μίλησα με τον Β. Κάτσαμε κάτω μετά το φαγητό και μιλήσαμε για αρκετή ώρα. ΠΑραδεχτήκαμε ότι ανακατευόμαστε, ενώ όταν άλλοι ανακατεύονταν στη δική μας ζωή παλιά θυμώναμε και κόβαμε σχέσεις. Εμείς να είμαστε ανεξάρτητοι να φάμε και το κεφάλι μας, τα παιδιά όμως όχι.

Ναί Μαρινα, έχω καβαλήσει το καλάμι, έχω διορίσει τον εαυτό μου προστάτη οικογένειας, στερώ απο τα παιδιά μου την ελευθερία της εμπειρίας και την ελευθερία να τραβήξουν το δρόμο τους. Είμαι ίσως κατάπτυστη μάνα όμως το κάνω απο υπερπροστασία. Δεν θέλω να πονέσουν τα μικρά. Δεν θέλω στην ηλικία που είμαι να πάρει διαζύγιο ο γιός μου, να ταράξει τον μπαμπά του που έπαθε ήδη ένα εγκεφαλικό. Τι θα γίνει αν πάθει κι άλλο? Είμαι εγωϊστρια, πάντα ήμουνα, δόξα σοι ο θεός το ξέρω.

Ηλιαχτίδα, ιδεατά τα ζευγάρια στο όνομα της αγάπης κάνουν πράγματα απο κοινού, κάνουν τη ζωή τους, κάνουν παιδιά. Ομως αν χαθεί η αγάπη ή αλλάξει πρόσωπο, τότε υπάρχουν και οι συμβατικοί γάμοι. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που προτίμησαν τον συμβιβασμό απο το χωρισμό, δεν κρίνω αν πράξανε καλά, λέω ότι απλά επέλεξαν «ένα κάποιο μαζί» για χάρη των παιδιών ή του κόσμου ή για να ζούν με κάποιες υλικές ανέσεις. Ξέρω το γιό μου. Θα κάνει διάφορα εξωσυζυγικά αλλά τη γυναίκα του τη θέλει. Το θέμα είναι τι θέλει εκείνη. Η πόσα μπορεί να ανεχθεί.  

Αν-Λού, σαφώς και δεν μου πέφτει λόγος, ντρέπομαι που ανακατεύτηκα έστω και σιωπηλά. Γιατί και το να κάθομαι εκεί και ν’ ακούω τον Β να τσακώνεται, συνενοχή είναι. Αφησα τους φόβους να φωλιάσουν στην καρδιά μου. Τα παιδιά μου δεν είναι υποκριτές όπως ήμουνα και είμαι εγώ, που χρόνια κουκούλωνα τις διάφορες «ατασθαλίες» είτε ήταν δικές μου είτε του Β. Ετσι μεγαλώσαμε, να έχουμε ένα «καθαρό μέτωπο» και απο κάτω.. Μας βόλευε αφάνταστα αυτό. Γι αυτό πιστεύω μαλώνουμε με τον γιό, γιατί αρνείται να γίνει σαν και εμάς. Αντιστέκεται σθεναρά.

 Αγοραφοβία. Ο,τι λές είναι σωστό και τα μέν και τα δέ. Οσο κι αν έχω αγωνία για το τι θα κάνει ο γιός μου στο μέλλον άλλο τόσο οικτίρω τον εαυτό μου που τον θεωρεί παιδί για καθοδήγηση. Εχει δικαίωμα να στραβοπατάει στη ζωή του. Οφείλω να μάθω να το σέβομαι. Και ας με λυπεί αφόρητα.

Μικρή γιωταβήτα, λυπάμαι πολύ που υπέφερες απο έναν ανάξιο άνδρα που σε άφησε για μία μικρή με ένα παιδί στα χέρια. Δεν μπορείς να διαννοηθείς πόσοι τέτοιοι ανεύθυνοι άνθρωποι υπάρχουν. Ξέρω ήδη έναν πολύ γνωστό Αθηναίο που παράτησε την ετοιμόγεννη γυναίκα του για έναν 16χρονο ποδόγυρο, η οποία τον κορόϊδευε. Το γεγονός ότι τα έβγαλες πέρα παρόλλη την πίκρα σου και τον θυμό το βρίσκω αξιοθαύμαστο. Δεν θέλω όμως ο γιός μου για το σέξ να πονέσει τη νύφη μου και τα παιδάκια του. Δεν θα το άντεχα. Γιατί είναι σκέτο σέξ, τα ίδια έκανε και πρίν μερικά χρόνια όταν κυνήγαγε μία ξένη σοπράνο..και ύστερα του πέρασε. Στην τόσο ελεύθερη εποχή που ζούμε, αποδεικνύεται ο Μάρκος μου πεινασμένος για σέξ.

