Παιχνίδια ζωής

Μου ζήτησε η Ζουζούνα να γράψω κάτι για τα παιδικά μου παιχνίδια. Το θέμα μου έφερε αναμνήσεις σαν τα πικραμύγδαλα, άλλες γλυκιές, άλλες πικρές.  Δυστυχώς δεν έχω πιά κανένα απο τα παιδικά μου παιχνίδια, χάθηκαν όλα σε μετακομίσεις ή έλιωσαν απο τη φθορά. Ετσι έψαξα στο διαδίκτυο για φωτογραφίες.

Μεγάλωσα στην Αθήνα, στη Καλλιθέα στο ύψος της Χαροκόπου Σχολής. Ο πατέρας μου ήταν Αθηναίος με τους γονείς του να ζούν στο Θησείο, κοντά στον Αγιο Φίλιππο. Το σπίτι τους το θυμάμαι λίγο γιατί κάποια στιγμή το απαλλοτρίωσε η Αμερικανική Αρχαιολογική Εταιρεία και με τα λεφτά πήραν ένα οικόπεδο στο Φάληρο, δίπλα στη θάλασσα. Ο παπούς μου ήταν δάσκαλος και η γιαγιά δασκάλα, είχαν 4 κόρες και έναν γιό, τον πατέρα μου τον Μάρκο.  Ο πατέρας μου δούλευε στο Δημόσιο όταν γνώρισε τη μητέρα μου που ήρθε πρόσφυγας απο τη Μικρά Ασία. Ηταν παντρεμένη με άλλον η μάνα μου, αλλά ο άντρας της χάθηκε και δεν πρόλαβε ν’ ανέβει στα καράβια. Γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν. Κάνανε 2 κόρες και 2 γιους. Εγώ ήμουνα η μεγάλη κόρη, η πρωτότοκη, που εκτελούσα καθήκοντα νταντάς, μαμάς, δασκάλας για τους άλλους. Η μάνα μου ήταν πολύ νοικοκυρά, ήξερε να περιποιείται τους άλλους, να γυρίζουν στο σπίτι και να νοιώθουν βασιλιάδες, με το ωραίο φαγί, προσεγμένα τραπεζομάντηλα, ασπρόρουχα, δαντέλες, χαρούμενη σύζυγος, καλοβαλμένα ευγενικά παιδιά. Ο πατέρας μου ήταν κουβαλητής, έφερνε δώρα στη μητέρα μου, μαζί με μία σακκούλα τρόφιμα κάθε μέρα και πολλά παιχνίδια για τα παιδιά. Εφερνε κούκλες κοκκάλινες για τις κόρες, ή κάτι άλλες που είχαν πρόσωπα και χέρια απο πεπιεσμένο χαρτί και τα σώματα μαλακά απο νήματα, για τους γιούς σιδερένια στρατιωτάκια, καράβια και όπλα ξύλινα, μαζί με σπαθιά. Είχαμε στο δωμάτιο μας ένα ξύλινο αλογάκι που κουνιώμασταν όλοι μαζί, κούκλες με ωραιότατα φορέματα, τα έραβε η μητέρα μας και αργότερα τα έραβα εγώ, η αδελφή μου βαριόταν να κάνει οτιδήποτε, μόνο στον καθρέφτη καμάρωνε τα μπλέ μάτια της και το όμορφό της πρόσωπο. Οι κούκλες ερχόντουσαν σε μεγάλα κουτιά τυλιγμένες σε πολύχρωμα θροϊζοντα χαρτιά, δεν χορταίναμε να τις κυττάζουμε με τα πανέμορφα προσωπάκια τους. Τις έσφιγγα στην αγκαλιά μου και τις λάτρευα.  Ποτέ δεν έσπασα μία, όλες ήταν για μένα μικρές θεές.

Τα αδέλφια μου και εγώ βγαίναμε στο δρόμο και παίζαμε με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς, χωριζόμασταν σε κορίτσια και αγόρια. Παίζαμε κουτσό, μήλα, κρυφτό, παίζαμε τις μαμάδες, νανουρίζαμε τις κούκλες μας, βρίσκαμε αυτοσχέδια φύλλα για πιάτα, χαλίκια και πετρούλες για στολίδια, αναπαραστούσαμε κάθε μέρα αυτά που ακούγαμε σπίτι μας, μέχρι και κηδεία οργανώσαμε όταν πέθανε η γιαγιά μου, ράψαμε μαύρα σάβανα στη κούκλα και ψέλναμε στο δρόμο για τη ψυχή της. Τα αγόρια παίζανε αμπάριζα (πετροπόλεμο) και συχνά γυρίζανε σπίτι ματωμένα και η μητέρα τα έδερνε, βώλους και γκαζές (μεγάλοι βώλοι), κλέφτες και αστυνόμους και τις βροχερές μέρες μαζευόμασταν σπίτι και ζωγραφίζαμε με κάτι μαλακά χρώματα που λέρωναν τα χέρια μας.    ΄

