Florens

Ολοι ξαφνικά αρρώστησαν συγχρόνως. Και όλοι με ίωση. Ετσι το λένε τώρα το κρυολόγημα. Με περισπούδαστο ύφος ήρθε ο παιδίατρος χθές και έρριξε τη βαρύγδουπη γνωμάτευση «ίωση» λες και κάτι άλλο θα μπορούσε να υπάρξει. Ο ένας κολλάει με τον άλλον στις σαρδελοποιημένες μας πόλεις.

Οι τηλεοράσεις ωρύονται στα δωμάτια, ο καθένας πλέον έχει απο μία. Ακόμη και στο μπάνιο ο Μάρκος χθές έβλεπε τον αγώνα, καθόταν στη κουλούρα και έκλαιγε για το 4-0 ολόκληρος άντρας. Σήμερα πάρτον κάτω  με «ίωση» για τη χασούρα. Οι νύφες μου και οι δυό άρρωστες από χθές, η μιά με λαιμά η άλλη με υψηλό πυρετό και κομάρες. Αν μη τι άλλο το κομπιούτερ θα μείνει ελεύθερο για μένα όλη μέρα. Οση ώρα περισσέψει στην Αδελφή του Ελέους που με τη λάμπα της θα περιφέρεται στους διαδρόμους.

Θα μαγειρέψω τουλάχιστον 4 φαγητά ανάλογα με τα γούστα των ασθενών, κάποιοι τρώνε αλάτι, άλλοι δεν τρώνε, κάποιοι θέλουν κεφτεδάκια γιαγιά με μπόλικο τυρί, άλλοι μία σούπα μητέρα δεν πάει τίποτα κάτω. Οι παραγγελλίες πετάνε απο παντού. Ο Β είναι στο μαγαζί, είναι και ο πιο ευτυχισμένος απ’ όλους, ευκαιρία ζητούσε να πάει να δεί τι γίνεται. ‘Μη σκαλίζεις», του λέω..αλλά πού! αυτός!

Δεν σας τα είπα τα άλλα, ξέχασα. Απο αρχές Γενάρη έχει αρχίσει και η Βίκη να πηγαίνει, η κόρη του συνέταιρου. Με το που μπήκε μέσα παραμονές εκπτώσεων βάλανε μαστόρους και χαλάσανε  την αποθηκούλα που είχαμε πίσω και το κάνανε δωμάτιο για καφέ με 2 πολυθρόνες-κρεββάτια!!!!! Εχουμε να δούμε πράγματα να γίνουνται!. Ο Μάρκος γυρίζει γύρω απο τη Βίκη όπως η μέλισσες το θυμάρι!. Ολο για εκείνη μιλάει!. Και η Α, γελάει!.

Φεύγω τώρα, πάω να ψωνίσω στο μπακάλη και στον μανάβη, έχει και λαϊκή σήμερα. 

Advertisements

Romeo & Juliette

dsc02050.jpg

Η αφορμή για να καθίσουμε μέσα ήταν η υγρασία και η βροχή. Καθίσαμε όχι απλά μέσα αλλά και στο κρεβάτι μας. Σηκωθήκαμε μόνο για να φάμε κάτι το μεσημέρι και μετά πάλι κάτω απο το πάπλωμα. Είχαμε ταλαιπωρηθεί πολύ τις προηγούμενες μέρες, περισσότερο απο την άγνοια παρά απο τη γνώση. Για τους γιατρούς λέω που ωσπου να μας πούν τι έχει, μας τρέλλαναν. Και στο τέλος αφού όλα πήγαν καλά και ούρησε ο Β την άμμο, του έδωσε τις οδηγίες του ο γιατρός, με βγάλανε έξω. Ξέρω τι ήθελε να ρωτήσει, ο Β. Δεν τον κατηγορω. Η ιδέα ότι μπορεί να βγεί σε αχρηστεία σαν άνδρας, θα μπορούσε να τον σκοτώσει. Ετσι σήμερα καθίσαμε σπίτι γιατί ήθελε να σιγουρευθεί ότι έχει ακόμη χρόνια μπροστά του. Ντρέπομαι γι’ αυτό και δεν το λέω σε κανέναν. Τα παιδια μας έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνουν. Αλλά και οι φίλοι μας θεωρούν ότι επειδή έκανα την εγχείρηση της καρδιάς, τελείωσα. Μόνο για πλέξιμο και βελονάκι είμαι.

