Απο καρδιάς

 Μιά Δευτέρα μπήκα στο Ωνάσειο για εγχείρηση καρδιάς, θα μου βάζανε bypass για να μπορώ να συνεχίσω να ζώ χωρίς δύσπνοια και φόβο ότι «ώς εδώ». Την αγωνία μου πρίν, την έχω γράψει, μιλήσει, πεί, βιώσει. Ομως χρειαζόταν να γίνει. Η ημερομηνία ορίσθηκε, το ραντεβού επίσης. Ετσι ξεκίνησα.

Η εισαγωγή μου στο Νοσοκομείο κάλυψε 3 αυτοκίνητα. Οχι δεν πήγα με ασθενοφόρο, γιατί τότε θα ήταν μόνο ένα, απλώς όλη η οικογένεια μπήκε στα αυτοκίνητα και με συνόδεψε πανηγυρικά. Ενώ ο άντρας μου κανόνιζε την εισαγωγή μου, σε χαρτιά, ασφάλειες και παραπεμτικά, όλο το σόϊ περίμενε υπομονετικά, άλλοι καθιστοί, άλλοι όρθιοι όλοι όμως κρατώντας απο ένα μπόγο. Σαν τους τσιγγάνους που πάνε με όλα τους τα υπάρχοντα εδώ και εκεί, έτσι κι εμείς. Κατ’ αρχήν ήταν η ασθενής, δηλαδή εγώ, που είχα στα χέρια τη τσάντα μου και το νεσεσέρ μου. Οι δυό μου νύφες είχαν απο μία πελώρια σακκούλα με ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς για είδη πρώτης ανάγκης, περιοδικά, walkman, μπαταρίες άπειρες, κινητό και φορτιστή, τσίκλες, σοκολάτες, φυστίκια (αυτά μου τα πέταξε απο το παράθυρο η νοσοκόμα), την ατζέντα των τηλεφώνων μου, σφουγγάρια, σαμπουάν, ενα κάρρο πράγματα που οι γυναίκες σκέφτονται.  Οι δυό μου γιοί, κουβάλαγαν μία μεγάλη βαλίτσα γεμάτη ο ένας και ένα σακ βουαγιάζ άδειο (για τα άπλυτα) ο άλλος. Τα δύο μου εγγόνια πήγαιναν μπροστά και ενημέρωναν όποιον κύτταζε απορημένα ότι «σήμερα μπαίνει η γιαγιά στο νοσοκομείο να της αλλάξουν καρδιά». Το καρπούζι με το μαχαίρι και μία ροκάνα έλειπαν απο το σκηνικό.

Κάποια στιγμή μπήκαμε στο δωμάτιο που είχε μαζί άλλη μία κυρία, με σωληνάκι, καθόλου δεν μίλαγε παρόλλη τη φασαρία της τοποθέτησης που κάναμε. Κάτσανε μετά τα παιδιά λίγο μαζί μου και μετά τα ξαπέστειλλα. Χώθηκα στο κρεββάτι και άνοιξα την τηλεόραση, είχε και ακουστικά παρακαλώ για να μην ενοχλώ τους δίπλα.  Την επομένη ήρθε μία νοσοκόμα και μου έδωσε ένα ταγάρι όπου μέσα είχε διάφορα πράγματα, να μετράω μόνη μου την πίεση δεν θυμάμαι για τι ήταν αυτό, είδα τους γιατρούς, έκανα πάλι κάποια τέστς  και την Τετάρτη εγχειρίστηκα. Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης δεν θυμάμαι τίποτα. Μου είπαν όμως ότι έκατσα στην εντατική μία ολόκληρη μέρα. Θυμάμαι μόνο ότι ξύπνησα με ένα στόμα σαν τσαρούχι. Και δυσκαμψία. Ημουνα φασκιωμένη απο το λαιμό και κάτω. Και πονούσα. Ούτε τα χέρια μου δεν μπορούσα να σηκώσω. Απελπισία μαύρη με έπιασε. Οι γιατροί όμως χαμογελούσαν το ίδιο και τα παιδιά μου.