Και μετά που γύριζε ο μπαμπάς, τρώγαμε και καθόμασταν γύρω απο το ραδιόφωνο όπου ακούγαμε ότι έπαιζε ο μοναδικός σταθμός. Ο μπαμπάς διάβαζε εφημερίδα, η μαμά επλεκε, έραβε, κένταγε, εμείς παίζαμε στο πάτωμα κύβους, τα αγορια με τα τραινάκια τους, ταϊζαμε τις κούκλες μας και καμμιά φορά και καρπαζιές.

Τα πικρά

Τα δύο μου αδέλφια, τα αγόρια δεν ζούνε πιά, ο μικρός πέθανε το 1939 απο ιλαρά και ο μεγάλος πάτησε μία νάρκη μετά τον πόλεμο.  

Μήπως θα ήθελαν οι An-lu, Tassoula, Giotavita, Kwlogria, Katerina ante portas, Maria, η χελώνα και η φίλη απο καρδιάς η daisy,  ο agorafovia και ο Σωτήρης να γράψουν για τα παιχνίδια των παιδικών τους χρόνων;

Advertisements

18 thoughts on “Παιχνίδια ζωής

  1. Με συγκινήσατε. Πάρα πολύ.
    Σας ευχαριστώ για την περιγραφή σας.
    Είναι ότι πιό όμορφο μου έχουν διηγηθεί.
    Λυπάμαι που σας ξύπνησα θλιβερές μνήμες για τα αδέλφια σας. Ελπίζω πως ο χρόνος έχει γιατρέψει μέρος απο τον πόνο της απωλείας τους, με τις γεννήσεις και το μεγάλωμα των παιδιών και των εγγονιών σας.
    Να είστε καλά να μας γεμίζετε με όμορφες στιγμές απο το παρελθόν και το παρόν. Να μας «μαθαίνετε».
    Σας φιλώ γλυκά

