Αυτοκίνητο

Ο Β και εγώ έχουμε ένα αυτοκίνητο εδώ και 17 χρόνια. Περισσότερο το οδηγούσα εγώ, μου άρεσε το οδήγημα, αλλά μετά την εγχείρηση έχω λιγοστέψει. Κανένα Σάββατο να το πάρουμε άμα πάμε λαική, ή καμμιά επίσκεψη μακριά, τις καθημερινές όμως ο Β προτιμάει τα λεωφορεία, το τράμ, το μετρό. Και το αυτοκίνητο κάθεται στο γκαράζ δηλαδή στη πυλωτή της πολυκατοικίας. Ο χώρος είναι μεγάλος, χωράνε αλλα τρία αυτοκίνητα, που βάζουν τα παιδιά τα δικά τους αμάξια.

 Σήμερα όμως εξαιτίας του αυτοκινήτου στενοχωρήθηκα.  Με πιέζει ο Μάρκος να πουλήσει ο μπαμπάς του το αμάξι αλλά να μην πάρει άλλο, “τι να το κάνετε μαμά στην ηλικία σας, αν θέλετε να πάτε κάπου, να σας πάμε εμείς ή να πάρετε ταξί”.

Εχω την εντύπωση ότι ο λόγος που δεν θέλει να πάρουμε νέο αμάξι δεν είναι η ασφάλειά μας, το χώρο θέλει για να βάλει το νέο του αυτοκίνητο. Γιατί όταν έγινε μία ανοιχτή κουβέντα με όλα τα παιδιά επί του θέματος αυτού και πρότεινε ο Πέτρος να αγοράσουμε ένα άλλο αμάξι, πέσανε επάνω του και ο Μάρκος και η Α, ότι είμαστε γέροι, πόσο θα ζήσουμε, δημόσιοι κίνδυνοι, τι να το κάνουμε το αμάξι, ενώ εκείνος δεν΄εχει που να βάλει τα 2 δικά του.

Δεν καταλαβαίνει ότι το να έχουμε αυτοκίνητο είναι για μάς ΄μία αίσθηση ελευθερίας, και ας μη το κινούμε, ότι ανα πάσα στιγμή μπορούμε να φύγουμε. Οτι δεν έφυγε η ζωή εντελώς απο εμάς. Οτι μπορώ ακόμη να είμαι η Σωφερίνα και ο Β, ένας ωριμότερος επαναστάτης χωρίς αιτία. Δεν αισθανόμαστε έτοιμοι για να μας πάρουν μέτρα για την κάσα, αλλά για νέα ταγιέρ και κοστούμια, ναί!

Το ότι απέτυχε η παιδαγωγική μου δεν χρειάζεται να μου το πείτε, το έχω χωνέψει.  Ο πατέρας του έπιασε τον Μάρκο και του τα είπε ένα χεράκι, έφυγε βροντώντας τη πόρτα.

Λένε οι νέοι οτι εμείς οι ηλικιωμένοι δεν τους καταλαβαίνουμε. Ούτε όμως και εκείνοι εμάς.

Advertisements