Στις μέρες που ακολούθησαν, σταδιακά με σήκωσαν παρόλλο που αισθανόμουνα τα πόδια μου σαν μολύβι, μου κάναν κάποιες αλλαγές, είδα και τη τομή, ελπίζω να θρέψει τέτοιο σφάξιμο δεν το περίμενα, οι περιγραφές με τρόμαξαν, απο ότι μου είπαν έσπασαν όλο το στέρνο για να βάλουν 3 by pass.  Σακκουλάκια με αίμα που έσταζε έβλεπα και πόνο, με τραβούσε όλο το στήθος μου απο παντού.. Ηταν και κάποιες δύσκολες νύχτες που άρχισα να βήχω και τρέχανε. Δεν θυμάμαι  τι ακριβώς μου δίναμε, με τάιζαν συνεχώς, δεν παραπονιέμαι το φαγητό ήταν πολύ καλό, όμως  όλο μου το είναι ήταν εστιασμένο στο μέσα μου. Το αριστερό μου χέρι σαν παράλυτο, φοβήθηκα, όμως τελικά άρχισε να λειτουργεί.

Και ναι! είχα άπειρη συμπαράσταση απο όλους, οι γιοί μου ερχόντουσαν τα απογεύματα να με δούν, τι γλυκά που είναι τα αγόρια, όλο φιλιά και αγκαλιές. Οι νύφες μου κυνήγαγανε τις νοσοκόμες να με περιποιούνται, με βοήθησαν αργότερα να πηγαίνω και στο μπάνιο μόνη μου γιατί τους καθετήρες δεν τους θέλω. Με λούσανε, με πλύνανε, μου βάλανε κολώνιες. Μου φέρανε και ένα λάπτοπ σε κάποια φάση αν και η νοσοκόμα στραβομουτσούνιασε.

Και γύρισα σπίτι με οδηγίες του ενός μέτρου. Η αναχώρηση ήταν σαν την άφιξη. Ενα τσούρμο τσιγγάνοι, διέλυσαν την κατασκευή, φορτώθηκαν τους μπόγους και φύγανε. Το μόνο διαφορετικό ήταν ότι δεν με διαλαλούσαν. Τα εγγόνια ήταν στο σχολείο. Θετικό κι αυτό.

Τώρα δεν πονάω τόσο, υπάρχει μία δυσκαμψία στα χέρια, δεν μπορώ να σκύβω, να σηκώνω βάρη, να οδηγώ, να κάθομαι μπροστά στο φούρνο να με παίρνει η ζέστη. Μου πήρανε μία Μολδαβή γυναίκα να με φροντίζει. Καμμία σχέση με την προηγούμενη, είναι μία πολύ καλή και σοβαρή κοπέλλα γύρω στα 40 που έχει ξαναδουλέψει με εγχειρισμένη κυρία. Λίγο-λίγο θα χρειαστεί να περπατάω κάθε μέρα ή και να αρχίσω να ανεβαίνω σκάλες. Για γυμναστική. Χρειάζεται να το χωνέψω αυτό ότι τώρα στα γεράματα θα ανεβοκατεβαίνω σκάλες. Και να τρώω αυτά που λέει ο γιατρός τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Μετά βλέπουμε. Τα διουρητικά θα τα παίρνω όμως εφ’ όρου ζωής. Θα χρειαστεί να συνηθίσω να τρέχω για πιπί κάθε τόσο. Πολλά τα δύσκολα.

Κάθε τρείς περίπου μέρες θα πηγαίνω στο γιατρό για αλλαγή, μέχρι να κλείσει η πληγή εντελώς και μετά θα βάζω τις γάζεις μόνη μου. Τα έχω λίγο χαμένα. Για μία στιγμή είχα πιστέψει ότι θα κοιμηθώ μιά και καλή στη νάρκωση, όπως η φίλη μου η Τζένη πρίν λίγους μήνες. Βέβαια εκείνη είχε ζάχαρο, εγώ δεν έχω. Ο θάνατός της όμως με συγκλόνισε. Πίστεψα ότι και εγώ θα γνώριζα τον αδελφό του ύπνου.

Απατήθηκα.

Καλώς σας βρήκα

Advertisements

25 thoughts on “Απο καρδιάς

  1. Mia ίδια (ουλή) έχει και ο πατέρας μου.
    Θυμάμαι πήγαινα δημοτικό όταν την απέκτησε, ένα βράδυ που κοιμήθηκα σε γείτονες.
    Η μοναδική φορά που είχα κατουρηθεί στον ύπνο μου (γύρω στα 10), από τότε που σταμάτησα να φοράω πάνες. Και ήμουνα και σε ξένο κρεββάτι. Πέθανα από τη ντροπή μου.