  2. Αγαπητή θεία Λένα,
    ευχαριστώ για την πρόσκληση και την τιμή να με θεωρείτε «φίλη από καρδιάς». Δεν έχω, δυσυχώς, το χρόνο που θα ήθελα για να επικοινωνώ μαζί σας πολύ ταχτικά, όμως σας διαβάζω ανελιπώς (έστω και στο πόδι). Μέσα στο φόρτο της δουλειάς, πάντα ρίχνω κλεφτές ματιές στα κείμενα σας και πολλές φορές θέλω να σας γράψω και να σχολιάσω πόσα πολλά, που φοβάμαι πώς αν αρχίσω, δεν θα ξέρω πότε και πού να σταματήσω! Έτσι δεν ξεκινώ καν!
    Πώς να αντισταθώ όμως σε ένα θέμα που μας αγγίζει όλους βαθιά καθώς η παιδική μας ηλικία -όσο κι αν χανεται σε βάθος χρόνου- οριοθέτησε, ως ένα σημείο, την πορεία της ζωή μας και διαμόρφωσε το κύριο μέρος του χαρακτήρα μας;
    Τα παιδικά μου χρόνια ήταν ευτυχισμένα. Με δυο υπέροχους γονείς, που τους έχω ακόμα, που μας μεγάλωσαν (την αδερφή μου κι εμένα) με πολλή αγάπη, φροντίδα, αλλά και φτώχεια. Μετρημένα πράγματα. Δεν μας έλειψε βέβαια τίποτα, δεν είχαμε όμως την πολυτέλεια του δεύτερου και του τρίτου. Έτσι αυτό το ένα που μας έπαιρναν το προσέχαμε και το φυλάγαμε γιατί ήταν μοναδικό και για μας πολύτιμο! Και τα ακριβά παιχνίδια ήταν μια πολυτέλεια, όταν τόσα και τόσα άλλα -πιο αναγκαία- είχαν προτεραιότητα. Έπρεπε, λοιπόν, να αρκεστούμε σε παιχνίδια, αυτοσχέδια πολλές φορές, φτιαγμένα κυρίως από τη γιαγιά: κούκλες πάνινες με μάλλινα μαλλάκια που εμείς ζωγραφίζαμε τα μάτια και το στόμα τους. Δεν ήταν άσχημα, γιατί έτσι τους δίναμε τη μορφή και το ύφος που θέλαμε. Το αγαπημένο μας όμως ήταν τα ξυλαράκια που μαζεύαμε από το μαραγκούδικο της γειτονιάς. Φτιάχναμε με αυτά σπιτάκια, αυτοκινητάκια, τρενάκια, κρεβατάκια για τις κούκλες, τραπεζάκια και …θρόνους για τις πριγκήπισσες!
    «Καλά παιχνίδια» μου έφερνε η νονά μου, που ήταν πλούσια και έμενε στο Θησείο, κάτω από το βράχο της Αγίας Μαρίνας. Ένα πιανάκι (που το ζήλεψε όλη η γειτονιά), κούκλες μεγάλες με δαντελωτά φορέματα, σερβίτσια και κουζινικά για τις κούκλες και αργότερα τσαντάκια, ωραία δερματόδετα παραμύθια κ.ά. Με τις κούκλες με τα μαλλιά που χτενίζονταν …ξετρελάθηκα! Χτένιζα, έπλεκα κοτσίδες, …κούρευα κιόλας, για πολλά χρόνια. Ήμουν πια 11-12 χρονών όταν μας τις αγόρασαν. Τις έφερναν για τη μικρή μου αδερφή, αλλά μιας κι εκείνη -αγοροκόριτσο- έπαιζε με όπλα και αυτοκίνητα, τις υιοθετούσα εγώ. Και τις είχα (τις ωραιότερες) μέχρι που παντρεύτηκα! Ξανάπιασα κούκλες με την κόρη μου. Αυτές τις ξερακιανές τις Μπάρμπυ, που είδα κι έπαθα να τις ξεφορτωθώ όταν μεγάλωσε κι αυτή.
