Τα λαγωνικά

Με το που γυρίσαμε τρέξαμε όλοι στο μαγαζί, οι συνέταιροι και εμείς σαν τα λαγωνικά που εντόπισαν θήραμα. Με τη ψυχή στο στόμα, ανήσυχοι » τι να έγινε», «τι θα βρούμε».  

H A. μας καλωσώρισε, είχε πάει πρίν απο εμάς, είχε ανοίξει τα ρολλά, είχε ξε-οπλίσει το συναγερμό, είχε κάνει και καφέ, σαν να μας περίμενε.. είδες;  είδες; Μας είπε ότι ανέλαβε εκείνη να το κρατάει το πρωϊ, ώσπου να σχολάσει ο Μάρκος (δουλεύει στο Δημόσιο) και  να αναλάβει εκείνος που ξέρει καλύτερα. Χαρούμενη ήταν, μας έδειξε τις ταμειακές αποδείξεις της περασμένης εβδομάδας, είχε πουλήσει πράγματα, υπήρχαν κάτι για στριφώματα, κάποιοι είχαν τηλεφωνήσει για παραγγελίες..μιά χαρά όλα, δεν βρήκαμε τίποτα ανησυχητικό, όλα καλά. Κυττάω τη νύφη μου, σα να έχασε λίγο βάρος, σα να ηρέμησε το μάτι της. «Με τα παιδιά τι έκανες, τη ρωτάω, μόνα τους γυρίζουν απο το σχολείο;» «Το λύσαμε και αυτό μητέρα, τώρα που λείπατε εσείς και ο μπαμπάς, τα έπαιρνε απο το σχολείο η Μ, τα βάζει και τρώνε σπίτι της και γενικά μου τα κρατούσε καμμιά ώρα, ώσπου να γυρίσω» .. (Εκανα το σταυρό μου, απο μέσα μου.) Για δές! Δεν θυμάμαι ποιός ή ποιά απο εσάς τους σχολιαστές μου είχε πεί ότι «άπαξ και βρεθούν μόνοι τους, θα λειτουργήσουν μιά χαρα»!!

Η εκδοχή του Β. Μαζί με τον συνέταιρο χώσανε τη μύτη τους παντού, ψάχνανε για ατασθαλίες, παραλείψεις..τίποτα δεν βρήκαν. Αντίθετα βρήκαν την Α, έτοιμη να λάβει μαθήματα, αν φυσικά αποφασίσουμε να μείνει η επιχείρηση στην οικογένεια, πρέπει να το έχει καταλάβει ή να της το είπε η μητέρα της γι’ αυτή μας την απόφαση, μιλήσαμε και με τη συμπεθέρα τη Κυριακή το βράδυ. Αν είχαν δεί ένα πεφταστέρι, δεν θα έμεναν τόσο κατάπληκτοι. Και η κόρη του συνεταίρου δεν έχει εμφανισθεί ακόμα…

Η εκδοχή των παιδιών. Φάγανε σε μένα χθές και θα ξαναφάνε και σήμερα γιατί λόγω καιρού, κάθισα σπίτι. Κανονικά και χθές σπίτι έπρεπε να ήμουνα, αλλά ήταν τέτοια η έγνοια μου για το μαγαζί που πήγα και κάθισα μέχρι το βράδυ. Το ζήτημα φαγητό το έχουμε λύσει, δίπλα έχει ένα μαγέρικο, απο εκείνα τα παλιά, κάνει κάτι φασουλάδες, ρεβυθόσουπες, κουκιά..αυτά δεν τα τρώνε τα παιδιά…εμείς όμως!! Τα εγγόνια ήταν χαρούμενα, γελάγανε μέχρι τ’ αυτιά τους. «Η μαμά λείπει το πρωϊ και μας παίρνει απο το σχολείο η θεία Μ, πάμε σπίτι της όπου μας έχει ετοιμάσει τα φαγητά που μας αρέσουν, μία μέρα είχε πίτσα, μετά κεφτέδες, τυρόπιττα, μας έδωσε κρυφά και λίγο κρασάκι, γιαγιά δοκίμασα και λίγο εσπρέσσο, υπέροχος καφές, μόνο τέτοιο πές στον παπού θα πίνω απο εδώ και πέρα, να τον ξεχάσει τον ελληνικό και τα μπρίκια. ¨Και μετά ξεπετάξαμε στα γρήγορα τα μαθήματά μας, αλλά δεν μας βοήθησε γιατί δεν ξέρει, λέει. Καλύτερα γιαγιά, μόνος μου. Μιά άλλη μέρα ήταν και ο θείος Πέτρος στο σπίτι και μαγειρέψαμε μαζί μακαρονάδα..γιαγιά τσιγάρισα εγώ τα λαχανικά, όχι εγώ τα τσιγάρισα, τι λές μωρέ, εσύ μόνο μίλαγες, ενώ εγώ.. (καυγάς), «ελάτε τώρα και μετά γυρίσατε σπίτι με τη μαμά σας.. και η μαμά ήταν χαρούμενη και ευχαριστημένη. Χαιρότανε που είχαμε κάνει τη μελέτη μας, είδε το τετράδιό μου και μετά μας άφησε να δούμε τηλεόραση όλο το βράδυ. »

Επιτέλους λίγη ομόνοια στο σπίτι μας. Μπορώ να χαίρομαι; 

Advertisements

6 thoughts on “Τα λαγωνικά

  1. Να χαίρεστε καλή μου, να χαίρεστε όλη την οικογένεια. Είχα ημέρες να σας επισκεφθώ (με τις ετοιμασίες και τα στολίσματα στο blog μου) και είχα …. χάσει το «σήριαλ» της οικογένειάς σας ! Χαίρομαι με τα νέα σας που πάνε καλύτερα. Φιλιά πολλά !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s