  2. Απατήθηκες αγαπητό μου πλάσμα!Τον αδελφό του υπνου δεν θα τον γνωρίσεις επειδή έτσι νόμισες,γι’αυτό ζήσε για την ζωή!Εχεις πολλά ακόμα να δώσεις και να πάρεις μέσα απο αυτά που αγαπάς και σ’αγαπάνε.
    Ο «υπέροχος»δεν σε έβαλε ακόμα στα κιτάπια του.
    Αντε με το καλό ξανά σαν δυνατό κοριτσόπουλο!!

  3. Ευχαριστώ όλους θερμά. Ακόμη κάθομαι στο σπίτι. Δεν βγαίνω έξω απλά κυττάω απο το παράθυρο. Η κατάσταση βελτιώνεται μέρα-μέρα. Επεσα πάνω στο μπλόγκινγ όπως ο στερημένος πάνω στο κατοσταράκι. Ασπρο πάτο!

    Τανίλα, πολύ συνηθισμένο αυτό που έπαθες. Οταν φορτίζεται το παιδί/ο έφηβος απο γεγονότα, χαλαρώνει η κύστη. Μη στενοχωριέσαι καρδούλα μου! Στο κλάμπ του μπαμπά σου (με τις ουλές) βάλτε και εμένα.

    giotavita, ξέρεις το πίστευα απο όλες τις πλευρές. Είχα κάνει διαθήκη, ετοίμασα τα χαρτιά μου, έκαψα κάτι άλλα. Και τώρα κυττάω γύρω μου και αναρωτιέμαι για τη κουταμάρα μου. Σάματι θα μου κλείσει ραντεβού? Κυρά λένα τη τάδε μέρα και ωρα θα περάσω με το όχημα να σε πάρω? Αχ! Είμαι πολύ φοβητσιάρα.

  4. WELLCOME BACK
    ΓΛΥΚΥΤΑΤΗ ΚΥΡΙΑ ΛΕΝΑ
    ΜΠΗΚΑ ΣΤΟ SITE ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΚΑΘΩΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΟ Η ΚΑΛΗ ΜΑΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ. ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΠΛΕΥΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΜΕ ΕΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ. ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΚΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΠΙΣΩ. ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΓΕΡΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΗ.ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ.ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.
    ΜΙΡΚΑ

  5. ΜΙΡΚΑ, αν η μαμά του φίλου σου μπήκε για bypass όπως εγώ, θα είναι καλά τώρα και θα αισθάνεται ελεύθερο πουλί, γιατί όταν παύεις να κοντανασαίνεις και να έχεις κάθε τόσο οξυγόνο, είναι σαν να πετάς.
    Λίγη προσοχή στην αρχή και μετά όλα καλά να είναι!

  6. Αγαπητή θεία Λένα,
    σας βρήκα τυχαία, αναζητώντας πληροφορίες για εγχειρήσεις ανοικτής καρδιάς.
    Βλέπετε η μαμά μου θα κάνει αρχές του χρόνου εγχείρηση αλλαγής βαλβίδας και είμαστε όλοι πάρα πολύ φοβισμένοι! Εγώ κι εκείνη δηλαδή κυρίως. Από μικρή έχει πρόβλημα με την καρδιά της, έχει ήδη μπει στο χειρουργείο δύο φορές αλλά τώρα πρέπει πια να βάλει μεταλλική βαλβίδα. Διαβάζοντας όλα αυτά που γράφετε μου δώσατε πολύ κουράγιο. Νιώθω σαν να ακούω κάποιον δικό μου άνθρωπο.
    Η μητέρα μου είναι ο πιο πολύτιμος άνθρωπος στη ζωή μου (μαζί με τα παιδιά μου) και αν πάθει τίποτα δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω. Όταν έχεις περάσει πολλά, όταν έχεις χάσει σπουδαίους ανθρώπους από τη ζωή σου, φτάνεις σε ένα σημείο να νιώθεις ότι δεν θα αντέξεις άλλη απώλεια. Ελπίζω και για εκείνη τα πράγματα να είναι καλύτερα μετά.
    Εύχομαι ο Θεός να είναι μαζί σας, να είστε πάντα γερή και κοντά σε τόσους ανθρώπους που τους γεμίζετε χαρά και αισιοδοξία για τη ζωή.
    Κάτια

  7. ΚΑΤ’ ΑΡΧΉΝ ΣΑΣ ΕΎΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗ ΞΑΝΆ ΧΡΕΙΑΣΤΕΊ ΝΑ ΞΑΝΆ ΠΕΡΆΣΕΤΕ ΑΠΌ <>ΠΟΥ ΛΈΜΕ ΣΤΗΝ ΑΡΓΚΌ.ΔΗΛΑΔΉ ΑΥΤΉ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΊΑ

    ΛΈΓΟΜΑΙ ΣΤΈΛΛΑ ΚΑΙ ΕΊΜΑΙ 21 ΧΡΟΝΏΝ ΜΈΧΡΙ ΣΉΜΕΡΑ ΈΧΕΙ ΧΡΕΙΑΣΤΕΊ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΊΟ 11η ΦΟΡΆ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΆΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗ 12η ΣΕ ΜΕΡΙΚΈΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΉ ΤΗ ΦΟΡΆ ΣΤΟ ΩΝΆΣΕΙΟ.ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΌ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΈΣ ΜΕ ΈΧΟΥΝ ΤΕΜΑΧΊΣΕΙ.ΑΛΛΆ ΑΚΌΜΗ ΚΑΙ ΈΤΣΙ ΣΥΝΕΧΊΖΩ ΝΑ ΈΧΩ ΜΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΉ ΖΩΉ.ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΝΑ ΝΙΏΘΩ ΜΕΙΩΝΕΚΤΗΚΆ ΑΠΈΝΑΝΤΗ ΣΤΟΥΣ ΥΠΌΛΟΙΠΟΥΣ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ.ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΑΣΧΩ ΑΠΟ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΠΕΝΩΒΓΈΝΩ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΑ , ΆΛΛΟΤΕ ΒΈΒΑΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΊΑ! ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΈΧΩ ΧΆΣΕΙ ΑΡΚΕΤΆ ΧΡΌΝΙΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΉ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑ , ΑΛΛΆ ΚΈΡΔΙΣΑ ΠΟΛΛΈΣ ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ ΖΩΉΣ. ΓΙΑΤΊ ΉΞΕΡΑ ΠΟΛΎ ΚΑΛΆ ΠΩΣ ΜΕ ΚΆΘΕ ΕΙΣΑΓΩΓΉ ΜΟΥ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΟ ΚΆΤΙ ΘΑ ΚΈΡΔΙΖΑ ΚΑΙ ΚΆΤΙ ΘΑ ΈΧΑΝΑ.ΤΙ ΕΝΝΟΏ!ΌΤΙ ΑΠΌ ΤΗ ΜΙΑ ΚΈΡΔΙΣΑ ΤΗ ΖΩΉ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΝΏΡΙΣΑ ΦΊΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΠΟΤΕ ΑΝ ΞΑΝΑ ΕΒΛΕΠΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΔΙΟΤΙ ΜΕΡΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΕΙΝΑΝ ΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΟΜΩΣ ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΔΕ ΜΠΌΡΕΣΑΝ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕΤΗ ΖΩΗ.ΔΕ ΣΑΣ ΚΡΙΒΩ ΠΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΩ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΗΓΜΗ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΕΝΕΙ, ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.ΣΗΜΕΡΑ ΖΩ (ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΒΕΒΑΙΑ) ΜΕ ΒΙΜΑΤΟΔΟΤΗ.ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΠΟ 7 ΧΡΟΝΩΝ ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΛΛΑΞΕΙ 3 ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΤΑΝ ΠΡΙΝ 1 ΜΗΝΑ.ΓΙΑ ΚΑΚΗ ΜΟΥ ΤΥΧΗ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΕΝΑ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΔΙΟ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΟΔΟΤΗ ΟΥΤΩΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΕΛΕΙΑ.ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΡΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΧΩ ΚΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΓΡΑΨΩ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ.ΑΠΛΑ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΩ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΡΧΟΝΤΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΥΓΝΟΜΩΝΩ ΤΟ ΘΕΟ ΓΙΑΤΙ ΠΑΡ’ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΣΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΖΩ ΟΣΟ ΘΑ ΖΩ. ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΠΟΛΥ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΙΣΜΑ ΓΙΑ ΖΩΗ.ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΜΕΡΑ.ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΥΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΠΑΨΩ ΝΑ ΓΕΛΑΩ……..ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ .ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΔΕΝ ΑΦΗΝΩ ΕΥΚΟΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ.ΣΑΣ ΖΗΤΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΝ ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΣΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ.ΑΠΛΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΠΩΣ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΔΕΙΝΕΙ ΖΩΗ.ΚΑΙ ΟΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΜΒΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ.ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΦΕΙΣΑΤΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΑΣ.ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΊΑ ΣΑΣ

