Romeo & Juliette

dsc02050.jpg

Η αφορμή για να καθίσουμε μέσα ήταν η υγρασία και η βροχή. Καθίσαμε όχι απλά μέσα αλλά και στο κρεβάτι μας. Σηκωθήκαμε μόνο για να φάμε κάτι το μεσημέρι και μετά πάλι κάτω απο το πάπλωμα. Είχαμε ταλαιπωρηθεί πολύ τις προηγούμενες μέρες, περισσότερο απο την άγνοια παρά απο τη γνώση. Για τους γιατρούς λέω που ωσπου να μας πούν τι έχει, μας τρέλλαναν. Και στο τέλος αφού όλα πήγαν καλά και ούρησε ο Β την άμμο, του έδωσε τις οδηγίες του ο γιατρός, με βγάλανε έξω. Ξέρω τι ήθελε να ρωτήσει, ο Β. Δεν τον κατηγορω. Η ιδέα ότι μπορεί να βγεί σε αχρηστεία σαν άνδρας, θα μπορούσε να τον σκοτώσει. Ετσι σήμερα καθίσαμε σπίτι γιατί ήθελε να σιγουρευθεί ότι έχει ακόμη χρόνια μπροστά του. Ντρέπομαι γι’ αυτό και δεν το λέω σε κανέναν. Τα παιδια μας έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνουν. Αλλά και οι φίλοι μας θεωρούν ότι επειδή έκανα την εγχείρηση της καρδιάς, τελείωσα. Μόνο για πλέξιμο και βελονάκι είμαι.

Ομως παρότι ο καθρέφτης μου λέει ότι δεν είμαι πια νέα, ότι δεν έχω το πανέμορφο προσωπάκι που είχα παλιά, αισθάνομαι ανάλαφρη. Και, ναί! Συνεχίζω να αισθάνομαι, να θέλω, να προσπαθώ, να ζώ. Οχι απλά να επιβιώνω.

Φοβάμαι μήπως πεθάνει ο Β πρώτος και μείνω μόνη. Σήμερα ο Β μου είπε ότι φοβάται μη πεθάνω και μείνει μόνος. Γι αυτό κάτσαμε μαζί αγκαλιασμένοι για να επιβεβαιώσουμε ο ένας στον άλλο ότι όπως μαζί ειμαστε τώρα, μαζί θα πεθάνουμε. Ψέμμα είναι. Παραμένει όμως γλυκό. Σαν αυθεντική καραμέλα Charleston.