    Μια άλλη λατρεία ήταν οι ζωγραφιές! Αγγελάκια, λουλούδια, κοριτσάκια πολύχρωμα με χρυσόσκονη που τα κολάγαμε σε λευκώματα. Ξαναείδα ζωγραφιές σε ένα μικρό ωραίο μαγαζί με παλιά παιχνίδια (που είναι πάλι της μόδας) και αγόρασα για την κόρη μου. Πολλή σημασία που τους έδωσε! Τις φύλαξα κι εγώ σε ένα ξυλινο κουτί στο γραφείο μου. Τις κοιτάζω συχνά και ταξιδεύω μόνη μου πολλά χρονια πίσω.
    Τελικά τα παιχνίδια μας έμοιαζαν πολύ. Ιδίως τα ομαδικά που παίζαμε στη γειτονιά, τα παραδοσιακά. Με τ’ αγόρια παίζαμε βόλους και γκαζές (είχα μια υπέροχη συλλογή που χάρισα στο βαφτιστήρι μου), τα μήλα, ξυλίκι, τον κρυφτοτενεκέ, αλλά και επιτραπέζια πολλά: γρινιάρη (τρελά γλέντια!), φιδάκι, μονόπολη, ντάμα και πολύ …τάβλι! Είχαμε χρόνο, ιδίως τα καλοκαίρια, πριν αρχίσουνε τα φροντιστήρια και οι εξετάσεις.
    Το ξύλινο αλογάκι και το ξύλινο πατίνι (σε πιο μοντέρνες εκδόσεις) τα πήρα για το γιό μου! Και θυμάμαι κι ένα κουτί με υπέροχα πολύχρωμα στρατιωτάκια. Ξέρετε, από απωθημένο, πάντα έπαιρνα στα παιδιά μου τα παιχνίδια που επιθυμούσα και ζηλευα μικρή! Όπως και το αυτοκινητάκι με τα πετάλια. Δεν είμαι όμως σίγουρη ότι του έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση! Τουλάχιστον για αρκετά χρόνια τα είχαμε …διακοσμητικά! Προτιμούσε τα ρομπότ και τα τηλεκατευθυνόμενα. Βλέπετε είχε ήδη αρχίσει δειλά-δειλά η εποχή των ηλεκτρονικών και του Game Boy!
    Τι τα θέλετε! Κάποτε εμείς, του ’55, μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι ακόμα και με ένα μολυβάκι. Σήμερα αμφιβάλλω πια αν τα παιδιά μας ή τα εγγόνια μας μπορούν να νιώσουν αυτή τη χαρά, όταν τα ακριβά παιχνίδια είναι διάσπαρτα στα δωμάτια τους. Και βέβαια, ούτε λόγος για να κατεβούν να παίξουν σε γειτονιά!
    Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις θεία Λένα. Μας συντροφεύουν ευχάριστα αλλά και καμιά φορά μας πονούν, γιατί τις έχουμε συνδέσει με όνειρα και σχέδια για μια ζωή που δεν ανταποκρίθηκε, όπως θα θέλαμε, στις προσδοκίες μας μας. Ας είναι!
    Εύχομαι τα χρόνια που θα ακολουθήσουν να μας φέρουν μόνο καλά και ευχάριστα.
    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Σας ανταποδίδω ολόκληρη την αγάπη και την εκτίμηση. Να είστε πάντα καλά.

