Βυθός 2005

Είναι κάποια πράγματα που θέλω να τα βγάλω απο μέσα μου σαν χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα. Δεν ξέρω αν θέλω υποστηρικτές ή κριτές σε αυτή μου την προσπάθεια, το να πάρω ευχές για το καλύτερο αύριο που κάποια στιγμή θα έρθει δεν βοηθάει το τώρα μου, τη στιγμή της οδύνης. Τα καλύτερα αγκαλια με τα χειρότερα πάντα έρχονται. Οπως οι φίλοι και οι κόλακες αντάμα.

Είναι στιγμές που αισθάνομαι λαθρεπιβάτης του εαυτού μου.  Τις ύστατες προσπάθειές μου τις ανταμείβουν με άρνηση. Η αδιαφορία και η χαιρεκακία προχωράνε αγκαζέ. Τόσο μπορώ να δώσω. Δεν είναι αρκετό, στάλα-στάλα να χυθεί όλο μου το αίμα και ακόμη να ζητείται περισσότερο. Ποτέ όλο. Κάτι πρέπει να μείνει ώστε να υπάρχει λόγος μέχρι το επόμενο άρμεγμα.

Ο λαθρεπιβάτης έχει γίνει κύριος και αφεντικό, με εκτόπισε σιγά-σιγά σε μία μικρή γωνίτσα και πήρε τα ηνία του αμαξιού. Τώρα μπορεί να σκάσει τα άλογα στο τρέξιμο, τι τον νοιάζει αν πεθάνουν, θα πάρει καινούργια και ξεκούραστα στο επόμενο πανδοχείο. Δεν λέω κίχ, αφήνω τη τύχη μου στα χέρια ανάξιων, έχω γίνει όμοια μαζί τους φτιαγμένη απο το ίδιο καρμπόν. Σφίγγομαι και μαζεύομαι όλο περισσότερο, προσπαθώ να τρυπώσω στη σκιά του σκυφτού λαθρεπιβάτη που θέλει να τον καταπιεί η γής. Να μπώ στη τρυπούλα της αφάνειας, να χαθώ, να εξαφανιστώ. Να γίνω τρύπα μέσα σε μία άλλη τρύπα. Τι οντότητα έχει μία τρύπα στο κενό;

……………………………………………………

Βυθός 2006

Μπήκα στη τρύπα της εικονικής πραγματικότητας και ενσωματώθηκα. Δεν περνάω μπροστά στην οθόνη τόσες ώρες όσες η νεώτερη γενιά, για την ηλικία μου όμως τρώω κάποιες ώρες εκεί. Και δεν είναι μόνο οι ώρες είναι η λαχτάρα μου να καθίσω και να σεργιανίσω τα μποστάνια των ανθρώπων χωρίς σώμα και πρόσωπα που βάφτισα ως φίλους. Δεν ήμουνα ποτέ Κολόμβος ούτε Μαγγελάνος, δεν ήμουνα ποτέ η Φλόρενς Ναιτινγκέηλ ούτε ο Σβάιτσερ. Μιά μετριότητα που μετρούσε τα άστρα. Παραμένω μετριότητα. Τα άστρα εγκατεστάθησαν σε ιστολόγια. Αλλοι παίρνουν ναρκωτικά, πρώτος-πρώτος ο κουμπαρος της Μ. Εχει αρχίσει και του φαίνεται, δεν βλέπουν άραγε αυτά τα παιδιά τι γίνεται, ή βλέπουν και δεν μιλούν;

