Η Αθήνα έχει στύλ

Σήμερα συνόδεψα τη νύφη μου στο κέντρο της Αθήνας. Πήγαμε για δουλειές. Εκείνη είχε δουλειές να λέμε την αλήθεια όμως και εγώ απέκτησα δουλειές..είχα να βγάλω φωτογραφίες.  (Μόνο να μπορούσα να βάλω τις φωτογραφίες σε μία σωστή σειρά, αντί να πέφτουν όπου θέλουν εκείνες.)   october407-078.jpgoctober407-079.jpg

 

 

 

october407-086.jpg Ανεβήκαμε τη Κριεζώτου και σαν άλλη τουρίστρια έβγαλα φωτογραφία μία βιτρίνα, εντάξει, έβγαλα ΤΗΝ ΒΙΤΡΙΝΑ της παλιάς μου δουλειάς. «Πάμε μέσα; μου λέει η Μ, να δείς τις «παλιές;» «Ασε, πάνε αυτά, ας προχωρήσουμε.» Δεν άντεχα να μπώ, θα χαιρόντουσαν, όμως μετά θ’ αρχίζαμε ποιός πέθανε, ποιά έπαθε εγκεφαλικό, ποιά είναι κατάκοιτη, θα τους έλεγα και τα δικά μου… και θ’ αρρώσταινα. Να λείπει. Λίγο πιο πάνω διαπίστωσα πόσο άτυχη ήταν η βιτρίνα όταν αμέσως μετά πέσαμε πάνω σε χαλάσματα (έλεος! πόσα χρόνια χτίζεται-γκρεμίζεται το συγκεκριμμένο ακίνητο!!), σε παρκαρισμένα «όπου-λάχει-εμεις-οι-βλάχοι-με-τα-ακριβά-τζίπ-όμως» για να καταλήξουμε στο ραντεβού μας.     

Οπου μάλωσα με τη νύφη μου όταν άρπαξα τη μηχανή να βγάλω το τραπέζι με τα κιονόκρανα «θα γίνουμε ρεζίλι» μου λέει αλλά το κακό είχε γίνει. Το τραπέζι με αποτελείωσε, καθώς και τη μηχανή που έμεινε απο μπαταρία. Απο το σόκ, θα έλεγα.

Advertisements