  8. ΚΑΤ’ ΑΡΧΉΝ ΣΑΣ ΕΎΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗ ΞΑΝΆ ΧΡΕΙΑΣΤΕΊ ΝΑ ΞΑΝΆ ΠΕΡΆΣΕΤΕ ΑΠΌ ΑΥΤΌ ΤΟ ΛΟΎΚΙ ΠΟΥ ΛΈΜΕ ΣΤΗΝ ΑΡΓΚΌ.ΔΗΛΑΔΉ ΑΥΤΉ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΊΑ

    ΛΈΓΟΜΑΙ ΣΤΈΛΛΑ ΚΑΙ ΕΊΜΑΙ 21 ΧΡΟΝΏΝ ΜΈΧΡΙ ΣΉΜΕΡΑ ΈΧΕΙ ΧΡΕΙΑΣΤΕΊ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΊΟ 11η ΦΟΡΆ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΆΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗ 12η ΣΕ ΜΕΡΙΚΈΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΉ ΤΗ ΦΟΡΆ ΣΤΟ ΩΝΆΣΕΙΟ.ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΌ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΈΣ ΜΕ ΈΧΟΥΝ ΤΕΜΑΧΊΣΕΙ.ΑΛΛΆ ΑΚΌΜΗ ΚΑΙ ΈΤΣΙ ΣΥΝΕΧΊΖΩ ΝΑ ΈΧΩ ΜΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΉ ΖΩΉ.ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΝΑ ΝΙΏΘΩ ΜΕΙΩΝΕΚΤΗΚΆ ΑΠΈΝΑΝΤΗ ΣΤΟΥΣ ΥΠΌΛΟΙΠΟΥΣ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ.ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΑΣΧΩ ΑΠΟ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΠΕΝΩΒΓΈΝΩ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΑ , ΆΛΛΟΤΕ ΒΈΒΑΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΊΑ! ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΈΧΩ ΧΆΣΕΙ ΑΡΚΕΤΆ ΧΡΌΝΙΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΉ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑ , ΑΛΛΆ ΚΈΡΔΙΣΑ ΠΟΛΛΈΣ ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ ΖΩΉΣ. ΓΙΑΤΊ ΉΞΕΡΑ ΠΟΛΎ ΚΑΛΆ ΠΩΣ ΜΕ ΚΆΘΕ ΕΙΣΑΓΩΓΉ ΜΟΥ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΟ ΚΆΤΙ ΘΑ ΚΈΡΔΙΖΑ ΚΑΙ ΚΆΤΙ ΘΑ ΈΧΑΝΑ.ΤΙ ΕΝΝΟΏ!ΌΤΙ ΑΠΌ ΤΗ ΜΙΑ ΚΈΡΔΙΣΑ ΤΗ ΖΩΉ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΝΏΡΙΣΑ ΦΊΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΠΟΤΕ ΑΝ ΞΑΝΑ ΕΒΛΕΠΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΔΙΟΤΙ ΜΕΡΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΕΙΝΑΝ ΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΟΜΩΣ ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΔΕ ΜΠΌΡΕΣΑΝ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕΤΗ ΖΩΗ.ΔΕ ΣΑΣ ΚΡΙΒΩ ΠΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΩ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΗΓΜΗ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΕΝΕΙ, ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.ΣΗΜΕΡΑ ΖΩ (ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΒΕΒΑΙΑ) ΜΕ ΒΙΜΑΤΟΔΟΤΗ.ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΠΟ 7 ΧΡΟΝΩΝ ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΛΛΑΞΕΙ 3 ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΤΑΝ ΠΡΙΝ 1 ΜΗΝΑ.ΓΙΑ ΚΑΚΗ ΜΟΥ ΤΥΧΗ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΕΝΑ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΔΙΟ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΟΔΟΤΗ ΟΥΤΩΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΕΛΕΙΑ.ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΡΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΧΩ ΚΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΓΡΑΨΩ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ.ΑΠΛΑ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΩ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΡΧΟΝΤΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΥΓΝΟΜΩΝΩ ΤΟ ΘΕΟ ΓΙΑΤΙ ΠΑΡ’ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΣΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΖΩ ΟΣΟ ΘΑ ΖΩ. ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΠΟΛΥ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΙΣΜΑ ΓΙΑ ΖΩΗ.ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΜΕΡΑ.ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΥΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΠΑΨΩ ΝΑ ΓΕΛΑΩ……..ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ .ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΔΕΝ ΑΦΗΝΩ ΕΥΚΟΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ.ΣΑΣ ΖΗΤΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΝ ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΣΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ.ΑΠΛΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΠΩΣ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΔΕΙΝΕΙ ΖΩΗ.ΚΑΙ ΟΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΜΒΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ.ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΦΕΙΣΑΤΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΑΣ.ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΊΑ ΣΑΣ