  3. Συγκινήθηκα πολύ στην αρχή και στα πικρά κόλλησα.Η καρδιά μου πόνεσε!!
    Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και θα απαντήσω σύντομα.
    Καλό σας βράδυ και καλή εβδομάδα να έχετε!!

  4. Σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση Θεία Λένα. Χάρηκα (αλλά στο τέλος στεναχωρήθηκα για τα δύο σου αδέρφια….). Για εμένα δε μπορώ προς το παρόν τουλάχιστον να πω και πολλά. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε επαρχιακή πόλη της Μακεδονίας. Εκεί διαμένω ακόμα. Το όνομά κάποια στιγμή θα το πω. Θα μπορούσα να πω ένα ψεύτικο και να πω ότι με λένε για παράδειγμα, Γιάννη. Όμως δε μου αρέσουν τα ψέματα πολύ. Η φίλη μου η Μικρή Μαρίκα με ονόμασε «αγόρι» και μου άρεσε 🙂 Στα 34 μπαίνω, με καλές και κακές όπως όλοι μας στιγμές. Τα αγαπημένα μου παιχνίδια….Μου άρεσαν πολύ τα σιδερένια τότε «αμαξάκια». Μου άρεσαν τα playmobils και τα lego (τα τουβλάκια που λέμε πολλοί από εμάς). Μου άρεσε και η μονόπολη! Με την παρέα μου άρεσε να παίζουμε μπάλα, κικιρίκια (σπας ίσιες πέτρες και προσπαθείς να τις βάλεις τη μία πάνω στην άλλη χωρίς να σε πετύχει με τη μπάλα ο άλλος). Μου άρεσε επίσης με την παρέα να πηγαίνουμε βόλτες στο βουνό και να κάνουμε τους «εξερευνητές»! Μας άρεσε το κρυφτό επίσης. Ένα άλλο αγαπημένο μου (για εμένα παιχνίδι, για τους άλλους καθόλου παιχνίδι, αλλά κατσάδες) ήτανε να σκαρφαλώνω στα δέντρα! Μου άρεσε, έτσι να ανεβαίνω στο δέντρο και να κοιτώ από ψηλά τον κόσμο! Να τον κοιτά από ψηλά μου άρεσε καθαρά με την έννοια της αναρρίχησης στο δέντρο και όχι του «καλαμοκαβαλητή». Μου άρεσε επίσης να κάνω, σπαθιά με ξύλα. Για να τα βλέπω όμως και όχι για να παίζω με αυτά!! Μου άρεσε επειδή, είχαμε στη γειτονιά αυλές να είμαι κοντά στη φύση, στο χώμα. Κάποια στιγμή ο πατέρας μου, πήρε ένα atari (ηλεκτρονικό παιχνίδι) και το συνέδεσε στον υπολογιστή. Μου άρεσε, όμως δεν «κόλλησα». Ήτανε στη γειτονιά, τόσο μεγάλη η παρέα και τόσα πολλά τα πράγματα που μπορούσαμε να κάνουμε που δε με κέρδισε το ηλεκτρονικό παιχνίδι. Μετά στο γυμνάσιο εντάξει, τα Σάββατα έπαιζα στα τότε ουφάδικα κανένα παιχνίδι. Μου άρεσε πολύ και το μπιλιάρδο το κανονικό. Από το γυμνάσιο και μέχρι και τα 24 μου έπαιζα. Πάντα σε τραπέζια καλά, ευθυγραμμισμένα και ζυγισμένα, με τσόχα καλή και με στέκα που είχα αγοράσει δική μου, αφού το αγαπούσα το 8μπαλο πολύ! Χαίρομαι για εμάς, λυπάμαι για τα νέα παιδιά. Για εμάς χαίρομαι που χαρήκαμε το παιχνίδι στη φύση, στα δέντρα, στο χώμα. Ακόμα θυμάμαι που μετά τη βροχή, όταν βγαίναμε να παίξουμε, τη μυρωδιά αυτή του βρεγμένου χώματος! Θυμάμαι και τα σαλιγκάρια που βγαίναν και μας κάνανε παρέα. Που να βρεις τώρα σαλιγκάρια, που να μυρίσεις το βρεγμένο λουλούδι…..Που να δεις αυλές με ανθισμένες τριανταφυλλιές και με δέντρα. Είχαμε μια πικροδάφνη, που μοσχοβολούσε, μουριές, πεύκα. Τι ωραίους ίσκιους κάνανε το καλοκαίρι. Τι όμορφη συντροφιά μας δίνανε και γαλήνη. Τώρα λυπάμαι για τους σημερινούς νέους, που χαντακώνονται σε καφετέριες και αυτά τα καφέ με τα μαραφέτια που σε προκαλούν και εθισμό κάποια παιχνίδια κάποιες φορές…Που να δεις σήμερα πράσινο γύρο σου….Χρώματα γενικά δε βρίσκεις. Παρά μόνον, αυτά των ρούχων που έχουν απλωμένα στα μπαλκόνια….Ακούγαμε τα σπουργίτια, τα χελιδόνια (καταλαβαίναμε πότε μπήκε η άνοιξη!), τις δεκαωχτούρες και άνοιγε η ψυχή μας. Ξέφυγα όπως πάντα από το θέμα!! Να με συγχωρείτε αλλά μου λείψανε όλα αυτά!
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  5. Αγαπητη θεια Λενα ναξερες ποσα χρονια πισω με γυρισες.Στην ουσια τουλαχιστον 45.Νοσταλγω πολλες φορες τα παιδικα μου χρονια και θα ηθελα να γυριζαν πισω παρολο που τοτε λογω των συνθηκων μας ελειπαν πολλα πραγματα.Χωρις τηλεοραση τα βραδυα καθομασταν εγω η αδελφη μου,μικροτερη,και η μητερα μας διπλα απο τον πατερα που διαβαζε δυνατα διαφορα διηγηματα για να ακουμε ολοι.Καθε Δευτερα μαζευομασταν γυρω απο το ραδιο για να ακουσουμε το θεατρο της Δευτερας.ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ .Τα παιχνιδια μας λιγοστα αλλα η ζωη μας ανεμελη και χαρουμενη.Μακαρι και τα σημερινα παιδια να μπορουν να ζησουν λιγο απο την ανεμελη παιδικη ζωη που πιστευω πως εζησε η γενια του 60,70 και
    80.Σε ευχαριστω πολυ που με γυρισες τοσα χρονια πισω.ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!!

