Διαδρομές

dsc02639.jpgdsc02643.jpgdsc02642.jpgdsc02645.jpg

Καθε που πηγαίνω στο κέντρο της Αθήνας αισθάνομαι άλλος άνθρωπος. Εικόνες και ιδέες πετάγονται απο παντού, πώς είμαστε, πώς είναι η ιδιοσυγκρασία μας παρόλλες τις προτροπές των άλλων, πώς μας πιέζουν να γίνουμε και τι γινόμαστε τελικά. Πήρα και τη φωτογραφική μου μηχανή μαζί, έβγαλα πολλές φωτογραφίες οι περισσότερες κουνημένες, αυτές ήταν οι πιο καλές.

1) Περπατάω στη Σόλωνος, τα καταστήματα γεμάτα αγαθά, πλούσια τα ελέη μέσα, απο βιβλία μέχρι κορνίζες και λεκάνες, απο ρούχα μέχρι καφάσια με λεμόνια, για όλες τις ανάγκες.  Ο εαυτός του Ελληνα πλούσιος, άπειρα τα καλούδια έχουμε κρυμμένα μέσα μας, δεν τα κρατάμε όμως έτσι, τα απλώνουμε στον ήλιο σαν τραχανά, τα απλώνουμε στον αέρα σαν φρεσκοπλυμμένη μπουγάδα, όλοι να μας βλέπουν και αντίστοιχα τη μπουγάδα των άλλων να κυττάμε. Δεν είναι κακό, αντίθετα αισθάνομαι ικανοποιημένη. Μαζί με τους άλλους στριμώχνομαι να δώ, να ψαχουλέψω, ν’ αγγίξω ίσως πάρω και κάτι ίσως όχι δεν έχει σημασία το τελικό αποτέλεσμα. Οχι για μένα. Προτιμώ το ψάξιμο για κάτι που δεν χρειάζομαι, δεν με ενδιαφέρει, που μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό και που θα αποκτήσω όταν το δώ.

2) Υποχρεωτική η στάση μου στο City Link. Στη Μ δεν αρέσει, δια της βίας τη τραβάω να μπώ μέσα να το οσμισθώ. Θέλω να καθίσω να φάω κάτι εκεί, να ελευθερώσω τα μάτια μου και να δώ πώς θέλει η Ευρώπη να γίνουμε. Ψυχή ζώσα στους ευρύτερους χώρους και τα μαγαζιά όλα τα έχουν κλειδαμπαρωμένα. Αν θές να δείς πρέπει να μπείς. Αλλα και εκεί δεν έχει ψαχούλεμα, ευγενικές πωλήτριες σε προλαβαίνουν απο το κεφαλόσκαλο, «τι θα θέλατε;» «μπορώ να βοηθήσω;» λένε και με τον τρόπο τους υπονοούν «ΔΕΝ θα αγγίξεις τίποτα – Ευρώπη ρούλζ». Αλλος άνεμος φυσαει εδώ. Καθόμαστε στο πρώην Brazilian, όλο ξεχνάω το νέο του όνομα. Οι άνθρωποι ίδιοι εκεί, είναι η θέση που τους τραβάει όχι η νεο-γλαμούρα. Βγάζω πακέτο τσιγάρα. Η Μ με αγριοκυττάει. Το ξαναβάζω μέσα – άστο. Τουλάχιστον θα πιώ καφέ, τριπλό με όλα τ’  απαγορευμένα, κρέμες, φουντούκια, σιρόπια. Δεν θα μ’αγριοκυττάξεις πάλι, έτσι δεν είναι; 

3) «Η ειρήνη είναι εφικτή» λέει ένα πόστερ κολλημένο σε τοίχο και προωθεί μία συγκέντρωση κάπου. Μα ειρήνη έχουμε, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Στον κόσμο όλο όχι. Ευτυχώς που δεν έχουμε γιατί θα είχαμε βαρεθεί να ζούμε. Χρειάζεται να χάσεις για να εκτιμάς. Πεθαίνουν άνθρωποι, μωρά-γυναίκες, γέροι. Και άλλοι γεννιώνται. Είναι άδικος ο πόλεμος. Ο οποιοσδήποτε πόλεμος. Ο άνθρωπος όμως δεν θέλει ειρήνη προτιμάει το αίμα των άλλων για να έχει κάτι να ασχολείται. Ετσι είμαστε, ας το δεχθούμε.  