Ομως παρότι ο καθρέφτης μου λέει ότι δεν είμαι πια νέα, ότι δεν έχω το πανέμορφο προσωπάκι που είχα παλιά, αισθάνομαι ανάλαφρη. Και, ναί! Συνεχίζω να αισθάνομαι, να θέλω, να προσπαθώ, να ζώ. Οχι απλά να επιβιώνω.

Φοβάμαι μήπως πεθάνει ο Β πρώτος και μείνω μόνη. Σήμερα ο Β μου είπε ότι φοβάται μη πεθάνω και μείνει μόνος. Γι αυτό κάτσαμε μαζί αγκαλιασμένοι για να επιβεβαιώσουμε ο ένας στον άλλο ότι όπως μαζί ειμαστε τώρα, μαζί θα πεθάνουμε. Ψέμμα είναι. Παραμένει όμως γλυκό. Σαν αυθεντική καραμέλα Charleston. 

Ορατότης μηδέν

october407-085.jpg

Ολη μέρα χθές αλλά και σήμερα το πρωί την περάσαμε σε ένα Νοσοκομείο. Για να κάνει ο Β κάποιες εξετάσεις και επι τόπου να μας πούν. Ο ένας γιατρός έδινε τα αποτελέσματα στον άλλον..σούφρωναν μύτες, ρυτίδιαζαν μέτωπα, τα εχμ και έχμ έδιναν και έπαιρναν. Να βάζουμε το χειρότερο στο νού μας. Σαν τα μπαλλάκια του τένις να μας πετάνε ο ένας στον άλλον. Και άλλα εχμ.

Στο ενδιάμεσο περιμέναμε στην αίθουσα αναμονής. Φρικτά δωμάτια με βρώμικους, προχειροβαμμένους τοίχους και διάχυτη μιζέρια. Απορώ πώς δουλεύουν όλοι μέσα σε τέτοιο περιβάλλον που σε θλίβει παρά να σε αναζωογονεί. Μα με τους τοίχους θα ασχοληθούμε τώρα, Λένα μου; Μα όταν περιμένει κανείς με τις ώρες, τι άλλο να κυττάει παρά τη θλιβερή πραγματικότητα των Νοσοκομείων μας;

Βγήκα έξω να κάνω τσιγάρο. Εψαξα στη τσάντα μου για τον αναπτήρα και βρήκα τη φωτογραφική μηχανή που είχα ξεχάσει εκεί απο τότε που πήγαμε εκδρομή στο Ναύπλιο. Σαν το ρομπότ τη σήκωσα και εβγαλα μία πόζα. Εξω απο το παράθυρο, το φωταγωγό απέναντι. Μέσα στο γκρίζο της μονοτονίας, ένας ανεμόμυλος. Και ένα παλτό έκθετο. Αμφιβολίες φώλιασαν στην καρδιά μου ανήμπορες να κάνουν το συνειρμό.

Γυρίσαμε σπίτι πτώματα. Ο Β. ξάπλωσε και εγώ χάνομαι στα βρεγμένα σοκάκια της εικονικής σφαίρας.

Καληνύχτα σας. 

Β

Με κοψοχόλιασε. Το Σάββατο τον έπιασε ένας μεγάλος πόνος και ούρησε αίμα. Δεν είπε σε κανένα τίποτα, τη Δευτέρα όμως πήγε στο γιατρό. Πάλι πέτρες έχει..ίσως να χρειαστεί, λιθοτριψίες, λέηζερ και εν εσχάτη….. εγχείρηση. Για να μην ησυχάζουμε ποτέ.