Να μη μιλάω για τους άλλους όντας εθισμένη και εγώ. Θα ήθελα να μη κανω τίποτα, μόνο και μόνο για να ζέψω την ύπαρξή μου στο βυθό της λήθης. Σε αντίστοιχη περίπτωση θα χτύπαγα τις ενέσεις όπου έβρισκα, όπου δεν ήταν ήδη τρυπημένο. Αυτό πονάει λιγώτερο – ακόμη καλύτερα δεν πονάει καθόλου. Καταστρέφει λίγο-λίγο τον ψυχισμό μου και κλείνομαι απο τον υπαρκτό κόσμο που όμως δεν με ενδιαφέρει πιά. Κολυμπάω χωρίς σωσίβιο σε μαύρα επικίνδυνα νερά. Βυθίζεται η γοργόνα και η ουρά της σκίζει το κύμα. Είναι ένα με το στοιχείο της. Αλλού δεν μπορεί να ζήσει. Εδώ θα είναι η Κόλασή της μαζί με τον Παράδεισό της. Οι άδοξες θυσίες για τον έρωτα και τα κερδισμένα της πόδια αφορούν αμούστακα πιτσιρδέλια που δεν έχουν βγεί στη ζωή. Μόλις φάνε 2-3 κατακεφαλιές μαθαίνουν να δέχονται αυτό που είναι.

………………………………………………….. 

Βυθός 2008

Η λαχτάρα για αποξένωση συνεχίζεται. Ζώ μέσα στις ζωές των άλλων αλλά το σπίτι μου είναι το μηχάνημα, ο θεός μου το ADSL, οι συνοδοιπόροι μου εσείς. Στην ηλικία μου άλλες έχουν ήδη κατάθλιψη. Αλλες έχουν ραμολίρει ή πεθάνει. Το μηχάνημα έχει γίνει πιά βίωμα όπως οι επισκέψεις στην τουαλέττα, έχει γίνει αγάπη όπως τα συναισθήματά μου για τον κόσμο, έχει γίνει λαθρεπιβάτης. Εγώ πλέον είμαι ο οδηγός της άμαξας. Εκτόπισα τον κατακτητή του 2005 και πήρα τον έλεγχο της ζωής μου. Ο λαθρεπιβάτης όμως άλλαξε μέτώπη και πλησιασε πολύ κοντά. Εγινε συνοδοιπόρος-συνεργάτης-συνέταιρος-συνεργός. Εγινα δύο άνθρωποι, σκέφτομαι πράγματα, βλέπω καταστάσεις, ακούω, διαβάζω, κρίνω με απώτερο στόχο να τα γράψω στις ιστοσελίδες μου. Αναπνέω μόνο για να εκπέμπω σε άλλες συχνότητες ερτζιανών.

Η τρύπα μέσα στη τρύπα.

Advertisements

11 thoughts on “Βυθός 2005

  1. Αυτό ήταν.Αφού κατάφερες και έγινες ο οδηγός της άμαξας όλα θα πηγαίνουν όπου εσύ θέλεις και όπως εσύ θέλεις.Μακάρι να σε μιμηθούν και άλλες συνομήλικές σου πριν πέσουν σε κατάθλιψη.

  2. Δυσκολη η ζωη για πριγκηπες..ομως η συνειδητοποιηση οτι μονος ερχεσαι κ μονος φευγεις,νομιζω πως βοηθα.προσπαθει κανεις ετσι να σωσει τον εαυτο του,να τον στηριξει,να τον κανακεψει-αν θελει-.Διαβαζοντας σας,καταλαβαινω πως θελετε,πως βρηκατε τον τροπο.ειστε δυνατη κ αυτο σας κρατα.
    μη φοβαστε

  3. Η κατάθλιψη δεν γνωρίζει ηλικίες Λένα μου.
    Τις μπόρες τις διαδέχονται μέρες με ήλιο και ξάστερες νύχτες.
    Στις τρύπες πάντα θα κρυβόμαστε όλοι,μικροί μεγάλοι(εγώ προσωπικά τις δικές μου τρύπες τις ονομάζω Ροζ κουκούλια)
    Προχώρα…..και ζήσε για σένα!

