Φασολάδα

Επιασε υγρασία ενώ δεν έχει κρύο. Μετά απο γονυπετή παράκληση του Β, έφτιαξα φασολάδα. Συνήθως τη κάνω πιο χειμώνα, είναι η σούπα της παρηγοριάς. Θυμάμαι τη μητέρα μου να τη σερβίρει όταν δεν είχαμε πολλά λεφτά στο σπίτι, όταν ο μπαμπάς μου έλειπε ή δεν είχε στείλει αρκετά. Η σούπα είχε μέσα φασόλια, είχε όμως και άλλα λαχανικά, καρόττα, πατάτες, καμμιά φορά κανένα κόκκαλο που έπαιρνε απο το χασάπη. Φασολάδα την ονομάζαμε αλλά ήταν μία σούπα με υπόλοιπα, ό,τι είχε το κελάρι. Αυτά τα λίγα όμως, μαζί με μία φρατζόλα ψωμί ήταν αρκετά για να μας μαζεύουν στο τραπέζι, όλοι μαζί τρώγαμε, μιλάγαμε, τσακωνόμασταν, πέφτανε οι κλωτσιές απο κάτω βροχή, έπεφτε και καμμία ανάποδη, αλλοίμονο στ’ αυτιά των αδελφών μου. Είμασταν όμως ευχαριστημένοι και ιδιαίτερα υγιείς.

Μόλις τελειωσαμε το φαγητό, ο Β κοιμάται και εγώ πήγα κάτω να παίξω στο Ιντερνέτ. Ρεύομαι τη σούπα και χαίρομαι. ΚΑι λέω πως τα απλά πράγματα είναι πάντα εδώ για όσους θέλουν να τα βλέπουν.