  9. Λέγομαι Ανδρέας και είμαι νοσηλευτής σε μονάδα εντατικής θεραπείας – όχι του Ωνασείου. Χαίρομαι που είστε καλά, περαστικά σας και σιδερένια! Διάβασα με ενδιαφέρον την ιστορία σας. Ξέρετε καμιά φορά λόγω ταχύτητας δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας.
    Μού άρεσε η φράση » Εφτασα κρατώντας στα χέρια μου τη τσάντα και το νεσεσερ.» Σχεδόν κοριτσίστικη περιγραφή!
    Καλή ανάρρωση!

  10. ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ …ΜΠΗΚΑ ΤΥΧΑΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ…ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΕΤΕ ΚΑΤΩ!!!! ΕΧΑΣΑ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 57 ΕΤΩΝ ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΔΕΝ ΞΥΠΝΗΣΕ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ…….ΠΡΙΝ 6 ΧΡΟΝΙΑ….ΧΘΕΣ ΕΠΑΘΕ ΕΜΦΡΑΓΜΑ Ο ΠΕΘΕΡΟΣ ΜΟΥ… ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΞΥΠΝΗΣΑΝ.ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΚΠΥΨΩ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΜΟΥ ΑΠ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ,ΕΧΩ 2 ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΠΟΝΑΕΙ..ΕΛΕΓΑ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΠΑΠΠΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ…ΑΛΛΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΟΜΩΣ!!!ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΟΣΟ ΠΟΝΕΣΑ ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΕΧΑΣΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ…ΚΑΛΗ ΑΝΑΡΡΩΣΗ ΣΑ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ…

  11. Ψάχνοντας πληροφορίες για το bypass που πρόκειται να κάνει ο πατέρας μου, «έπεσα» πάνω στη «Θεία Λένα». Εμείς είμαστε στην αρχή, έχουμε ραντεβού στο Ωνάσειο την Τετάρτη 29 του μήνα. Ο πατέρας μου είναι δύσκολος ασθενής. Είναι 80 χρόνων και αρκετά απογοητευμένος με την κατάστασή του τώρα τελευταία. Δεν θέλει να κάνει την επέμβαση, τη θεωρεί περιττή. Εγώ θα του μεταφέρω όλα αυτά που αποκόμισα σήμερα από τη δική σας εμπειρία και πιστεύω να νιώσει καλύτερα και πιο αισιόδοξα. Η φυσική του κατάσταση είναι πολύ καλή, δεν είναι παχύς, δεν έχει πίεση, ζάχαρο που επιβαρύνουν την κατάστασή του, γι’ αυτό η αδερφή μου η μητέρα μου κι εγώ πιστεύουμε πως θα πάνε όλα καλά, θα ξανανιώσει και θα προλάβει να δει την αγαπημένη του εγγονή να παντρεύεται και να δει επίσης και δεύτερο δισέγγονο, το πρώτο το έχει ήδη χαρεί από τη μεγάλη του εγγονή. Εύχομαι να είστε πάντα καλά και να δίνετε χαρά και αισιοδοξία γύρω σας. Φανήκατε δυνατή και ανταμειφθήκατε. Πιστεύω τώρα να μην έχετε πλέον κανένα πρόβλημα μετεγχειρητικό και να νιώθετε υπέροχα. Σας ευχαριστώ που με κάνατε μέσω της εμπειρίας σας να αποκτήσω αισιοδοξία και για τον δικό μας άνθρωπο. Καλό καλοκαίρι. θα επανέλθω όταν τελειώσει και η δική μας περιπέτεια…αν εσείς πήγάτε με τρία αυτοκίνητα συνοδεία φανταστείτε τον πατέρα μου, που ναι μεν έχει δύο κόρες αλλά από μένα που είμαι η μικρή…έχει 6 εγγόνια…και 2 από την αδερφή μου…κομβόι ολόκληρο θα τον συνοδεύει!!!!!!

