Λές και ήταν χθές..

december-107-003.jpgdecember-107-001.jpgdecember-107-005.jpgdecember-107-006.jpg

Αναδύθηκα σαν το φοίνικα απο τις στάχτες μου. Δε μετανοιώνω παρόλλο το δικό μου τρόμο και εκείνο που κόστισα στους αγαπημένους μου. Ο γιατρός μου είπε να κόψω το τσιγάρο, να το ξεχάσω. Η υποχρεωτική στέρηση μου κόβει τα πόδια.

Ποτέ μου δεν ήμουνα άνθρωπος των στερήσεων. Ακόμη και λίγα να υπήρχαν στο σπίτι μας, πέρναγα καλά με αυτά ποτέ δεν ζήταγα τον ουρανό με τ’ αστρα, δεν ζήλεψα τα φορέματα άλλων γυναικών, δεν έκλαψα για τα πλούτη που μου στέρησε ίσως η ζωή. Στην ηλικία μου άλλες γυναίκες, μεταπολεμικές γυναίκες , δεν δούλευαν, δούλευαν τότε όσες είχαν ανάγκη. Η δουλειά αυτόματα μας κατηγοριοποιούσε σε χαμηλώτερα κοινωνικά επίπεδα  Υπήρχαν οι κυρίες που ράβονταν έξω και οι ράφτρες, υπάλληλοι, πωλήτριες, κομμώτριες.. που τις υπηρετούσαν.  Σήμερα βέβαια συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, όποια δεν δουλεύει δακτυλοδείχνεται. Είναι απίστευτες οι προσβολές και οι συμπεριφορές που είχα βιώσει τότε απο «τις κυρίες» των υψηλών σαλονιών και αντίστοιχα απίστευτη ήταν η ανταμοιβή μου στα τόσα χρόνια που δούλευα και δημιουργούσα. Σαν να πέρναγα το ένα σχολείο μετά το άλλο, έμαθα Γαλλικά, έμαθα Αγγλικά, έμαθα Δημόσιες Σχέσεις (αν και αυτές μου έβγαιναν αυτόματα), χωρίς όμως πτυχία και αποδείξεις. Την ώρα που τα χρειάζεσαι, απλά τα μιλάς. Αυτό. Το μόνο που δεν έμαθα είναι να στερούμαι. Φρόντισα και η οικογένειά μου να μη στερείται. Τα ρούχα μας ήταν απο τα καλύτερα ρετάλια των διαφόρων οίκων, ραμμένα απο εμένα. Τι θα πεί ρετάλι; Ενα ποιοτικό κομμάτι είναι, αν ο ένας δεν το θέλει, το παίρνει ο άλλος. Στο φαγητό τρώγαμε ότι είχαμε και φασόλια και αρακά. Ακούω το Μάρκο να λέει ότι ποτέ δεν δίνει στα παιδιά του όσπρια και σούπες «τα σιχάθηκε όταν έπρεπε να τα τρώει μικρός», με πληγώνει να το ακούω, αλλά δεν μιλώ. Μιλάει ο Β για μένα και τον βρίζει ότι είναι «ένα αγνώμων κωλόπαιδο» και ότι «έχει η ζωή γυρίσματα».  Ο καθένας μας βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Αλλο να σου τα βάζουν στο χέρι και άλλο να ψάχνεις να βρείς πράγματα για να γεμίζουν τα χέρια τους.

Χρειάζεται ν’ αλλάξω σελίδα. Να δεχθώ την έλλειψη τσιγάρου όχι σαν στέρηση αλλά σαν επιλογή.

