Αερα

Την Κυριακή το πρωϊ, πήγα στην πρωινή λειτουργία. Με κράταγε γερά ο Β απο το δεξί μπράτσο, βρήκα και κάθισμα. Επιτέλους να περπατήσω λίγο έξω, να μυρίσω τη φύση, τη πόλη, τους ανθρώπους. Στη μέση της λειτουργίας, μέσα στη σιωπή ακούστηκε «ΠΡΡΡΡ, πρρ, πρρ, πρρ, πριτ, πριτ», μας πιάσαν τα γέλια, αλλά συγκρατηθήκαμε. Μετά όμως μύρισε. Μύρισε φασολάδα με μπόλικο σκόρδο. Μας έπιασε εμετός, χρειάστηκε να βγώ έξω. Μαζί με τους περισσότερους απο το εκκλησίασμα.. δεν ξέρω τι σκέφτηκε ο παπάς, πιστεύω ότι η μυρωδιά δεν έφθασε μάλλον σε εκείνον.  Μετά βέβαια το γεγονός σχολιάστηκε, ένοχος όμως δεν ονοματίστηκε.

Οι γιατροί πάντα λένε να μη κρατάμε τον αέρα μέσα μας, να τον αφήνουμε να φύγει. Πού όμως? Σε κλειστούς χωρους απαγορευτικό, σε ανοιχτούς δίπλα σε κόσμο, στη παραλία, αηδιαστικό. Οταν είμαστε λέει μόνοι μας. Μετά όμως μυρίζει όλη η τουαλέττα.

Θυμάμαι παλιά που έβγαινα με τον Β, του ερχόντουσαν αέρια και σφιγγόταν γιατί ντρεπόταν. Μετά το γάμο όμως παραγνωριστήκαμε, ξεφεύγανε πιο συχνά και συγνώμη σου ζητώ συχώρεσέ με, το φαγητό ήταν βαρύ, ελαφρύ, αλμυρό, γλυκό. Καμμιά φορά γελάγαμε μετά..ή ανταλλάσαμε εμπειρίες πώς σε μία επίδειξη μόδας κάποιος άφηνε ηχηρώτατες πορδές..που κατέληγαν όλες να δαχτυλοδείχνουν μία κομψότατη γυναίκα…ναί και οι γυναίκες αφήνουν αέρια παιδιά, δεν είμαστε τόσο μη-μου-άπτου, έχουμε και εμείς έντερο.

Και το γήρας φέρνει πολλές πορδές. Που φεύγουν παντού, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο ταξί, στο αεροπλάνο, στο δοκιμαστήριο, στο ρεσιτάλ, στον οδοντίατρο, στην εκκλησία..και γίνεσαι ρεζίλι. Αυτή πάντως τη φορά άλλος/η ήταν ο/η ένοχος.

Advertisements