Ο Ψάχος και ο Βαρτάνης

Χθές το απόγευμα ήρθαν κάποιοι φίλοι στο σπίτι να καθίσουμε, να μιλήσουμε, φάγαμε, ήπιαμε και καταλήξαμε να παίζουμε μπιρίμπα μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες. Επιτέλους, επιστροφή στη κανονική ζωή. Η κουβέντα το έφερε στα σίριαλς της ελληνικής τηλεόρασης που λίγα είναι τα καλά, ενώ παλιά όλα ήταν πολύ καλά. Ετσι κάτσαμε να θυμηθούμε τις πρώτες στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης, στα τέλη του ’60 όταν ήρθε με την ασπρόμαυρη οθόνη της στα πρώτα ελληνικά σπίτια. Και επειδή δεν είχαμε όλοι τηλεόραση, μαζευόμαστε στους γείτονες, τρώγαμε κάτι – ό,τι έφερνε ο καθένας, γιατί δεν πάς σε ξένο σπίτι με άδεια χέρια και σχολιάζαμε και αυτά που βλέπαμε.  

Ξένες σειρές, η «Μάχη» που την έβλεπε ο πατέρας μου επειδή είχε πολεμήσει το ’40 και όλα τα περί πολέμου τα κυνηγούσε, «Σύντομη ζωή» με τον Μπέν Γκαζάρα και ο περίφημος «Φυγάδας«, ο πρώτος ο παλιός (τι άντρας! μου πέφτανε τα σάλια).  Μετά ήταν μία κωμωδία «Ο μυστικός πράκτωρ Σμάρτς»- με το που τον βλέπαμε λυνόμασταν στα γέλια και το «Ταξείδι στ’ Αστέρια που το έβλεπαν τα παιδιά κυρίως, μαζί με τα «Startrek, thunderbirs, Lolek-Bolek. «Oι εκδικητές» ήταν απο τις αγαπημένες μου σειρές, η Νταϊάνα Ρίγκ το αστέρι μου καθώς και το Peyton Place-που αργότερα διαβασα σαν βιβλίο και που δεν είχε σχέση με το σενάριο.. Στον Β άρεσαν και οι επικίνδυνες αποστολές «Mission Impossible», o KojakHawaii 5-0, the persuaders, Bonanza  και βέβαια ο Σάιμον Τέμπλαρ ώς «Αγιος». Εχετε φιλήσει ποτέ την οθόνη της τηλεόρασης? Τη φίλαγα εγώ όταν έπαιζε ο Αγιος. Τον είχα ερωτευτεί τρελλά. Και βέβαια «το μικρό σπίτι στο λιβάδι» με έκανε να εύχομαι να έχω μία κορούλα αντί για δύο αγοράκια ταυτιζόμουνα τόσο με τη Λώρα παρόλλη τη διαφορά ηλικίας.   

Ηταν και οι ελληνικές σειρές , προσπαθήσαμε να τις θυμηθούμε όλες όσες μας είχαν κάνει εντύπωση. Φαντάζομαι ο «Αγνωστος πόλεμος» με τον Βαρτάνη-Αντωνόπουλο και τον συχωρεμένο πλέον Ψάχο, να έμεινε στη μνήμη των παλαιότερων. Ο «παράξενος ταξειδιώτης¨με τους Αλεξανδράκη-Δαμιανό ήταν αιτία πολλών στοιχημάτων σχετικά με το περιεχόμενο της βαλίτσας του. Μερικοί μάλιστα λέγανε ότι μέσα απ’ τη βαλίτσα θα βγεί σαν λαγός η ημερομηνία των επόμενων εκλογών (αστείο ήταν γιατί είχαμε χούντα τότε) για να προχωρήσω στην άπιστη αλλά όμορφη Μάρμω-τους Πανθέους και τον Γιούγκερμαν. Και μετά η τηλεόραση άρχισε να διανθίζεται με όλο και περισσότερες εκπομπές, όλο και πιο νέες. Καλές δε λέω –η Γειτονιά, η δασκάλα με τα χρυσά μάτια, ο Μεθοριακός σταθμός, το Λούνα πάρκ, Hill street’s blues – αλλά σαν τις πρώτες εκπομπές καμμιά άλλη δεν ήταν.

Επι τη ευκαιρία να σας πώ ότι έμαθα σήμερα το απόγευμα πώς να βάζω links, γι αυτό σας ταράζω τώρα, για να το μάθω και να μη το ξεχάσω.  Καλή εβδομάδα σε όλους.

