Διάφορες απόψεις

Τα δύο τελευταία πρωνά πήγα μόνη μου στο μαγαζί. Ακάλεστη. Τη πρώτη πήγα μεσημεράκι, τη δεύτερη το πρωϊ. Κανείς δεν με περίμενε. Και έκανα καλά γιατί όταν σε περιμένουν κάπως καλλωπίζουν τα κακώς κείμενα, κάπως χώνουν τις βρωμιές κάτω απο τα χαλιά ενω αν πάς «φάντης μπαστούνι » που έλεγε και η μάνα μου, πιάνονται και στα πράσσα, όχι πως έχουν καμμία υποχρέωση να προσποιούνται..έτσι δεν είναι; Εκ των υστέρων λέω ότι δεν έκαμα καλά που πήγα. Οι δύο ιδιοκτήτριες εξυπηρετούσαν τους πελάτες μεταξύ τσιγάρου και καφέ, η πόρτα ανοιχτή για εξαερισμό και η σόμπα αναμμένη γιατί τα πόδια παγώνουν. Ευτυχώς ο κόσμος δεν γόγγυζε πάλι καλά, σε άλλα κράτη θα τους είχαν κάνει παρατήρηση.   Χάρηκαν που με είδαν, μου έδωσαν καρέκλα κάτσω και περιοδικό να διαβάσω!!! και αυτό έκανα. Μόνο που σε μιά στιγμή άρχισα να βήχω κι βγηκα έξω, ξαναμπήκα, το ντουμάνι εκεί ακλόνητο..κάθισα λίγο ακόμη και μετά σηκώθηκα και έφυγα. Αισθάνθηκα περιττή. Πήρα τον ηλεκτρικό και κατέβηκα στα Πετράλωνα, πήγα να δώ μία παλιά φίλη. Ευτυχώς δεν είχε καπνό-ντουμάνι εκεί, είχε γλάστρες και ωραίες τριανταφυλιές. Κάπως ησύχασα.

Το Σάββατο το πρωϊ πήρα και τον Β μαζί στο μαγαζί, πάλι ντουμάνι ήταν, ο Β τους τα είπε ένα χεράκι, ότι αν είναι να καπνίζουν ας βγαίνουν και στο δρόμο, δεν υποχρεώνεται ο κόσμος που μπαίνει να παίρνει και τη τσιγαρίλα..πώς μου δώσανε την εντύπωση πως τον γράφανε στα παλιά τους παπούτσια δεν ξέρω. «Πάμε να φύγουμε» του λέω , τον άρπαξα απο το μανίκι και πήραμε δρόμο. Τι μας νοιάζει τι κάνουν, ε; Το μαγαζί δεν είναι δικό μας πιά, τα λεφτά τα πήραμε, δε πάνε να βάλουν και αργιλέ να καπνίζουν, να μη μας νοιάζει. Νευριάσαμε όμως.

Πήραμε βόλτα το κέντρο να θαυμάσουμε τη νέα υπαίθρια έκθεση με τις καρδούλες με τους «χρωματιστούς κώ***ους» που λέει και ο Β, γιατί κατά την άποψή του η ζωγραφιστή καρδιά μοιάζει με γυναικεία οπίσθια όταν λιάζονται στις παραλίες και επιχειρηματολογεί την άποψή του ότι η αληθινή καρδιά καθόλου τέτοιο σχήμα δεν έχει!. Σαχλαμαροειδής η έκθεση με τις καρδιές, για τα κοριτσάκια. Αντίστοιχη ήταν και εκείνη με τα γελάδια. Τη μοντέρνα τέχνη δεν την πολυκαταλαβαίνω.Οταν είχε πρωτοχτιστεί το Μέγαρο Μουσικής είπαμε με τον Β να πάμε. Επειδή είχε δουλειά στο κέντρο, είπαμε να συναντηθούμε εκεί και δώσαμε ραντεβού στο άγαλμα της Κλυταιμνήστρας που είναι μπροστά επί της Βασ. Σοφίας. Και βεβαίως χαθήκαμε γιατί ο Β δεν βρήκε το άγαλμα. Γιατί έψαχνε για ένα άγαλμα με φιγούρα γυναίκας  ενώ η Κλυταιμνήστρα ήταν μία μοντέρνα ιδέα του γλύπτη που ουδόλως για γυναίκα έμοιαζε. Και χάσαμε τη πρώτη παράσταση!.  

Τα καλά νέα τώρα!. Αύριο το πρωϊ έρχονται οι συμπέθεροι απο το νησί για λίγες εβδομάδες, για γιατρούς μάλλον. Τι χαρά! Πάλι θα βρεθούμε, θα τα πούμε, θα περάσουμε όμορφα. Δεν βλέπω την ώρα να τους σφίξω στην αγκαλιά μου.