Κόσμος και κοσμάς

Είναι καιρός που το έχω γράψει αυτό το άρθρο, κάθε που είναι να το βγάλω στον αέρα, μετανοιώνω. Συμπεθέρα απο τη μεριά του Πέτρου δεν έχω πιά, πέθανε η μητέρα της Μ πριν χρόνια. Πρόλαβα να τη γνωρίσω, ήταν απο τους πιο καλωσυνάτους και εύθυμους ανθρώπους της ζωής μου. Απλή, με τον καλό λόγο στο στόμα, έξυπνη αλλά ποτέ ξιπασμένη, έλεγε αστεία και ανέκδοτα, ποτέ όμως χυδαίες προστυχιές. Δεν μαγείρευε, δεν της άρεσε η κουζίνα όμως φρόντιζε να υπάρχει ένα όμορφο στρωμένο τραπέζι και 3 πιάτα χορταστικά για όλους. Μετά τον θάνατό της, στη κηδεία δηλαδή, έμαθα πόσο σημαντική ήταν, καθηγήτρια πανεπιστημίου, με άπειρα συγγράμματα στο ενεργητικό της, γνωριμίες, αξιόλογους φίλους, συγγραφείς, ακαδημαϊκούς.

Εχω δεί ανθρώπους και ανθρώπους στη ζωή μου, το επάγγελμα με έφερνε σε επαφή με πολύ κόσμο. Κόσμο με τουπέ και κόσμο χωρίς αυτοπεποίθηση. Καλλιτέχνες φτασμένους και ξιπασμένους και δημιουργούς, φτασμένους και αγαπημένους.  Εχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι ποιοτικοί άνθρωποι είναι πολύ χαμηλών τόνων, αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι η ακεραιότητα του χαρακτήρα  τους, είτε είναι συγγραφείς είτε η νοικοκυρά της διπλανής πόρτας. Ολοι οι άλλοι είναι μουλάρια στολισμένα με χάμουρα αλόγων. Οταν βγάλεις τον σημαιοστολισμό, μουλάρια έχεις μπροστά σου. Και αργά ή γρήγορα ο κάθε σημαιοστολισμός, πέφτει σαν πέπλο στα πόδια σου.

Και μετά ήρθε η θεία της Μ να μείνει στον ίδιο χωρο με εμάς. Ετρεξα αμέσως κοντά της ενθυμούμενη την αδελφή της και τις λίγες πλήν άξιες στιγμές που είχαμε μοιρασθεί. Ανοιξα την καρδιά μου και την άπλωσα σαν ντομάτα στον ήλιο. Ομως η γυναίκα αυτή δεν είχε σχέση με την άλλη. Συνεχώς μου χτύπαγε το ότι χρειάστηκε στη ζωή μου να εργάζομαι «μοδιστρούλα» ενώ εκείνη ήταν «κυρία» μέσα στα μεταξωτά που εγώ γάζωνα τρυπώντας τα δάχτυλά μου. Αρχισε να με διατάζει, φέρε αυτό, άστο όχι εκεί, πιο πέρα. Στο Β όμως είχε άλλη συμπεριφορά, γλύκες, φιλάκια, αγκαλιές..τόσο που γελώντας μου έλεγε «κύττα να δείς που με ερωτεύτηκε η γιαγιά».   Χαρτιά παίζουμε κάθε τόσο οι τρείς μας. Εκεί μας λεει ιστορίες της παλιάς της ζωής όταν ήταν πλούσια και γύριζε τ’ ανάκτορα. Στην εγχείρησή μου όμως δεν ήρθε να με δεί, «‘που να τρέχω στο Ωνάσειο τώρα Λένα μου, τα νοσοκομεία με καταθλίβουν» , ενώ η Ιλεάνα ξεκίνησε με το ΚΤΕΛ απο τη Χαλκίδα για να έρθει. Σιγα-σιγά απο τραβήχθηκα, δεν ασχολούμαι σχεδόν καθόλου πιά.

Ασχολείται όμως η Μ και πολλές φορές γίνεται έξαλλη. Δεν λέει ποτέ κουβέντα, απλά παίρνει δρόμο παντός καιρού και μένω πίσω προσπαθώντας να βοηθήσω, όπου μπορώ, ενα φαγητό να κάμω, τη παρουσία μου να προσφέρω. Λέει ότι είμαι το χαπάκι της, «της χαράς και της λήθης».

Αχ κοριτσάκι μου!

Advertisements

4 thoughts on “Κόσμος και κοσμάς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s