Εξω

Σήμερα έκανα σκασιαρχείο απο …τις οδηγίες του γιατρού. Με πήρε η Μ και πήγαμε βόλτα, όλο το πρωϊ μέχρι το μεσημέρι γυρίζαμε. Πήγαμε σε ένα καινούργιο σουπερμάρκετ να το δούμε, πήγαμε βόλτα στο Τροκαντερό, ο Λάτσης έχει κάνει ένα νέο εμπορικό κέντρο, με διάφορα μαγαζάκια και καφενεία υποτίθεται για τα κότερα, όλο μαμάδες και ζευγαράκια είδαμε. Πήγαμε και σε ένα παρακείμενο μαγαζί και πήρα μία ψηφιακή κάμερα. Οχι απο τις δύσκολες ή τις ακριβές, μιά απλή για να βγαζω και εγώ φωτογραφίες. Γυρίσαμε μεσημεράκι και ξάπλωσα λίγο αλλά δεν κοιμήθηκα γιατί είχα υποχρεώσεις, να σερφάρω, να σας γράψω τις εντυπώσεις μου και να μάθω τη μηχανή.

Οι υποχρεώσεις όμως κάνουν τα δικά τους. Αρπαξε ο Πέτρος τη κάμερα να τη διαβάσει, φορτίσει, σενιάρει και εγώ δεν ξέρω τι να την κάνει, να την ετοιμάσει λέει και μετά να μου τη δείξει. Τρελλαίνεται για γκάτζετς, δεν λέω, παιδί είναι, όμως αισθάνθηκα σαν να μου πήρε το γλυκό απο το χέρι. Ξέρω είναι για καλό για να με βοηθήσει, την ήθελα όμως να τη κανακέψω λίγο πρίν τη δώσω. Ας είναι. Ας γράψω τουλάχιστον τις εντυπώσεις μου λέω. Ούτε κι αυτό έγινε. Είχε κολλήσει το σύμπαν. Και καλά να κολλάει όταν βρέχει αλλά και στην ξαστεριά; Τα έγραψα στο γνωστό σπιράλ και τα παράτησα. Ισα που έκανα καμμιά βόλτα στο διαδίκτυο.

Φεύγουμε σε λίγο, θα πάμε στο σινεμά. Δεν έχω ιδέα τι παίζει, το γεγονός ότι έχω να πάω σινεμά ενάμιση τουλάχιστον μήνα με κάνει αδιάφορη στο τι θα δώ. Αρκεί να πάω κινηματογράφο, να μου βάλει στο χέρι ο Β τα ποπκόρν κι ας μη τα φάω, να χωθώ στα μαλακά καθίσματα και ν’ αφεθώ στη σαγήνη της πλοκής. Δίπλα μου ο Β θα ροχαλίσει, σίγουρα πράγματα, αλλά δεν θα τ’ ακούσω. Η αίγλη της ταινίας θα σκεπάσει τις οποιεσδήποτε παρεκτροπές. 

Καλά να περνάτε, ψυχούλες μου 

Advertisements