Το ξύλο βγαίνει απο τον Παράδεισο;

Δύο μέρες τώρα έρχονται τα παιδιά και τα εγγόνια και μας λένε τον πόνο τους. Ο γιός μου που τον παραμελεί η γυναίκα του, όλο λεπτά του ζητάει και του δίνει συνεχως οδηγίες για τα πάντα. Δεν ανέχεται «να του κόβει τα απαυτά του» λέει, γι΄’αυτό γυρίζει με άλλες που του ανυψώνουν προφανώς τα απαυτά του και τα βάζουν κορώνα στο κεφάλι τους. Η νύφη μου λέει ότι βαρέθηκε να είναι πλέον ο μοναδικός προστάτης οικογένειας, όλα στη καμπούρα της πέφτουν και αν τελειώσουν τα λεφτά «δανείσου απο τη μάνα σου» της λέει και όταν σφίγγουν τα πράγματα παίρνει το καπελάκι του και φεύγει. Τα εγγόνια λένε πόσο τα μαλώνει η μαμά τους και τα δέρνει όταν φέρνουν κακούς βαθμούς και πόσο τ’ αγαπάει ο μπαμπάς τους που γελάει μαζί τους και τους κάνει τα χατήρια.

Ολα αυτά με κάνουν και σκέφτομαι ότι η βία μόνο βία φέρνει. Την Α τη χτυπούσαν οι γονείς της με το λουρί όταν ήταν παιδί, και τώρα δέρνει και τα δικά της παιδιά. Ο πόνος τίποτα δεν την έμαθε. Οσο κι αν δερνόμασταν με τον Β, τα παιδιά μου δεν γίνανε βίαια, αντίθετα θα αποφύγουν την κατά μέτωπον επίθεση με κάθε κόστος.

Αισθάνομαι ένοχα. Οτι φταίω εγώ η ίδια, που γίνονται όλα αυτά. Γιατί εγώ τον πίεσα να παντρευτεί την Α, όταν την άφησε έγκυο. Ενώ ο Μ έλεγε να της δώσουμε χρήματα, ότι θέλει να της δώσουμε αρκεί να ξεφορτωθεί το παιδί ότι δεν ήταν δικό του γιατί εκείνη είχε κι έναν άλλον. Και εγώ λύσσαξα να γίνει γάμος γιατί θεώρησα την πράξη του, πρώτα να μην προφυλάσσεται και μετά να την αδειάζει, σαν ανώριμη.

Πάρτα τώρα.

Advertisements