  4. Dum spiro spero

    Μιλώντας για το αύριο το σήμερα ξεχνάμε,
    πάλι χωρίς προορισμό ταξίδια ξεκινάμε.
    Τη σκέψη πώς να την κρατάς δεμένη στο παρόν σου
    και πώς μπορείς να ξεπερνάς έτσι το παρελθόν σου
    όταν αυτό σ’ ακολουθεί σα δεύτερη σου φύση
    κι έχει βαλθεί ούτε στιγμή μόνη να μη σ’ αφήσει
    αφού όσο να το πολεμάς, όσο να το παλεύεις,
    όσο κι αν λήθη αποζητάς, γαλήνη κι αν γυρεύεις
    αυτό εκεί, σαν το παιδί που πείσμωσε κι εστάθη,
    θα σου θυμίζει όσα έκανες μες τη ζωή σου λάθη;
    Άραγε πού ‘ναι το νερό, που όταν κανείς το πίνει
    σβήνει απ’ το νου του τα παλιά και τη μιζέρια εκείνη
    που κατατρώει την ψυχή, κακογερνάει το σώμα,
    που όπου πας σ’ ακολουθεί και στη χαρά σου ακόμα,
    αυτήν, που πια δε χαίρεσαι, που πια δε σε γλυτώνει
    αφού και μ’ άλλους να βρεθείς, πάλι θα νιώθεις μόνη;

    Προσμένοντας το αύριο, ο νους μας ξεγελάει
    κάνει πως όλα τα ξεχνά, όλα τα προσπερνάει
    μας ξεσηκώνει την καρδιά δίνοντας πάλι ελπίδες,
    μας κάνει να μη βλέπουμε στο πρόσωπο ρυτίδες
    -τάχα δε μεγαλώσαμε κι έχουμε νιάτα πάλι-
    και συ, μες τη λαχτάρα σου και μες την παραζάλη
    του πόθου σου ν’ αναδυθείς μέσα από το σκοτάδι
    της ρημαγμένης σου ζωής το ατέλειωτο το βράδυ,
    όνειρα φτιάχνεις, άπιαστα πουλιά που φτερουγίζουν,
    σιμώνουν, σου υπόσχονται, μα πίσω δε γυρίζουν.
    Τάχα, πώς γίνεται η μιλιά να βγαίνει όταν λυπάσαι,
    όταν μια μέρα όμορφη δεν έχεις να θυμάσαι;
    Πώς γίνεται να περπατάς, να στέκεις, να κινιέσαι
    όταν δεν έχεις δύναμη και δύσκολα κρατιέσαι
    ορθή, καθώς η βάρκα σου τρελά σκαμπανεβάζει
    μια σε βουτάει στα βαθιά και μια σε ανεβάζει;

    Κοιτάζοντας το αύριο, τα μάτια σου θολώνουν
    τον ήλιο κρύβουν σύννεφα και τ’ άστρα χαμηλώνουν
    το φως τους, για να μην μπορείς να δεις που θα σε βγάλει
    αυτός ο δρόμος που οδηγεί σ’ ανηφοριά μεγάλη
    που μπλέκεται, στριφογυρνά, σε πάει και σε φέρνει
    και μόνο εκεί που λαχταράς ποτέ δε σε πηγαίνει.
    Πού βρίσκει ο κόσμος αντοχή, πού βρίσκει το κουράγιο
    κι ενώ σαπίζει στη στεριά σαν το παλιό ναυάγιο,
    σηκώνεται κι απ’ την αρχή ανοίγει τα πανιά του
    παλεύοντας ν’ αντισταθεί στο κύμα του θανάτου,
    που όσο και να προσπαθεί, όσο και να μοχθήσει
    ξέρει καλά πως κάποτε θα τον καταβροχθίσει;
    Γι’ αυτό και ότι απόχτησε, ότι έχει, ότι κρατάει,
    ότι απ’ αυτόν ορίζεται και ότι πολυαγαπάει
    να τον στηρίξει δεν μπορεί ούτε και να τον σώσει
    αφού παράταση η ζωή ποτέ δεν έχει δώσει!