  12. Σήμερα είναι 26-01-2012. Την περασμένη Τρίτη μετά απο ενοχλήσεις μου συνέστησαν να κάνω στεφανιογραφία. Μετά την στεφανιογραφία μου είπαν οτι η βλάβη στην καρδιά μου ήταν εκτεταμμένη και δεν γινόταν τίποτε με αγγειοπλαστκή , είχα κάνει ηδη μια φορά πριν απο χρόνια μετα απο έμφραγμα, γιατί τα αγγεία ειχαν μεγάλες στενώσεις απο 95% μέχρι και 100% και η αιμάτωση γινόταν απο κάποια παράπλευρα που δημιουργήθηκαν . Αφού πήρα και την γνώμη φίλων γιατρών , αν και είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στον γιατρό που έκανε την σταφανιογραφία και αφου με διαβεβαίωσαν οτι η κατάστασή μου δεν επιτρέπει την έξοδόμου απο την Κλινική, την επόμενη μέρα χειρουργήθηκα . Συνήλθα μετά απο 12 ώρες περίπου στη εντατική με ένα παλούκι στο στόμα , όπως όλοι , που μου το έβγαλαν αμέσως . Μέσα στην εντατική είχα μπορώ να πω άριστη μεταχείρηση και απο πλευράς ηθικής στήριξης. Σε 7 ώρες απο τότε που συνήλθα με έβαλαν να καθήσω στο κρεβάτι και μου έδωσαν να φάω πολύ ελαφρά, όπως και τη αλλη μέρα το πρωί . Μετά αφου μου έβγαλαν κάποια απο τα σωληνάκια κτλ που είχα , με σήκωσαν και περπάτησα μέσα στον χώρο της εντατικής και σε λίγο με πήγαν κανονικά σε δωμάτιο με οδηγίες να περπατάω στους διαδρόμους και την επόμενη μέρα ,δηλ. 3 μέρες μετά την επέμβαση να ανεβώ και να κατεβώ έναν όροφο 3 φορές το πρωί και 3 το απόγευμα. Πράγμα που έκανα. Αισθανόμουν πολύ καλά εκτός απο τον πόνο στόν ώμο που προέρχεται απο την στάση του σώματος στο χειρουρχείο. Μετά απο ακριβώς 7 ημέρες απο την επέμβαση αφου μου έβγαλαν και τα τελευταία σωληνάκια , πήρα εξιτήριο και τώρα είμαι στο σπίτι μου και αισθάνομαι περίφημα , φυσικά ανάλογα της σοβαρότητας της επέμβασης . Ήδη χθές , μόλις πήγα σπίτι μου , έκανα και ένα μικρό περίπατο μετά απο προτροπή , μάλλον διαταγή του γιατρού μου. Τον ευχαριστώ μέσα απο την επισκευασμένη καρδιά μου και θα ήθελα να γράψω και το όνομά του αλλά δεν θέλω να φανεί οτι αυτά που έγραψα είναι διαφήμηση. Πάντως αν θυμηθείτε κάποιον παληά με κάποιο μήλο στο κεφάλι ……….

  13. Εσείς όλοι συνεχίζετε και γράφετε τις πικρές αλλά και θαρραλέες εμπειρίες σας με τα καρδιακά σας θέματα και εγώ δεν σας απαντώ. Τώρα έμαθα πώς να βλέπω τα παλιά σχόλια, συγχωρήστε αυτή την αμέλειά μου.
    Χαίρομαι που ζείτε πολεμώντας, χαίρομαι που έχω και έναν νοσηλευτή στη παρέα. Βοηθάτε τόσο μα τόσο πολύ εμάς τους ανήμπορους, είσθε μέσα στη καρδιά μας, Δεν πειράζει που εσείς δεν μας θυμάστε, τη ζεστή σας φροντίδα τη θυμόμαστε εμείς.
    Ομως η μνήμη μου παίζει παιχνίδια. Ντρέπομαι αλλά δεν θυμάμαι το αγοράκι με το μήλο στο κεφάλι.

