Κατινιές

Εχω σκάσει αυτές τις μέρες απο τις φωνές και τους καυγάδες. Εφυγε ο Μάρκος με τη γκόμενά του ταξίδι επαγγελματικό είπε, πήγε Τουρκία, αλλά ωσπου να φύγουν έγινε πατιρντί. Γιατί ναί μεν πάει συχνά Τουρκία, πάντα όμως παίρνει τη γυναίκα του μαζί και κρατάμε εμείς τα εγγόνια για 3-4 ημέρες, κανένα πρόβλημα. Τώρα θα πάει όμως μονος του για να δουλέψει «απερίσπαστος», κάτι πράγματα που μας λέει, μας θεωρεί πολύ ηλίθιους, τόσο που ακόμη και ο πατέρας του κάτι κατάλαβε και τον πήρε παράμερα και του τα είπε. Και βέβαια έγινε Ο ΚΑΥΓΑΣ του αιώνα, πέταξε το πιάτο του ο μικρός στο πάτωμα, «να μην ανακατεύεσαι μπαμπά στη ζωή μου», και βέβαια θα ανακατεύομαι όταν σκέφτεσαι μόνο τη διασκέδασή σου ανόητε- έχεις οικογένεια ξύπναααα», «υποκριτή» έλεγε ο ένας, «ανώριμο βλαμμένο», και χειρότερα, δεν έπεσε ξύλο αλλά ακουστήκαμε ως τον δρόμο. Θυμάμαι την παλιά ταινία «Οι κυρίες της αυλής» κάπως έτσι είμαστε με τα φακιόλια μας να παίζουμε σκουπομαχίες στους κοινόχρηστους χώρους.

Γίναμε ρεζίλι ήταν όλα μου τα παιδιά εδώ, ήρθαν σπίτι, τι έγινε ρωτούσαν, τα δύο κοκκόρια δεν απαντούσαν  αλλά αγριοκυτταζόντουσαν, «δεν πειράζει μητέρα λέει η μικρή μου νύφη έτσι κι αλλιώς έχω διάβασμα για το μεταπτυχιακό και δεν θα πήγαινα». .. «Ορίστε » λέει ο ερωτευμένος. «Τι ορίστε βρε νιάνιαρο» λέει ο Β και φτού κι απο την αρχή.

Κάθομαι στ’ αυγά μου και δεν ανακατεύομαι όμως στενοχωριέμαι. Τι θα γίνει αν χαλάσει ο ηλίθιος το σπίτι του? Γιατί ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Οχι για πολύ τουλάχιστον