Χθές πήγαμε για ψώνια στην Αθήνα. Πήγαμε για καφέ στο νέο Ciry Link (φωτογραφία 1) και απογοητευτήκαμε τόσο απο την ποιότητα (νερομπούλι) όσο και απο την τιμή. Εντάξει πληρώνουν υψηλό ενοίκιο. Ομως κάπου χρειάζεται να σταματήσει και η αισχροκέρδεια. Ευτυχώς η Βουκουρεστίου (φωτογραφία 2) δεν είχε πλέον τα αιώνια σκουπίδια και μπάζα παντού. Θέλει ακόμη βελτίωση γιατί μπροστά στις προθήκες με τα πανάκριβα, δεν νοείται να παρκάρουν οι λιμουζίνες, ιδιαίτερα τώρα που πεζοδρομήθηκε η οδός. Λίγο μυαλό δεν βλάπτει! Τα άνθη όμορφα στη γωνία Βουκουρεστίου-Πανεπιστημίου, χαμογελαστοί και οι οργανοπαίχτες (φωτογραφία 3). Ο στόχος μας ήταν η κεντρική αγορά. Πηγαίνουμε κάθε χρόνο όχι τόσο για να ψωνίσουμε όσο για να δούμε. Είδαμε διάφορες τιμές, πήραμε και το γουρουνόπουλό μας. Οχι ολόκληρο, ένα μέρος του που θα το κάνουμε κάποια στιγμή φέτος. Δεν μας αρέσει η γαλοπούλα, είναι ένα ξενόφερτο έθιμο που δεν με συγκινεί. Προτιμώ γουρουνάκι, αρνί, μοσχαράκι, χοιρινό. Μετά πήγαμε για φαγητό σε ένα μαγέρικο εκεί δίπλα. Μέσα στην αγορά. Το κρασάκι μας το ήπιαμε.

Και του χρόνου! 

Advertisements

11 thoughts on “Λές και ήταν χθές..

  1. Κάπνιζα από 17 χρονών μέχρι τα 44. Μου άρεσε πάρα πολύ το τσιγάρο κι έλεγα πως είναι αδύνατο να το κόψω. Δεν το σκέφτηκα ούτε τον καιρό που έπαθα πνευμονία….κόντευα να πεθάνω αλλά το τσιγάρο τσιγάρο…
    Μέχρι εκείνο τον χειμώνα του 2004 που ήμουν πάλι κρυωμένη σε σημείο δύσπνοιας, ο γιατρός μου συνέστησε να «καπνίζω ψεύτικα» (να μη κατεβάζω κάτω τον καπνό) μέχρι να συνέλθω. Όλοι ξέρουμε πως όταν είσαι καπνιστής κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο. Σκέφτηκα λοιπόν «τί σαχλαμάρες είναι αυτές;…θα το κόψω» πήγα κάτω απ’τον απορροφητήρα (ήταν χειμώνας κι είχα τον γιο μου μικρό) κάπνισα ένα τελευταίο τσιγάρο κι από τότε δεν το έχω ξαναβάλει στο στόμα μου.
    Υγ. έχω ψιλικατζίδικο και το μόνο εύκολο ήταν ν’απλώσω το χέρι και να πάρω ένα πακέτο……….:)

  2. Θεία Λένα, κόψτε το τσιγάρο και – με το συμπάθειο πάντα – ξεσκιστείτε στο σεξ, το οποίο παίρνω το θάρρος να το πω, καθώς όπως εσείς δηλώνετε είναι το μόνο για το οποίο έχετε όρεξη!
    Νομίζω ότι αυτό θα σας ξανανιώσει.
    Επίσης, η γαλοπούλα είναι πολύ healthy για την ηλικία σας, γουρουνάκι όπως λέτε, ψητό με την πετσούλα του και κρασάκι μπρούσκο κι όλα θα πάνε καλά.
    Αυτές οι γιορτές θα σας μείνουν αξέχαστες.

    (καλά, μην πάρετε και πολύ σοβαρά αυτά που λέω και σας πάρω στο λαιμό μου, μικρό και άμυαλο παιδί είμαι ακόμα, θα πήξει το κεφάλι μου, που θα πάει :))

  3. Μόνο μία καπνίστρια καταλαβαίνει άλλη μία καπνίστρια. Θυμάμαι τον εαυτό μου στα εργαστήρια να κόβω τα πατρόν με ένα τσιγάρο μόνιμα κρεμασμένο στα χείλια μου. Λοξά ήταν και πάντα μισοτελειωμένο, σαν τους αρκουδόμαγκες της πιάτσας. Το έπιανα με 2 δάχτυλα, αντίχειρα-δείκτη και το κάπνιζα μέχρι να μου καούν τα δάχτυλα. Αφιλτρο βέβαια, Αρωμα. Ομως τότε όλες καπνίζαμε, ισοφαρίζαμε έτσι το άγχος της δουλειάς. Και όλες μας οι τότε, κάτι πάθαμε. Δύο πέθαναω, άλλες έπαθαν καρκίνο αλλά ζούν ακόμη, οι λοιπές είμαστε με καρδιά.
    Απελπισία με πιάνει, τι να πρωτοκόψω. Το φαγητό, το ποτό, το τσιγάρο. Ολα μαζί δεν γίνεται. Η γυμναστική δεν με βοηθάει, όταν γυρίζω πεινάω περισσότερο απο τις μέρες που δεν γυμνάζομαι. Οταν η ζωή με σκάζει θέλω να φουμάρω ή να πιώ!.

