Βυθός 2005

Είναι κάποια πράγματα που θέλω να τα βγάλω απο μέσα μου σαν χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα. Δεν ξέρω αν θέλω υποστηρικτές ή κριτές σε αυτή μου την προσπάθεια, το να πάρω ευχές για το καλύτερο αύριο που κάποια στιγμή θα έρθει δεν βοηθάει το τώρα μου, τη στιγμή της οδύνης. Τα καλύτερα αγκαλια με τα χειρότερα πάντα έρχονται. Οπως οι φίλοι και οι κόλακες αντάμα.

Είναι στιγμές που αισθάνομαι λαθρεπιβάτης του εαυτού μου.  Τις ύστατες προσπάθειές μου τις ανταμείβουν με άρνηση. Η αδιαφορία και η χαιρεκακία προχωράνε αγκαζέ. Τόσο μπορώ να δώσω. Δεν είναι αρκετό, στάλα-στάλα να χυθεί όλο μου το αίμα και ακόμη να ζητείται περισσότερο. Ποτέ όλο. Κάτι πρέπει να μείνει ώστε να υπάρχει λόγος μέχρι το επόμενο άρμεγμα.

Ο λαθρεπιβάτης έχει γίνει κύριος και αφεντικό, με εκτόπισε σιγά-σιγά σε μία μικρή γωνίτσα και πήρε τα ηνία του αμαξιού. Τώρα μπορεί να σκάσει τα άλογα στο τρέξιμο, τι τον νοιάζει αν πεθάνουν, θα πάρει καινούργια και ξεκούραστα στο επόμενο πανδοχείο. Δεν λέω κίχ, αφήνω τη τύχη μου στα χέρια ανάξιων, έχω γίνει όμοια μαζί τους φτιαγμένη απο το ίδιο καρμπόν. Σφίγγομαι και μαζεύομαι όλο περισσότερο, προσπαθώ να τρυπώσω στη σκιά του σκυφτού λαθρεπιβάτη που θέλει να τον καταπιεί η γής. Να μπώ στη τρυπούλα της αφάνειας, να χαθώ, να εξαφανιστώ. Να γίνω τρύπα μέσα σε μία άλλη τρύπα. Τι οντότητα έχει μία τρύπα στο κενό;

……………………………………………………

Βυθός 2006

Μπήκα στη τρύπα της εικονικής πραγματικότητας και ενσωματώθηκα. Δεν περνάω μπροστά στην οθόνη τόσες ώρες όσες η νεώτερη γενιά, για την ηλικία μου όμως τρώω κάποιες ώρες εκεί. Και δεν είναι μόνο οι ώρες είναι η λαχτάρα μου να καθίσω και να σεργιανίσω τα μποστάνια των ανθρώπων χωρίς σώμα και πρόσωπα που βάφτισα ως φίλους. Δεν ήμουνα ποτέ Κολόμβος ούτε Μαγγελάνος, δεν ήμουνα ποτέ η Φλόρενς Ναιτινγκέηλ ούτε ο Σβάιτσερ. Μιά μετριότητα που μετρούσε τα άστρα. Παραμένω μετριότητα. Τα άστρα εγκατεστάθησαν σε ιστολόγια. Αλλοι παίρνουν ναρκωτικά, πρώτος-πρώτος ο κουμπαρος της Μ. Εχει αρχίσει και του φαίνεται, δεν βλέπουν άραγε αυτά τα παιδιά τι γίνεται, ή βλέπουν και δεν μιλούν;

Να μη μιλάω για τους άλλους όντας εθισμένη και εγώ. Θα ήθελα να μη κανω τίποτα, μόνο και μόνο για να ζέψω την ύπαρξή μου στο βυθό της λήθης. Σε αντίστοιχη περίπτωση θα χτύπαγα τις ενέσεις όπου έβρισκα, όπου δεν ήταν ήδη τρυπημένο. Αυτό πονάει λιγώτερο – ακόμη καλύτερα δεν πονάει καθόλου. Καταστρέφει λίγο-λίγο τον ψυχισμό μου και κλείνομαι απο τον υπαρκτό κόσμο που όμως δεν με ενδιαφέρει πιά. Κολυμπάω χωρίς σωσίβιο σε μαύρα επικίνδυνα νερά. Βυθίζεται η γοργόνα και η ουρά της σκίζει το κύμα. Είναι ένα με το στοιχείο της. Αλλού δεν μπορεί να ζήσει. Εδώ θα είναι η Κόλασή της μαζί με τον Παράδεισό της. Οι άδοξες θυσίες για τον έρωτα και τα κερδισμένα της πόδια αφορούν αμούστακα πιτσιρδέλια που δεν έχουν βγεί στη ζωή. Μόλις φάνε 2-3 κατακεφαλιές μαθαίνουν να δέχονται αυτό που είναι.

………………………………………………….. 

Βυθός 2008

Η λαχτάρα για αποξένωση συνεχίζεται. Ζώ μέσα στις ζωές των άλλων αλλά το σπίτι μου είναι το μηχάνημα, ο θεός μου το ADSL, οι συνοδοιπόροι μου εσείς. Στην ηλικία μου άλλες έχουν ήδη κατάθλιψη. Αλλες έχουν ραμολίρει ή πεθάνει. Το μηχάνημα έχει γίνει πιά βίωμα όπως οι επισκέψεις στην τουαλέττα, έχει γίνει αγάπη όπως τα συναισθήματά μου για τον κόσμο, έχει γίνει λαθρεπιβάτης. Εγώ πλέον είμαι ο οδηγός της άμαξας. Εκτόπισα τον κατακτητή του 2005 και πήρα τον έλεγχο της ζωής μου. Ο λαθρεπιβάτης όμως άλλαξε μέτώπη και πλησιασε πολύ κοντά. Εγινε συνοδοιπόρος-συνεργάτης-συνέταιρος-συνεργός. Εγινα δύο άνθρωποι, σκέφτομαι πράγματα, βλέπω καταστάσεις, ακούω, διαβάζω, κρίνω με απώτερο στόχο να τα γράψω στις ιστοσελίδες μου. Αναπνέω μόνο για να εκπέμπω σε άλλες συχνότητες ερτζιανών.

Η τρύπα μέσα στη τρύπα.