    Τι ωφελείται η ψυχή, τι προσδοκά το σώμα,
    τι λαχταράει η καρδιά και πώς από το στόμα
    να βγάλεις ότι σκέφτεσαι και ότι βάνει ο νους σου
    και πώς να ξομολογηθείς τους πόθους τους κρυφούς σου
    όταν φοβάσαι σίγουρα πως θα σε κοροϊδέψουν,
    θα πουν ότι τρελάθηκες κι εύκολα θα πιστέψουν
    πως δεν είσαι του κόσμου αυτού, έχεις παρανοήσει,
    αφού δε μοιάζεις στους πολλούς που έχουνε λυγίσει,
    έχουν τελειώσει προ πολλού και ζουν από συνήθεια
    κάνοντας πως δεν βλέπουνε, δεν ξέρουν την αλήθεια;
    Έτσι, μονάχη σου όνειρα απέμεινες να κάνεις
    κρατώντας την ανάσα σου, μήπως και δεν προκάνεις
    την τελευταία μάχη σου μ’ απαντοχή να δώσεις
    καθώς δεν θέλεις στα στερνά πάλι να την προδώσεις
    αυτήν την έρμη τη ζωή που σου ‘δωσαν να ζήσεις
    και κάτι που να σε τιμά πριν φύγεις να αφήσεις.

    Μικρός είναι ο άνθρωπος, μικρή και η ζωή του,
    μα στη μεγάλη του καρδιά, στη δυνατή ψυχή του
    πάντα φυλάει μυστικά βοτάνια που γιατρεύουν
    ότι πληγώνει και πονά και όσα τον παιδεύουν.
    Κι εκεί που πάει να χαθεί, να σκύψει το κεφάλι,
    να τον, ξανασηκώνεται κι αναδιπλώνει πάλι
    το κουρασμένο του κορμί κι απ’ την αρχή αρχίζει
    να χτίζει ότι γκρεμίστηκε και να ξαναελπίζει
    πως, δεν μπορεί, θα ξαναβγεί ο ήλιος που κρυβόταν
    και θα ξανάρθουν οι χαρές εκείνες που θυμόταν,
    σαν άνοιξη που ακολουθεί ένα βαρύ χειμώνα,
    σαν χρώμα που ζωντάνεψε κάποια παλιά εικόνα.
    Προσμένοντας το αύριο σχέδια ο κόσμος κάνει,
    σα να μην πρόκειται ποτέ στο μέλλον να πεθάνει.
    Μικρός κι αν είναι ο άνθρωπος, κι ότι και να του λάχει,
    εκείνος πάντα όσο θα ζει, πάντα ελπίδα θα ‘χει!

    ***
    Με αγάπη για σένα θεία Λένα!
    Εσύ εκπέμπεις κι εμείς σε λάμβάνουμε.
    Και μας εμπνέεις! Το ‘χεις λίγο;
    Να, ένας σοβαρός λόγος ύπαρξης.
    Ένας προορισμός!

  5. Προσπάθησε να εκπέμπεις εσύ με κάθε τρόπο. Προσπάθησε γιατί οπως καλά ξέρεις, ολοι εμείς σε χρειαζόμαστε για πολυ πολυ καιρό ακόμη.
    γι αυτό μη σταματάς. Να εφευρίσκεις καινούργια πράγματα, καινούργιες ιδέες.Αστους εκείνους , τους πνίγει η άγνοια’
    ριτς

  6. Καλημέρα σας. Πρωϊ-πρωϊ σήμερα ΄ξύπνησα, ήπια τον καφέ μου και άλλαξα σπίτι. Τα παιδιά κοιμούνται και εγώ αλαφροπατώ στις ζωές σας.
    Τα σαββατοκύριακά μου είναι απο δύσκολα έως απαίσια, κάποια στιγμή θα γράψω γι’ αυτά.
    Σας ευχαριστώ που υπάρχεται και κυρίως που είσαστε εσείς.