  6. Aχχχ,πόσο πίσω με πήγες θεία Λένα….

    Γεννήθηκα σε χωριό -ο πατέρας μου ηταν δάσκαλος-και μεγάλωσα περισσότερο με την γιαγιά μου την Μαρίκα.
    Το πρώτο παιχνίδι που θυμάμαι ήταν εκείνες οι κούκλες που έραβε,γεμίζοντας τες με βαμβάκι και κουρέλια η Μαρίκα.Ακόμα δεν ξέρω πως ένωνε μέσα τους ένα καλάμι με σύρμα και τις έκανε να χορεύουν.Ζωγράφιζε το πρόσωπο τους με κάμελ και κάρβουνο και ρόδιζε μάγουλα και χείλια με…..παντζαρόζουμο.Τις έχωνα κάτω απο το πάπλωμα και έστηνα κουβέντα μαζί τους όταν φοβόμουν τα σκοτάδια της κάμαρας.
    Αργότερα,για να κατανικήσω τους φόβους μου,κατεβαινα ιδρώνοντας και με την ψυχή στο στόμα στο υπόγειο και καθόμουν ώρες χαιδεύοντας τα μικρά γατιά που γεννούσαν οι γάτες της.Εισέπραξα πολλές γρατζουνιές….αλλά σταμάτησα να τρέμω τα σκοτάδια.
    Εκανα πρωινές επιδρομές στο κοτέτσι της μπας και βρώ κανα ψόφιο κοτοπουλάκι να του κάνω μια ευπρεπή κηδεία στον κήπο θαμένο μέσα σε κουτί απο λουκούμια,κι έτσι πορευόμουν,αλαφροπατώντας ανάμεσα στο υπόγειο στο κοτέτσι και τον κήπο,ως να ανακαλύψω πως έχω μια αδελφή που κόντεψα να της κάνω και αυτής μια ευπρεπή κηδεία οταν με ανέβασε στην μουριά για να μαζέψουμε μούρα και την βρήκε στο κεφάλι η πέτρα που ήταν σφηνωμένη στα κλαδια.
    Με τα χρόνια άρχισα να μεταφέρω τις δραστηριότητες μου στα στενοσόκακα της γειτονιάς.Κρυφτό,κυνηγητό,κεραμιδάκια…κι αρχηγιλίκια ανάμεσα στους βόρειους και νότιους!
    Εφαγα μεγάλο μαλλιοτράβηγμα και έχω ακόμα σημάδια απο τις πέτρες στα πόδια μου,αλλά κατάφερα και έγινα αρχηγός….με ψήφους-κεραμιδάκια απο τα κούτσικα που δεν τα έπαιζε κανείς.
    Κι ύστερα τα παιχνίδια έγιναν πιο προσιτά στις τιμές κι ο πατέρας μου όποτε ερχόταν στο σπίτι απο τις διακοπές του σχολείου,έφερνε κατι υπέροχες κοκκάλινες κούκλες για την αδελφή μου κι εμενα με βόλευε…με κάτι τανκ,αυτοκίνητα που κούρντιζαν και τα ελεφαντάκια του….Αννίβα.Καυμό το είχε να αποκτήσει αρσενικό παιδί και την πλήρωνα εγώ την λεζάντα.
    Μάνιαζα και έκλαιγα κρυφά από αγανάκτηση και πίκρα.Εκρυβα τον πόνο μου και μέσα σε λίγες μέρες αντάλλαζα τα αντικείμενα της οργή μου με…ψήφους και μπίλιες.
    Στην επόμενη επιστροφή του πατέρα μου,ήρθε ένα γαλάζιο ξύλινο καροτσάκι με δύο κούκλες μέσα.Η αδερφή μου καπάρωσε την κρινόλευκη κι εμένα μου έλλαχε η… αραπίνα!
    Μαύρες μέρες,μεγάλη πίκρα!Μάταια έψαχνα να θάψω κάνα κοτοπουλάκι.Μάταια περίμενα να γεννήσουν οι γάτες στο υπόγειο.
    Ηρθε και με βρήκε στον κήπο η Μαρίκα να βολοδέρνω στην παιδική μου απελπισία.Εβγαλε την αραπίνα από την ποδιά της.
    -κοίτα,μου είπε,της είχε ράψει ενα φρουφρουδένιο ρούχο απο τούλι μπομπονιέρας.Υπάρχουν παιδιά σαν εσένα που έχουν το ίδιο χρώμα με αυτήν.Κι αυτή αληθινή είναι,σαν την κρινόλευκη….
    …η αραπίνα έλιωσε απο χάδια, ωσπου διαλύθηκε απο τις πολλές αγκαλιές.
    Εζησε με μεγαλύτερη γκαρδαρόμπα κι απο τα μανεκέν της Νινα Ριτσι.
    Δεν δέχτηκα καμία κούκλα μετά από αυτήν.
    Οταν πάτησα τα 10,αντάλλαξα ολα τα δώρα της χρονιάς με ένα ποδήλατο!
    ….άλλαξα πολλά ποδήλατα από τότε,ακόμα και τώρα κυκλοφορώ με ποδήλατο,αλλά εκείνο το γυαλιστερό πράσινο χρώμα του και τα χαρτόνια -κομμένα απο πλακέ πακέτα τσιγάρων-σφηνωμένα στις ακτινες της ρόδας δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ….
    Θεία-Λένα,σ’ευχαριστώ για την πρόσκληση-πρόκληση.Με γύρισες σε πολλά ξεχασμένα απο τον χρόνο συμβάντα.
    Την μόνη κούκλα που έχω ακόμα είναι αυτή που μου έκανε δώρο στα γενέθλια των 13 χρόνων μου,το »άλαλο»ερωτευμένο γειτονοπουλο μου!
    Σε φιλώ!

  7. Αγριοκέρασο-Ζουζούνα, ευχαριστώ για τη πρόσκληση, χαίρομαι που περάσες γλυκά εδώ.