Μαρια-Μαρία. Τραγικό αυτό που είπες. Με έκανες να κλάψω συνειδητοποιώντας ότι μπήκα σε ξένα χωράφια. Χωρίς να το καταλάβω έκανα κατάληψη στο γιό μου. Τον έκανα ρεζίλι κατά κάποιο τρόπο, μη δίνοντάς του το δικαίωμα να ωριμάσει μέσα απο την εμπειρία. Ετσι κι αλλιώς «εδώ που έφθασε» – όπως λές – θα μπορούσε να πάει και πάρακάτω. Θα μπορούσε να είχε aids, ή να πάρει και ναρκωτικά. Πάντα υπάρχουν και τα χειρότερα.  Οχι αυτός δεν θα φάει ξύλο, οι γονείς θα το φάμε.

 bearcy76, Δεν θα με πείραζε να το έκανε με όλο τον κόσμο, αρκεί να κρατιώντουσαν τα προσχήματα. Αυτή η έλλειψη υποκρισίας είναι που με τρομάζει.

Τασσούλα. Τα εμπέδωσα όλα όσα μου λέτε. Χρειάζεται να αποτραβηχθώ. Ας γράφω στο μπλόγκ ότι έχω μέσα μου, μόνο που στα παιδιά χρειάζεται να έχω άλλο πρόσωπο. Απο πού ν’ αρχίσω δεν ξέρω.   

Σας ευχαριστώ φίλες και φίλοι καθοδηγητές.

Κατινιές

Εχω σκάσει αυτές τις μέρες απο τις φωνές και τους καυγάδες. Εφυγε ο Μάρκος με τη γκόμενά του ταξίδι επαγγελματικό είπε, πήγε Τουρκία, αλλά ωσπου να φύγουν έγινε πατιρντί. Γιατί ναί μεν πάει συχνά Τουρκία, πάντα όμως παίρνει τη γυναίκα του μαζί και κρατάμε εμείς τα εγγόνια για 3-4 ημέρες, κανένα πρόβλημα. Τώρα θα πάει όμως μονος του για να δουλέψει «απερίσπαστος», κάτι πράγματα που μας λέει, μας θεωρεί πολύ ηλίθιους, τόσο που ακόμη και ο πατέρας του κάτι κατάλαβε και τον πήρε παράμερα και του τα είπε. Και βέβαια έγινε Ο ΚΑΥΓΑΣ του αιώνα, πέταξε το πιάτο του ο μικρός στο πάτωμα, «να μην ανακατεύεσαι μπαμπά στη ζωή μου», και βέβαια θα ανακατεύομαι όταν σκέφτεσαι μόνο τη διασκέδασή σου ανόητε- έχεις οικογένεια ξύπναααα», «υποκριτή» έλεγε ο ένας, «ανώριμο βλαμμένο», και χειρότερα, δεν έπεσε ξύλο αλλά ακουστήκαμε ως τον δρόμο. Θυμάμαι την παλιά ταινία «Οι κυρίες της αυλής» κάπως έτσι είμαστε με τα φακιόλια μας να παίζουμε σκουπομαχίες στους κοινόχρηστους χώρους.

Γίναμε ρεζίλι ήταν όλα μου τα παιδιά εδώ, ήρθαν σπίτι, τι έγινε ρωτούσαν, τα δύο κοκκόρια δεν απαντούσαν  αλλά αγριοκυτταζόντουσαν, «δεν πειράζει μητέρα λέει η μικρή μου νύφη έτσι κι αλλιώς έχω διάβασμα για το μεταπτυχιακό και δεν θα πήγαινα». .. «Ορίστε » λέει ο ερωτευμένος. «Τι ορίστε βρε νιάνιαρο» λέει ο Β και φτού κι απο την αρχή.

Κάθομαι στ’ αυγά μου και δεν ανακατεύομαι όμως στενοχωριέμαι. Τι θα γίνει αν χαλάσει ο ηλίθιος το σπίτι του? Γιατί ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Οχι για πολύ τουλάχιστον