Ο Ψάχος και ο Βαρτάνης

Χθές το απόγευμα ήρθαν κάποιοι φίλοι στο σπίτι να καθίσουμε, να μιλήσουμε, φάγαμε, ήπιαμε και καταλήξαμε να παίζουμε μπιρίμπα μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες. Επιτέλους, επιστροφή στη κανονική ζωή. Η κουβέντα το έφερε στα σίριαλς της ελληνικής τηλεόρασης που λίγα είναι τα καλά, ενώ παλιά όλα ήταν πολύ καλά. Ετσι κάτσαμε να θυμηθούμε τις πρώτες στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης, στα τέλη του ’60 όταν ήρθε με την ασπρόμαυρη οθόνη της στα πρώτα ελληνικά σπίτια. Και επειδή δεν είχαμε όλοι τηλεόραση, μαζευόμαστε στους γείτονες, τρώγαμε κάτι – ό,τι έφερνε ο καθένας, γιατί δεν πάς σε ξένο σπίτι με άδεια χέρια και σχολιάζαμε και αυτά που βλέπαμε.  

Ξένες σειρές, η «Μάχη» που την έβλεπε ο πατέρας μου επειδή είχε πολεμήσει το ’40 και όλα τα περί πολέμου τα κυνηγούσε, «Σύντομη ζωή» με τον Μπέν Γκαζάρα και ο περίφημος «Φυγάδας«, ο πρώτος ο παλιός (τι άντρας! μου πέφτανε τα σάλια).  Μετά ήταν μία κωμωδία «Ο μυστικός πράκτωρ Σμάρτς»- με το που τον βλέπαμε λυνόμασταν στα γέλια και το «Ταξείδι στ’ Αστέρια που το έβλεπαν τα παιδιά κυρίως, μαζί με τα «Startrek, thunderbirs, Lolek-Bolek. «Oι εκδικητές» ήταν απο τις αγαπημένες μου σειρές, η Νταϊάνα Ρίγκ το αστέρι μου καθώς και το Peyton Place-που αργότερα διαβασα σαν βιβλίο και που δεν είχε σχέση με το σενάριο.. Στον Β άρεσαν και οι επικίνδυνες αποστολές «Mission Impossible», o KojakHawaii 5-0, the persuaders, Bonanza  και βέβαια ο Σάιμον Τέμπλαρ ώς «Αγιος». Εχετε φιλήσει ποτέ την οθόνη της τηλεόρασης? Τη φίλαγα εγώ όταν έπαιζε ο Αγιος. Τον είχα ερωτευτεί τρελλά. Και βέβαια «το μικρό σπίτι στο λιβάδι» με έκανε να εύχομαι να έχω μία κορούλα αντί για δύο αγοράκια ταυτιζόμουνα τόσο με τη Λώρα παρόλλη τη διαφορά ηλικίας.   

Ηταν και οι ελληνικές σειρές , προσπαθήσαμε να τις θυμηθούμε όλες όσες μας είχαν κάνει εντύπωση. Φαντάζομαι ο «Αγνωστος πόλεμος» με τον Βαρτάνη-Αντωνόπουλο και τον συχωρεμένο πλέον Ψάχο, να έμεινε στη μνήμη των παλαιότερων. Ο «παράξενος ταξειδιώτης¨με τους Αλεξανδράκη-Δαμιανό ήταν αιτία πολλών στοιχημάτων σχετικά με το περιεχόμενο της βαλίτσας του. Μερικοί μάλιστα λέγανε ότι μέσα απ’ τη βαλίτσα θα βγεί σαν λαγός η ημερομηνία των επόμενων εκλογών (αστείο ήταν γιατί είχαμε χούντα τότε) για να προχωρήσω στην άπιστη αλλά όμορφη Μάρμω-τους Πανθέους και τον Γιούγκερμαν. Και μετά η τηλεόραση άρχισε να διανθίζεται με όλο και περισσότερες εκπομπές, όλο και πιο νέες. Καλές δε λέω –η Γειτονιά, η δασκάλα με τα χρυσά μάτια, ο Μεθοριακός σταθμός, το Λούνα πάρκ, Hill street’s blues – αλλά σαν τις πρώτες εκπομπές καμμιά άλλη δεν ήταν.

Επι τη ευκαιρία να σας πώ ότι έμαθα σήμερα το απόγευμα πώς να βάζω links, γι αυτό σας ταράζω τώρα, για να το μάθω και να μη το ξεχάσω.  Καλή εβδομάδα σε όλους.

Advertisements