    An-Lu, Νιόβη, σας ευχαριστώ πολύ

    Daisy, βίοι παράλληλοι. Με γύρισες χρόνια πίσω με εκείνες τις χαλκομανίες που είχες, μας φέρνανε οι νονοί και σε εμάς, τις μουλιάζαμε στο νερό πρώτα και τις κολλάγαμε. Τα καλύτερα παιχνίδια ήταν τα αυτοσχέδια, έίχατε ξυλουργείο κοντά σας, τυχερά παιδιά, με ένα απλό σανιδάκι η φαντασία αυτοσχεδιάζει. Ωραίο να έχεις αγαπημένη οικογένεια και τους γονείς σου εν ζωή!. Πάνε οι δικοί μου πέθαναν, κοντεύω να πεθάνω και εγώ..άλλες στα 80 μας έχουν αφήσει χρόνους. Τα αγόρια μου πρόλαβαν να παίζουν στο δρόμο με άλλα παιδιά, πρίν μας κατακλύσουν τα αυτοκίνητα. Μετά ωθήθηκαν είτε στα μπιλιάρδα, είτε στα ουφάδικα.Τα εγγόνια μου ποτέ δεν παίζουν έξω, ούτε καν στη πυλωτή. Κολλημένα στη τηλεόραση αποβλακώνονται. Και τι αποκομίζουν; Είπε προχθές ο εγγονός «Ενας μπουχέσας και μία 35άρα γρια κυβερνούν το πανελλήνιο». Ακούς; Τα χάλια μας!

    Tassoula, οι χαρές και οι λύπες πάνε παρέα σαν αγαπημένες αδελφούλες, μη στενοχωριέσαι. Πάνε αυτά, τα ξέχασα τ’ αδέλφια μου, το μικρό ελάχιστα τον θυμάμαι ήταν μωράκι, ο μεγαλύτερος βέβαια ήταν 10 ετών όταν έμεινε στο τόπο..θρήνος για τους γονείς μου περισσότερο.

    agorafobiagr, καλέ μου φίλε, τι υπέροχες αναμνήσεις που έχεις όταν καβάλλα στο ψηλώτερο κλαδί ήσουνα ο βασιλιάς της περιοχής σου, ατένιζες τον κόσμο. Δεν πειράζει για τις κατσάδες, αρκεί που αισθανόσουνα ψηλά. Το παιχνίδι των παιδιών στο δρόμο θεωρείτο δεδομένο για γενιές ολόκληρες, στην επαρχία υπάρχει ίσως ακόμη σε κάποιες γειτονιές, εδώ όμως έχει εκλείψει. Τα παλιά παιχνίδια με τουβλάκια, μονόπολη, γκρινιάρης, φιδάκι, λίγο τους κράταγαν σπίτι, μετά όλοι έξω για μπάλα στο δρόμο ή για κάτι χαρτάκια της ΜΕΛΟ που πέταγαν. Μεγάλωσες μέσα σε λουλούδια φυτεμένα σε τενεκέδες απο φέτα, γλάστρες με κομματάκια μωσαϊκού, μέσα σε αγιοκλήματα και μυρωδιές, τυχερό παιδί. Και η τάση σου για μπιλιάρδο, μου θυμίζει τους γιούς μου, ο Μάρκος όλα τα λεφτά του σε στοιχήματα και σε στέκες πήγαιναν. Με τρόμαζαν οι χώροι που παίζατε μπιλιάδρο, κάτι υπόγεια όπου κάποιοι τύποι περιδιάβαιναν, ήθελα να μη πηγαίνει.

    Θεία Αννα, είσαι μικρότερη απο μένα, το θυμάμαι το θέατρο της Δευτέρας. Τα παιχνίδια μας τα έφερναν οι νονοί και οι γιαγιάδες περισσότερο, τα δε ρούχα απο τις κούκλες τα έφτιαχνε η μητέρα μου επειδή ήταν μοδίστρα, έραβε επίσης και όλα μας τα ρούχα. Δεν μας δίνανε τα παιχνίδια όλα μαζί όπως γίνεται στα σημερινά παιδιά που στο τέλος μπουχτίζουν και δεν ξέρουν τι έχουν, τα δίναν λίγα-λίγα και έτσι φάνταζαν σαν κάτι ιδιαίτερο. Ευτυχισμένα χρόνια, συμφωνώ μαζί σου, χωρίς έγνοιες.

    giotavita, πόσο χαίρομαι που έγινα αιτία να θυμηθείς τα παλιά. Μορφή η γιαγιά σου με τις υφασμάτινες κούκλες και τη λατρεία της πρός εσένα, ένα τρομαγμένο μικρό κοριτσάκι ήσουνα που έψαχνες γι αγάπη μέσα απο τα κοτοπουλάκια και γατάκια. Ελπίζω να έζησε πολλά και καλά χρόνια.