4) Η Μ βγάζει φωτογραφίες τις καρδιές της Αθήνας, λουλούδια, στιγμιότυπα. Κυττάζει ίσια μπροστά της ή κάτω. Εμένα μ’ αρέσει να κυττάζω επάνω. Τα μπαλκόνια των ανθρώπων και τις ταράτσες τους. Τα σπίτια μέσα μπορεί να είναι οι μικροί μας Παράδεισοι, τα μπαλκόνια μας η Κόλασή μας. Υπάρχουν μπαλκόνια πνιγμένα στα άνθη. Αυτό όμως της φωτογραφίας με συνετάραξε. Το μικρό εικονοστάσι είναι για να μπεί στη θέση που η τύχη, η ατυχία, η αμέλεια πήραν μιά ζωή. Ενα τέλος εποχής.

Η βόλτα έτσι τελειώνει. Ο εισπράκτορας μιάς άλλης εποχής λέεκ «τέρμα τα δίφραγκα».  

Advertisements

7 thoughts on “Διαδρομές

  1. ‘Εχω καιρό να κατέβω Αθήνα. Σ’ ευχαριστώ για τη βόλτα. Αν δεις κάποιον με φωτογραφική στο χέρι να …παγώνει το χρόνο και να τον φυλακίζει σε μία μικρούλα Sony, είμαι ‘γώ.
    Την καληνύχτα μου

  2. Ξεκίνησα από τη αρχή, απο το πρωτο πρώτο ποστ.

    και νόμιζα πως ήμουν στη Θεσσαλονίκη (δεν έχω πάει ποτέ).
    όμως αυτά τα εξαιρετικά κείμενα, μου θύμιζαν έντονα Ταχτσή.

    να ‘σαι καλά και να γράφεις πάντα (ο ενικός λόγω κοντινής ηλικίας 🙂

    Κείμενο σου, δεν πρόκειται να χάσω: ειναι συναρπαστικό και με άλλον αέρα γραφής.
    αυθεντικό να πω;
    ίσως 🙂

    καλό απόγευμα

  3. Ζουζούνα, οι φωτογραφίες «πειράχτηκαν» λίγο για να βγούν στο πάλκο απο τη νύφη μου. Οσο για την πρόσκληση, ανταποκρίθηκα. Ευχαριστώ

    phlou-flis, α! ώστε εσύ ήσουνα λοιπόν η χαριτωμένη δεσποινιδούλα που έβγαζε τα όμορφα θεματάκια! Χάρηκα για τη γνωριμία!

    Μαριλένα, καλώς την στη σελίδα μου, να σου προσφέρω όπως και στους άλλους καφεδάκι και μουστοκούλουρο. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, τα παραλές, το γράψιμο δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, όπως μου ερχονται τα γράφω. Ομως για
    τη «κοντινή μας ηλικία» θα διαφωνήσω. ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια διαφορά έχουμε καλή μου, ηλικιακά ΔΕΝ είμαστε συνομήλικες θα μπορούσες να είσαι κόρη μου!. Μακάρι να ήμουνα 50 ετών, σαν ξέφρενο ελάφι θα σεργιάνιζα τον κόσμο!. Να χαίρεσαι που είσαι νέα και που ακόμη μπορείς.

    An-lu, ορίστε και οι φωτογραφίες. Πρέπει να καθίσω μαζί με τη Μ και να μάθω να τις «πειράζω» μόνη μου χωρίς ντάντά.

    hypatia, να πάς βόλτα και να σεργιανίσεις. Απ’ όλα έχει το κέντρο και παλιά και νέα. Πολυκοσμία και απόκεντρα. Η καλύτερη βόλτα για μένα είναι απο το Μοναστηράκι, γύρω-γύρω την Αποστόλου Παύλου. Δεν με βαστάνε τα πόδια μου πια για τόσο δρόμο, παλιά ώς τον Κεραμεικό έφθανα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s