Advertisements

Ανακοίνωση-ενημέρωση

Γιατί καμμια φορά γίνονται ΚΑΙ παρεξηγήσεις. Δεν έχω δικό μου κομπιούτερ, χρησιμοποιώ εκείνο της νύφης μου  Οταν εκείνη δεν το χρειάζεται, είτε γιατί λείπει, είτε γιατί κάνει άλλα πράγματα, κάθομαι στο κατα τ’ αλλα έτοιμο μηχάνημα και περνάω την ώρα μου. Εχω γράψει σε ένα χαρτί τα βασικά, πώς ν’ αλλάζω ταυτότητα στα σχόλια, όμως μερικές φορές μπερδεύομαι και έτσι αφήνω σχόλια αντ’ αυτής και μετά έρχεται εκείνη και τα διορθώνει.

Γι αυτό λοιπόν σας παρακαλώ να με συγχωρείται όταν τα κάνω σαλάτα.

Αερα

Την Κυριακή το πρωϊ, πήγα στην πρωινή λειτουργία. Με κράταγε γερά ο Β απο το δεξί μπράτσο, βρήκα και κάθισμα. Επιτέλους να περπατήσω λίγο έξω, να μυρίσω τη φύση, τη πόλη, τους ανθρώπους. Στη μέση της λειτουργίας, μέσα στη σιωπή ακούστηκε «ΠΡΡΡΡ, πρρ, πρρ, πρρ, πριτ, πριτ», μας πιάσαν τα γέλια, αλλά συγκρατηθήκαμε. Μετά όμως μύρισε. Μύρισε φασολάδα με μπόλικο σκόρδο. Μας έπιασε εμετός, χρειάστηκε να βγώ έξω. Μαζί με τους περισσότερους απο το εκκλησίασμα.. δεν ξέρω τι σκέφτηκε ο παπάς, πιστεύω ότι η μυρωδιά δεν έφθασε μάλλον σε εκείνον.  Μετά βέβαια το γεγονός σχολιάστηκε, ένοχος όμως δεν ονοματίστηκε.

Οι γιατροί πάντα λένε να μη κρατάμε τον αέρα μέσα μας, να τον αφήνουμε να φύγει. Πού όμως? Σε κλειστούς χωρους απαγορευτικό, σε ανοιχτούς δίπλα σε κόσμο, στη παραλία, αηδιαστικό. Οταν είμαστε λέει μόνοι μας. Μετά όμως μυρίζει όλη η τουαλέττα.

Θυμάμαι παλιά που έβγαινα με τον Β, του ερχόντουσαν αέρια και σφιγγόταν γιατί ντρεπόταν. Μετά το γάμο όμως παραγνωριστήκαμε, ξεφεύγανε πιο συχνά και συγνώμη σου ζητώ συχώρεσέ με, το φαγητό ήταν βαρύ, ελαφρύ, αλμυρό, γλυκό. Καμμιά φορά γελάγαμε μετά..ή ανταλλάσαμε εμπειρίες πώς σε μία επίδειξη μόδας κάποιος άφηνε ηχηρώτατες πορδές..που κατέληγαν όλες να δαχτυλοδείχνουν μία κομψότατη γυναίκα…ναί και οι γυναίκες αφήνουν αέρια παιδιά, δεν είμαστε τόσο μη-μου-άπτου, έχουμε και εμείς έντερο.

Και το γήρας φέρνει πολλές πορδές. Που φεύγουν παντού, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο ταξί, στο αεροπλάνο, στο δοκιμαστήριο, στο ρεσιτάλ, στον οδοντίατρο, στην εκκλησία..και γίνεσαι ρεζίλι. Αυτή πάντως τη φορά άλλος/η ήταν ο/η ένοχος.

Money

Μπαίνω λίγο-λίγο στο κλίμα της δικής μου καθημερινότητας. Απο Δευτέρα θα αρχίσω να βγαίνω πιο συχνά, ίσως πάω και στο μαγαζί.  Ωσπου να πάω όμως αφουγκράζομαι την οικογένεια να πάλλεται. Σε ρυθμούς διάφορους.