Εχω ένα μυστικό

Φύγανε όλοι σήμερα και είμαι μόνη. Μερικοί πήγαν εκδρομή, άλλοι για ψώνια, επιτέλους μόνη. Τρελλαίνομαι για κάτι τέτοιες μέρες του χειμώνα..να πάω να πιάσω τα όνειρα. Το πρωϊ κάτι μαγείρεψα αλλά μετά πέταξα σε άλλες εποχές χαρούμενες, δροσερές, τότε που ήμουνα νιά και τόλεγε η καρδιά μου. Ανοιξα το παλιό μας πικάπ, ναί έχουμε ακόμη ένα τέτοιο έπιπλο της Philips που προσεκτικά συντηρούμε. Εχουμε και δίσκους μεγαλους αλλά και τα μικρά δισκάκια των 45 στροφών.

Κάθισα στο πάτωμα, έβαζα τα δισκάκια της εποχής μου και τα άκουγα. «Ποιός το ξέρει- η ζωή μας τι θα φέρει-Δημήτρης Χόρν», «Εδώ τελειώνει ο ουρανός-Ζωϊτσα Κουρούκλη», «Καράβια φεύγουνε» του Τζίμη Μακούλη» και «θα κόψω τα τριαντάφυλλα» του Αλέκου Πάντα. Εψαξα στο διαδίκτυο μήπως βρώ τη μουσική και τα λόγια. 

http://www.greekmidi.com/songs/plessas/thaklepsotatriantafylla.html

Το νού της τότε ερωτευμένης Λένας, το αγόρι με τα μελιά μάτια φάνταζε μαγικό.

«Αυτό τ’ αγόρι με τα μάτια τα μελιά
όλη τη νύχτα το ‘χα αγκαλιά
Όλη τη νύχτα ήταν δικό μου
Στόμα δροσιά μου,σώμα γλυκό μου

Αυτό τ’ αγόρι με τα μάτια τα μελιά
κάνει τον κόσμο μια δρασκελιά
κι ανάβει τ’ άστρο που έχω βαθιά μου
Χέρια ζεστα μου μπράτσα σπαθιά μου

Αυτό τ’ αγόρι που με βλέπει και γελά
βοηθα το θεε μου να ‘ναι καλά
για να γεμίζει την αγκαλιά μου
Μάτια βαθιά μου, μάτια μελιά μου

Βρήκα εδώ μία γεύση μερικών τραγουδιών που λατρεύω, που έχω ζήσει, έχω χορέψει, με έχουν συντροφεύσει, με έχουν στηρίξει και πονέσει, τραγούδια ζωής. Τραγούδια συνδεδεμένα με καταστάσεις, ανθρώπους, χορούς, ενστάσεις, κάποιες δυστυχίες, κάποιες ευτυχίες. στιγμές ζωής τότε που έβραζε πιο πολύ το αίμα μου απο τώρα, τότε που ήμουνα νέα.  .

Το χάρηκα σήμερα, μόνη μου με τις αναμνήσεις και τα τραγούδια. Απο αύριο μπορώ να ξαναγίνω γιαγιά. Σήμερα όμως έζησα μέσα στο μυστικό μου

Έχω ένα μυστικό κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη
κανείς δεν το ‘χει μάθει και ποτέ δεν θα το πω
να μείνει θέλω πάντα δικό μου, το μυστικό μου | 2x
αυτό το μυστικό το γλυκό μου, που τ’ αγαπώ | 2x
Έχω ένα μυστικό που όλα τα ομορφαίνει | 2x
και πρώτη μου φορά με πλημμυρίζει η χαρά | 2x

Έχω ένα μυστικό που στην καρδιά μου μέσα λάμπει
το ξέρουνε οι κάμποι, το ‘χει μάθει το βουνό
το τραγουδούν τη νύχτα στα κλώνια όλα τα αηδόνια | 2x
και το ‘χουν γράψει τα χελιδόνια στον ουρανό | 2x

Έχω ένα μυστικό που τη ζωή μου έχει αλλάξει | 2x
μα δεν το ‘χω σκοπό ποτέ μου να σάς το πω | 2x

Έχω ένα μυστικό που μες στα χείλη μου έχει μπλέξει
κι είναι μια λέξη μόνο, μια λεξούλα, μόνο μια
σαν έλθει η νύχτα η ξελογιάστρα τη γράφουν τ’ άστρα | 2x
κι όλο τη λένε μέσα στη γλάστρα τα γιασεμιά | 2x

Έχω ένα μυστικό που τη ζωή μου έχει αλλάξει | 2x
μα δεν το ‘χω σκοπό ποτέ μου να σάς το πω | 2x

Εκλεισα το πικάπ, το ξεσκόνισα, ταχτοποίησα ευλαβικά και τους δίσκους μας. Φίλησα το τρυπάκι της νιότης  και το έκλεισα.

