80+50

Διπλή γιορτή σήμερα 27/12. Εχω τα γενέθλιά μου, γίνομαι αισίως 80 ετών. Μου φαίνεται απίστευτο, μόνο 80 δεν αισθάνομαι, η καρδιά μου φτερουγιζει σε ψηλά βουνά, το σώμα μου όμως με κρατάει πίσω, καλοί είναι και οι πρόποδες. Οι νεώτεροι πιστεύουν στη σοφία των γηρατειών, αντίστοιχα έμπειρους και πολυπράγμωνες πίστευα ότι ήταν οι γονείς μου, η 19χρονη μητέρα μου! Πρέπει να φτάσουμε σε μεγάλες ηλικίες για να καταλάβουμε ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι, το πώς μας βλέπουν δεν έχει να κάνει με την πραγματικότητα, μέσα μας είμαστε φτερά στον άνεμο!

Με τον Β., γιορτάζουμε 50 χρόνια γάμου, νόμιμου και με στεφάνι. Με τα πάνω μας, τα πάνω-πάνω μας, με τα κάτω μας και τα κάτω-κάτω μας, με τους καυγάδες μας αλλά και με τις ανακωχές. Με τη γέννηση των παιδιών μας, την ανάπτυξή τους πως απο παιδάκια γίνανε έφηβοι, άντρες, ανεξάρτητοι τόσο που τις σκέψεις τους δεν τις φανταζόμαστε, πέταξαν στα σύννεφα, είναι αλλού.

Ηθελε να πάμε στη Βιέννη για την επέτειο αλλά και για το Νέο Ετος, όμως ο γιατρός δεν θέλει να πάω σε χιόνια. Ετσι μου αγόρασε ένα βραχιόλι, μου το έδωσε σήμερα το πρωϊ, το φοράω τώρα και ελπίζω να συνεχίσω να το έχω περασμένο στο χέρι μου όσο ζήσω. Ο κρίκος της κοινής μας ζωής. Μ’ αρέσει!

Πως αντέξαμε τόσα χρόνια μαζι..αλλοι χωρίζουν. Η συμβίωση μας μαθαίνει να αλλάζουμε τη περπατησιά μας και να προσαρμόζουμε τα όνειρά μας. Θέλουμε πράγματα για τη ζωή και ο ένας απο τον άλλον, αρκεί να ξέρουμε που να τα βάλουμε. Το πλεόνασμα δεν μας κάνει ούτε σοφώτερους ούτε ευτυχέστερους. Οι χαρές της ζωής κρύβονται σε μικρά πανεράκια, έρχονται απροειδοποίητες, κάνουν γύρα το χώρο της ζωής μας αθόρυβα, βρίσκουν τη θέση τους και απλά δεν ξαναφεύγουν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τις δούμε.

Advertisements