Τώρα που έλειπα στο Νοσοκομείο γίνανε πράγματα. Αναμενόμενο ήταν. Για μία φορά χωρίς να φταίω που ανακατεύτηκα. Η μία μου νύφη, η Μ κάλεσε την άλλη νύφη για τσάι. Κατακαλόκαιρο έξω, εκείνες τσάϊ. «Ελα μητέρα, τρόπος του λέγειν είναι το τσάι», ξέρω κορίτσια, ξέρω.  Εν τούτοις βραστό τσάϊ ήπιαν. Η μία έλεγε η άλλη άκουγε. Καθόλου καλά δεν ήταν τα ακούσματα. Η Μ. δεν μιλάει. Με το στανιό της τα βγάζω.  Ούτε λίγο ούτε πολύ η μικρή μου νύφη ζήτησε απο τη μεγάλη να της πληρώνει το ιδιωτικό σχολείο του ενός παιδιού, γιατί δεν βγαίνει οικονομικά.  Γιατί έχουν ένα μισθό, απο τον γιό μου τον Μάρκο, γιατί η Α δεν θέλει να δουλέψει ξανά (δούλευε σε βιβλιοππωλείο),  παρόλλο  που πήρε το πτυχίο δεν θέλει να πάει στον ΑΣΕΠ.., ή όπου αλλού  και θεωρεί ότι εφόσον η Μ+Π δεν έχουν παιδιά, αυτοί θα την πληρώσουν. Αυτά είναι δικά μου συμπεράσματα. Η Μ δεν μου τα είπε έτσι, μου είπε για τις κλάψες που της έκανε η άλλη, για το κόστος του να έχεις παιδιά σήμερα, για τα παιδιά των μεταναστών που όταν έρχονται σε παιδικά πάρτυ (τα παιδιά πάνε σε δημόσιο Δημοτικό) οι μητέρες τους «δίνουν το κακό παράδειγμα», για την ανασφάλεια που αισθάνεται όταν σε ένα Δημόσιο τα παιδιά σουλατσάρουν στους δρόμους απροστατευτα επειδή ο δάσκαλος δεν πήγε..για το μεταπτυχιακό που σκοπεύει να κάνει..για τα χρήματα που ξοδεύονται σε ιδιαίτερα και δραστηριότητες..και τέτοια.

Η Μ δεν της ειπε της αλληνής ούτε ναί, ούτε όχι..σίγουρα θα το αφήσει να πέσει στο κενό, τάχα δεν κατάλαβε. Το συνηθίζει αυτό, να κάνει τη χαζή, ώστε να μην παίρνει θέση. Δεν είναι σαν εμένα που φουντώνω και κάνω λάθος κίνηση.

Ομως σφίχτηκε η καρδιά μου. Δεν θέλω να αποξενωθούν τα παιδιά μου επειδή η μικρή μου νύφη είναι συμφεροντολόγα. Μόλις μετακόμισαν, γιατί να ξεκινήσει ψυχρότητα?

Η Πολυάννα μαγειρεύει

Τη θυμάται κανείς τη Πολυάννα? Υπήρχε παλιά μιά σειρά βιβλίων για κορίτσια – Η Πολυάννα παντρεύεται, η Πολυάννα μαμά κλπ) υποτίθεται που εμείς οι μητέρες έπρεπε να τους τα παίρνουμε για να καταλαβαίνουν με τι θα μπλέξουν άμα μεγαλώσουν ώστε να τα χωνεύουν απο μικρές. Κόρες δεν είχα αλλά τα αγόραζα τα βιβλία και τα διάβαζα. Ποτέ δεν φαντάστηκα όμως ότι τα παλιά διαβάσματα θα υλοποιηθούν με πρωταγωνίστρια εμένα.

Τώρα που δεν με αφήνουν να μπαίνω στη κουζίνα, όλοι μου μαγειρεύουν. Κατ’ αρχήν είναι ο Β που περηφανεύεται για τη μαγειρική του. Ειδικεύεται στα μακαρόνια με ντομάτα και πέστο. Μου φέρνει δίσκο με δαντελένιο πετσετάκι, το φαγητό μου και νεράκι ή καμμιά πορτοκαλάδα και του δίνω πάντοτε συγχαρητήρια. Εχει πάρει το ρόλο της νταντάς πολύ σοβαρά, σαν το κοράκι επιθεωρεί τα πάντα σε σχέση με την τροφή μου!

Μετά έρχονται οι νύφες μου, η μία μαγειρεύει στο σπίτι της, ως επι το πλείστον κρεατικά και ψάρια η άλλη μου φέρνει πίτσες και σουβλάκια απ’εξω. Μετά έρχεται ο Πέτρος τα σβκ και μου ετοιμάζει λιχουδιές, πίτες, σούπες, ριζόττο που τρελλαίνομαι, είναι σπουδαίος μάγειρας το καμάρι μου. Μετά έρχονται οι φίλοι μας με δικά τους καλούδια και γλυκά..

Ολα αυτά καλά. Τη διαιτα του γιατρού να δώ πως θα την κάνω. Η Πολυάννα με προδίδει λίγο-λίγο