  14. Hello Θεία Λένα!
    Έφτασα εδώ αναζητώντας πληροφορίες σχετικά με ‘bybass’, εγχείρηση που θα έκανε ο πατέρας μου στο Ωνάσειο, τέλος Αυγούστου.
    Ομολογώ ότι η σχετική περιγραφή/εμπειρία εδώ, ήταν απογοητευτική ως προς τη μετεγχειριτική εξέλιξη. Είχα τρομάξει μ’ αυτά που διάβασα.
    2 Σεπτεμβρίου σήμερα, ο πατέρας μου βγήκε πριν 5 ημέρες (Τρίτη 28/8/12) απ’ το Ωνάσειο. Τολμώ να πώ ότι είναι ‘μια χαρά’ τώρα στο σπίτι, αρκεί να θυμάται ότι πριν μία εβδομάδα ήταν ναρκωμένος και με το στήθος του ανοικτό.
    Απαίσια εικόνα, την είδα σε video στο Youtube.
    Πιστεύω όλα να πάνε καλύτερα στη συνέχεια…
    Τώρα, αφού είχα μπεί στο blog, έκανα και μια βόλτα στα ‘τετράδια ηδονής’.
    Θα ήθελα να δώσω συγχαρητήρια στο συγγραφέα, που αποδίδει τόσο αληθινά στιγμές της ζωής μας. Είναι σαν να τα ζείς την ώρα που τα διαβάζεις. Μπράβο!

  15. Μετα τη θεια λενα εκανα και γω εγχειρηση ανοιχτης καρδιας το 2009 με 4baypass ακολουθω παντα τις οδηγειες του καρδιολογου μου (να σας πω οτι τρεις φορες μου εσωσε τη ζωη μετα την εγχειρηση )γιατι δεν μου ειχαν δωση διορουτικα χαπια και επαθα πνευμονικο οιδημα.το μονο κουσουρι που μου αφησε ολο αυτο ειναι οτι μετεγχειρητικα αλλαξε ο χαρακτηρας μου με παρα πολλα νευρα.ο καρδιολογος μου ειπε οτι αυτο ειναι φυσιολογικο γιατι περναει πολλα ο οργανισμος.αυτος ειναι και ο λογος που στην αμερικη πανε στον ψυχολογο μετα την εγχειρηση ολοι.θεια λενα και ολοι οσοι περνουν αυτη τη δευτερη ευκαρια στη ζωη( ετσι το λεω εγω) να μας εχει ο θεος καλα.

  16. Καλημέρα σε όλους. Σας ευχαριστώ που συνεχίζετε και ακουμπάτε τις εμπειρίες σας εδώ, ενώ δεν σας απαντώ πάντα. Προσπαθώ, βλέπετε, να ζώ με ποιότητα στη ζωή μου, όπως μπορώ. Να σας απαντήσω απο το τέλος πρός την αρχή.

    Δημήτρη. Η αγωνία, ο φόβος για το τώρα και η έλλειψη πληροφόρησης αλλάζουν τον χαρακτήρα μας. Εκει που είμασταν πράοι γινόμαστε θεριά και τα βάζουμε με όλους. Το βρίσκω φυσικό, οι άλλοι είναι συμπαραστάτες, το κουπί της εγχείρησις το τραβάμε μόνοι μας. Εσύ έγινες νευρικός γιατί υπέφερες διάφορες καταστάσεις χωρίς υποστήριξη, ουρολογου και ψυχολόγου. Πάλι καλά που δεν έδειρες το γιατρό για το διουρητικό που δεν σου έδωσε. Ομως κάθε περίπτωση είναι μοναδική. Εγώ έπαιρνα διουρητικά πρίν κάνω εγχείρηση, έτσι συνεχίστηκαν μετά. Εσύ μάλλον όχι. Οπότε εύλογα δεν σου τα έδωσαν μετά γιατί δεν μπορούσαν να ξέρουν πως θα αντιδράσεις. .και αντέδρασε το σώμα σου άσχημα. Το θέμα Ψυχολόγος στην Ελλάδα δεν είναι αναπτυγμένο, πολλοί λίγοι γιατροί συνεργάζονται με τον ψυχολόγο ωστε να υποστηρίζει τους ασθενείς τους.. οι περισσότεροι θεωρούν τους ψυχολόγους πολυτέλεια και για τους τρελλούς.

    Γιάννη Αγγελόπουλε, χαίρομαι που μετεγχειρητικά ο πατέρας σου είναι καλύτερα απ’ οτι ήμουνα εγώ. Αυτό είναι θέμα γιατρού, κράσης του ασθενούς και ενημέρωσης. Φοβάται κανείς λιγώτερο όταν ο γιατρός εξηγεί και υποστηρίζει. Εισασταν απλά τυχεροί!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s