  4. Σε καταλαβαίνω απόλυτα για το τσιγάρο.Εγώ το έκοψα μαχαίρι και στις 2 εγκυμοσύνες,γέννες,κ.λ.π και το ξανάρχισα κανονικά.Αίσχος!Με λυπάμε πολύ.Σου εύχομαι να πετύχεις το στόχο σου..για να πάρουμε κουράγιο και μεις.Θα σου λέμε κάθε μέρα ΜΠΡΑΒΟ!! για να πέρνεις δύναμη.

  5. Χελώνα, μα σε αυτό πατάω. Μου είπαν να το κόψω μετά την εγχείρηση, θεώρησα όμως οτι 2 μήνες αποχή έφθαναν, όχι όpως απεδείχθην..ο γιατρός είπε επ’ αορίστω χρόνω..πόσο δηλαδή; Δοκιμή ήταν. Που θα πάει, θα περιμένω.

  6. To έκοψα μαχαίρι όταν ημουν …φαντάρος!
    Οι πιο πολλοί γελανε όταν το ακούνε, αλλά τα οικονομικά μου τότε ήταν μειωμένα-συγκεκριμένα και προτίμησα να έρχεται η τότε κοπέλα μου και να βγαίνουμε έξω, παρά να καπνίζω…
    Νομίζω πως τα «καλύτερα» πράγματα «κόβονται» όταν έχεις κάτι ΑΚΟΜΑ καλύτερο να ζήσεις…
    Κι εσύ έχεις την ίδια τη ζωή μπροστά σου!!!

  7. Για πραγματικά καλό καφέ και σε συμπαθητικό περιβάλλον, σου συνιστώ θερμά το il Gatto στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου δεξιά όπως ανεβαίνεις.
    Καλές προετοιμασίες και με τα λίγα και με τα πολλά 😉

  8. Τζών Μπόυ, το καλύτερο τσιγάρο το κάνεις μετά τον έρωτα. κι ας καούν και τα σεντόνια. Οι καπνίζοντες αυτά τα ξέρουν. Οσοι δεν απολαμβάνουν τις χάρες του καπνού, γυρίζουν στο πλευρό, ακούν τη μουρμούρα και κοιμούνται.
    Ολα αυτά τα λάιτ κρέατα, κουνέλια, γαλοπούλες, κοτόπουλα χωρίς πέτσα δεν μ’ αρέσουν. Καλύτερα να φάω, γίδα βραστή, κουκιά και ρεβυθόσουπα, είναι πιο γνήσια.
    Τώρα επειδή είσαι ένα γλυκό άμυαλο παιδί (όπως λές) να ξέρεις ότι οι καρδιακοί χρειάζονται ρέγουλο στον έρωτα, γιατί μπορεί να μείνουνε στο τόπο. Ετσι έχουμε “μειώσει”, θέλω να ζήσω λίγο ακόμη, βλέπεις.

  9. Μανο, δεν γελάω καθόλου αφού το έκοψες. Ούτε στις εγκυμοσύνες μου δεν το έκοψα, ίσως γι’ αυτό να ήταν και οι δύο πρόωρες. Ιδιαίτερα το Μάρκο παραλίγο να τον χάσουμε…

    Αν-λου, όταν θα ξαναπάμε Αθηνα θα περάσουμε και απο τον Γάτο! Ευχαριστώ

  10. Τα τελευταία 10 χρόνια καπνίζω χωρίς να κατεβάζω τον καπνό κάτω, τα πιο ελαφρά τσιγάρα που υπάρχουν.
    Κακό στις αρτηρίες γίνεται και έτσι αλλά όχι όπως με το κανονικό κάπνισμα.
    Για προσπαθήστε το !
    Όταν ξανακατέβετε στην αγορά για φαγητό είναι πολύ καλός ο Μεϊντάνης, απέναντι από το Δίπορτο ( την γνωστή υπόγα )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s