Καλός σας βράδυ.

Γαιδουριές

 Είπα να περάσουν οι γιορτές για να βάλω μία σκέψη στο πανί. Τριβέλιζε το μυαλό μου και γινηκε αιτία 2 φορές να μου χαλάσει η βασιλόπιττα. Γιατί όταν είμαι αλλού βάζω τις ποσότητες κουτουρού και το αποτέλεσμα, πάει στα σκουπίδια. Και μετά στέλνω πάλι τον Β στο σουπερμάρκετ για νέα υλικά. Και δικαίως δυσανασχετεί. Αυτή τη φορά όμως είμαστε και οι δυο θυμωμένοι. Και εγώ μεν τα γράφω στο χαρτί και βρίσκω τις σκέψεις-απόψεις-συμβουλές σας βοήθεια και σανίδα της δικιάς μου σωτηρίας, ο Β όμως είναι αψής, παρόλλο που γέρασε το αντράκι δεν έφυγε ποτέ απο πάνω του, αυτός δεν ήταν ποτέ τζάμπα-μάγκας, μία απο τις πολλές του χάρες. Παραμονές νέου χρόνου και είμαστε τσακωμένοι. Πάλι. Τιποτα καινούργιο για μας, ε;

Ο Μ και η Α έφυγαν για να κάνουν Χριστούγεννα μακριά απο όλους. Δεν είχαν κλείσει εισιτήρια να πάνε ένα ωραίο ταξείδι εκτός Αθηνών όπως τόσοι και τόσοι, όχι, το αποφάσισαν αφού ο Πέτρος τους κάλεσε να φάμε όλοι μαζί στο νέο του σπιτικό. Πρώτα Χριστούγεννα όλοι μαζί κάτω απο την ίδια στέγη. Στη πρόσκλησή του του είπαν «θα έρθουμε ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ» και 2 μέρες πρίν, του είπαν ότι δεν θα έρθουν τελικά θα πάνε στο εξοχικό κάτι φίλων τους που έχουν περισσευούμενο δωμάτιο. Και το θέμα δεν ήταν δυνατόν να αποσιωπηθεί γιατί το ανακοίνωσαν σε όλη την οικογένεια, όταν είχαμε μαζευτεί να παίξουμε χαρτάκια για το καλό!!.

Και νάταν μόνο αυτό! Ούτε στην επέτειο 50+80 ήτανε, «σιγά τώρα μη γιορτάζουμε τη γιαγιά!. Αντί να πεθάνει η κωλό-γρια στην εγχείρηση και να μας ξεφορτώνεται θέλει δώρα και πάρτυ!». (Αυτά μας τα εκμυστηρεύτηκαν τα εγγόνια, ότι τα έλεγαν η Α και η φίλη της στα ιδιαίτερα, ψιθυριστά, όπως και κάτι άλλα κακκίες για τ’ αδελφια μου, όλα αθροίζονταν στο ότι υπάρχει μακροζωϊα στην οικογένεια μας, δυστυχώς κατά την άποψή της)! 

Λοιπόν ..πειράχτηκα! Αν ο στόχος ήταν να με πικάρουν..το πέτυχαν! Ο Β όμως δεν πειράχτηκε, αφηνίασε. Περίμενε τον Μ να γυρίσει απο τας εξοχάς και του έκανε καυγά. Και γύρισε νευριασμένος σπίτι να μου πεί ότι ο κύριος λόγος που φύγανε τα κωλόπαιδα ήταν «οι επιχειρήσεις»..Ακουσον άκουσον! Γιατί οι γκαρδιακοί φίλοι που για χάρη τους «άδειασαν» τους αγαπημένους τους είναι πεπειραμένοι έμποροι και «χρειάζονται τα φώτα τους για να τρέξουν την νέα τους επιχείριση με επιτυχία»!!!!!!!!!!!!!