  8. σκέφτομαι μέρες την πρόσκλησή σου.. όπως επίσης σκέφτομαι και πώς να σου πω ότι δεν είναι καλή περίοδος για μένα..
    αν είχες μαιλ κάπου θα στο έλεγα ιδιατέρως αλλά δεν πειράζει..
    ευχαριστώ που με σκέφτηκες, Λένα και συγνωμη που άλλη μια φορά δεν κατάφερα να παίξω..
    να σαι καλά

  9. Γεια σας ! Μμμμμμμμ! Μου μυρισε καφεδακι, καλη παρεα , ζεστοι ανθρωποι, γλυκες κουβεντες, και αρωμα ζωης που νομιζα οτι χαθηκε στο χτες!Θεια Λενα λοιπον!Εψαξα στο μακρινο μου παρελθον για να θυμηθω που ειχα ξανακουσει αυτο το ονομα? Το βρηκα! εκει στο τελος της παιδικης μου ηλικιας και στα πρωτα βηματα προς την εφηβεια περιπου, νομιζω οτι προλαβα τα τελευταια παραμυθια της στο ραδιο! Ελπιζω εδω που μπηκα να βρω τη Θεια Λενα , του σημερα! Και παρεα για να μοιραστω , το χτες μου, και το σημερα. Για το αυριο πρωτα ο θεος!!!! Που λεμε εμεις οι Ελληνες!!

  10. τρελλοφαντασμένη, όντως καλή μου τα παιδικά μου χρόνια ήταν ήσυχα, είχαν φτιάξει οι γονείς μου ένα κουκούλι γαλήνης και μας είχαν βάλει μέσα, ούτε ο πόλεμος δεν μας άγγιξε άμεσα. Η προσγείωση μετά τον πόλεμο βέβαια ήταν άγαρμπη.

    Μαρία, κρίμα καλή μου που δεν έχεις τη δυνατότητα να αφήσεις λίγο τα δύσκολα και να ξεχαστείς στη μαγεία ίσως του παρελθόντος, της παιδικής ηλικίας. Κάθε καλό σου εύχομαι, οι δυσκολίες σου να είναι προσωρινές. Εχω mail, είναι της νύφης μου αν θές να στείλεις γράψε στο θέμα ότι είναι για τη ΛΕΝΑ. papicos@yahoo.com, και μόνο εγώ θα το ανοίξω.

    Νιόβη-Ναταλία, καλώς την, δεν πειράζει για το όνομα, δεν χάθηκε και ο κόσμος!. Πρόλαβες τη ραδιοφωνική εκπομπή της «Θείας Λένας»με την Αντιγόνη Μεταξά άραγε.!!! Μου άρεσε και εμένα πάρα πολύ!. Γι’ αυτό πήρα και το ψευδώνυμο αυτό!Για να λέω και εγώ τις ιστορίες μου!

  11. Είναι κάποιος ακόμη εδώ;
    Ναταλί και Νιόβη ήταν κούκλες της El Greco νομίζω, τις είχε η αδελφή μου, μαζί με άλλα τώρα ¨συλλεκτικά» παιχνίδια των 60s. Σίγουρα άκουγα τη Θεία Λένα, έβλεπα τηλεόραση ασπρόμαυρη φυσικά το Μπάρμπα Μυτούση με τον Κλούβιο και τη Σουβλίτσα, αλλά και Lassie, Lone Ranger. Διάβαζα τα Μυστικά του Βάλτου και Ιούλιο Βερν, στο σχολείο εκτός από ‘κλέφτες και αστυνόμους’ παίζαμε και ‘Αθηναίους και Σπαρτιάτες» !!!!!?? και πολλά ακόμη ωραία πράγματα. ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

  12. Καλώς τον Δημήτρη. Και βέβαια τα θυμάμαι όλα αυτά που λές, είχα δύο μικρά αγόρια στη δεκαετία του 60, ο μεγάλος στο Δημοτικό , ο μικρός μπουσούλαγε. Καραγκιόζη, Μπαρμπα Μυτούση και Σινεάκ κάθε Κυριακή ήταν τα μόνιμα πράγματα. Απο βιβλία αγόραζε ο μεγάλος μου γιός κάτι τεύχη με ιστορίες του Μπλέκ και Ζορρό απο το περίπτερο και έπαιζε με χαρτάκια-κάρτες που πέταγαν μαζί με άλλα αγόρια της ηλικίας του.
    Τα βιβλία του Βέρν δεν τα διάβαζαν, δεν ξέρω γιατί δεν τους άρεσαν. Αρεσαν στα κορίτσια της οικογένειας, στις ανεψιές μου κυριως. Να είσαι καλά και να μας έρχεσαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s