  7. Daisy, η καρδιά μου ξέρει πόσο σε ευχαριστεί. Διάβασα το ονειρώδες ποίημά σου, στην αρχή με περιέργεια, μετά με αφοσίωση, με προσμονή και τέλος με βρεγμένα ματόκλαδα και μάγουλα. Δεν είμαι κλαψιάρα, ούτε ευκολοσυγκίνητη, η αισθαντικότητα όμως των πραγματικών ανθρώπων που περιστοιχίζουν τη ζωή μου σαν ακρίτες μου φέρνει δάκρυα χαράς. Το ποίημα περιγράφει όλα όσα αισθάνομαι μέσα στους βυθούς της ζωής μου που πότε αμυδρά, πότε δυνατά εκπέμπει το «May Day». Και πάντα Daisy κάποιοι άλλοι, άγνωστοι άνθρωποι που είναι εστιασμένοι στο καθήκον, στις ζωές των άλλων, οι Διγενείς σπεύδουν να περισώσουν τις άδολες ή και τις ένοχες ζωές. Ο κίνδυνος βάζει ενόχους και θύματα στο ίδιο αμπάρι, τα ίδια νερά τους ζώνουν και τους πνίγουν, οι ίδιοι ακρίτες τους συλλέγουν και τους σώζουν. Αδιάκριτα και άδολα.

    Στο παρελθόν υπήρχε η ιδέα του αδελφοποιτού, όπου χάραζαν τα μπράτσα τους με μαχαίρια και ένωναν τα αίματά τους δηλώνοντας ότι είναι πλέον αδέλφια. Αγριοι τρόποι σε σκληρούς ανθρώπους. Κάτι όμως σήμαιναν γι’ αυτές τις παλιές καρδιές. Χωρίς μαχαίρια και αίματα είσαι η αδελφή μου. Οχι η πραγματική, γιατί αδελφή έχω, η αδελφή μου του φωτός και του σκότους, της ευτυχίας και της δυστυχίας, του κόσμου και του ουρανού.

  8. Χελώνα, πολύς ο κόπος όμως καλή μου ώσπου να πάρω τα χαλινάρια και να μάθω να οδηγώ ζωές, πέραν της δικής μου αυτές των αλόγων. Ηταν άραγε ο εικονικός κόσμος η ανταμοιβή μου ή υπάρχει και κάτι άλλο;

    Χρύσα, καλώς ήρθες στο σπιτάκι μου. Για τους νεοφερμένους υπάρχουν μουστοκούλουρα και τούρκικος καφές να κεραστείς. Κόπιασε.
    Δύσκολη η ζωή για όλους, είτε είναι πρίγκηπες, είτε γυρολόγοι. Ψάχνουμε για ευτυχία πάντα ανεξαρτήτως ζωής, πόσο μακρύς είναι ο δρόμος το συνειδητοποιούμε λίγο-λίγο.

    Giotavita, η κατάθλιψη δεν βγαίνει απο μέσα μου όπως σε άλλους ανθρώπους, προκαλείται απο το εγγύτερο περιβάλλον μου. Τα ρόζ κουκουλια είναι πιο γλυκά και απαλά απο την αχάνεια της τρύπας. Μη με παρεξηγήσεις αν προτιμήσω..τη σκληράδα της τρύπας απο τη γλύκα ενός αιώνιου ύπνου. «Και ας μη γίνω πεταλούδα, σαν κάμπια ας πορεύουμαι.». Τα σκαιά τοιχώματα της τρύπας με αναγκάζουν να πάρω θέση, ή θα τη παλέψω ή θα με καταπιεί.

    ritsmas, σε ευχαριστώ πολύ. Εκπέμπω όσο μπορώ και πάντα λάθρα. Το παράνομο με ελκυει, (δυστυχώς ή ευτυχώς πάντα έτσι ήμουνα-χωρίς καμμία ενοχή), όπως οι πειραματικοί σταθμοί άλλων εποχών.

    Γλαρένια, λές, μικρή μου πονεμένη μανούλα; Οταν υπάρχουν προβλήματα όπως τα δικά σας, οι έγνοιες της γιαγιάς είναι αστείες. Κουράγιο και σφιχτές αγκαλιές.

  9. Κατερινα, έγραψα το ποίημα που ζήτησες. Ομως δυσκολεύτηκα γιατί ποτέ μου δεν είχα χρόνο ούτε και διάθεση να ασχολούμαι με βιβλία και ποιήματα, που και πού κάτι έπεφτε στα χέρια μου, τώρα πιά μόνο με τραγούδια ασχολούμαι.
    Εν τούτοις, κάτι έγραψα. Σε ευχαριστώ για την προτίμηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s