Μπάλ Μασκέ

Την παλιά προπολεμική εποχή ο κόσμος έκανε πολλές βεγγέρες, δεν υπήρχε τηλεόραση, οπότε οι Αποκριές γιορτάζοντο με πολύ κέφι και εφευρετικότητα. Η μάνα μου μήνες πρίν έραβε τα κοστούμια που της παράγγελναν οι κυράδες, να ντυθούν αυτοκράτειρες, μάγισσες, πιερόττοι και κολομπίνες, κυρίως ντόμινο ζητάγανε που ήταν μαύρα σατέν ή και χρωματιστά για να πάνε στα Μπουρμπούλια και να χαρούν. Τα μπουρμπούλια ήταν χορoί όπου  όλοι κι όλες σκεπασμένοι με τα ντόμινο και μάσκες + γάντια πήγαιναν , δεν ήξερες με ποιόν χόρευες, ευκαιρία γνωριμιών με γνωστούς-αγνώστους ενώ ο έρωτας ήταν το επόμενο βήμα. Και κανένας δεν έλεγε τίποτα για τα τυχόν κέρατά του/της.  Στη Κατοχή οι αποκριές δεν γιορταζόντουσαν, ο κόσμος υπέφερε, μετά ήταν ο Εμφύλιος, πάλι φασαρίες. Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 ο κόσμος άρχισε να ξεθαρρεύει και να ξαναζεί. Οι γονείς μου ντυνόντουσαν μασκαράδες και πήγαιναν σε φιλικά σπίτια με τα πόδια ή μπαίναν μασκαρεμένοι στα λεωφορεία, μαζί με πολλούς άλλους και κάνανε πολύ γέλιο. Στις γειτονιές πέρναγε ο καρνάβαλος και όλοι του πέταγαν τρόφιμα και σερπαντίνες, επίσης πέρναγε και ο Τσέλιγκας που ήταν ένα μασκαρεμένος βοσκός καβάλα σε ένα σκουπόξυλο που στη κορυφή είχε κεφάλι γαϊδάρου. Πλήθος παιδιών τον ακολουθούσε με γέλια και πειράγματα. Θα σας γράψω μία προσωπική εμπειρία.

Θυμάμαι αρχές του ΄’60 μόλις είχε γεννηθεί ο Πέτρος, είχαμε οργανώσει στο σπίτι μας χορό μεταμφιεσμένων. Είχα ράψει το δικό μου κοστούμι, που ήταν χανούμισα με πέπλα, έξω στομάχι, σαλβάρια και κόκκινα πασουμάκια με γυριστές μύτες, είχα ράψει και του παιδιού, νομίζω κάου μπόη τον είχαμε ντύσει τότε, είχαν έρθει και τα πεθερικά μου να γιορτάσουν μαζί μας, η πεθερά μου ντύθηκε άντρας (ήταν πολύ ψηλή) με μουστάκια και μπερεδάκι στραβό και στο παντελόνι της είχε κρεμάσει/ραψει ένα γουδοχέρι δεμένο με ένα σπάγγο. Κάθε που την πλησίαζε μία γυναίκα, τράβαγε το σπάγγο και ΝΑΑΑ της σηκωνόταν το γουδοχέρι σαν ανδρικό μόριο αλλά πελώριο και πεθαίναμε στα γέλια.  Πρίν έρθει στο πάρτυ μας είχε μπεί και σε λεωφορείο, όπου ανεβοκατέβαινε το γουδοχέρι πρός μεγάλη ευθυμία των επιβατών.

Ο πεθερός μου όμως και ο Β είχαν αποφασίσει να φτιάξουν ένα γάϊδαρο που θα κυκλοφορούσε και θα πείραζε τον κόσμο. Εφτιαξα το κοστούμι, δηλαδή ένα μεγάλο ύφασμα που θα τους έφτανε μέχρι τα γόνατα, βάλαμε ένα κεφάλι γαϊδάρου μπροστά με μάτια σχισμές, κόλλησα και μιά ουρά, μιά χαρά ήταν.  Είπαν να πάει ο πεθερός μπροστά, να είναι το κεφάλι και ο Β πίσω να είναι πισινός και πόδια. Με αυτή την εντύπωση έμεινα, το είχα πεί κιόλας σε μερικές φίλες. Οταν όμως δοκίμασαν το κοστούμι, αποφάσισαν τη τελευταία στιγμή ν’ αλλάξουν γιατί ο Β ήταν ψηλώτερος, οπότε πήγε εκείνος στο κεφάλι και ο πεθερός που ήταν και χοντρούλης πήγε καπούλια.  Και βγαίνει ο γάϊδαρος στο σπίτι και χυμάμε όλες μας να του κλωτσάμε τον πισινό, μερικές τον καβάλλησαν, του βάζαμε και  χέρι..νομίζοντας ότι είναι ο Β, ιδιαίτερα εγώ το τι του είχα κάνει δεν λέγεται..γιατί στις Αποκριές τα ήθη ήταν πιο ελεύθερα. Ευτυχώς όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια του γαϊδάρου, ήμουνα στη κουζίνα, άκουγα όμως. Αποκαλύφθηκε ο πεθερός πίσω και ο Β μπροστά, ένας πεθερός «αναμμένος» που άρχισε να ψάχνει τις γυναίκες και να σηκώνει φούστες για τα κόκκινα τούρκικα πασουμάκια που τον είχαν «τσουρουφλίσει» χρόνια είχε να του σηκωθεί τόσο..»και εγώ να δείτε τι θα της κάνω αυτής της τσούπρας που μου έφαγε τ’ αρχ@@»..έντρομη χώθηκα στο δωμάτιό μας και έβγαλα τα πασούμια και ξυπόλητη εμφανίσθηκα μη γίνω ρεζίλι. Και δώστου ο πεθερός να ψάχνει και να πιάνει γάμπες.. ενώ εγώ έκανα τη πάπια και να γελάνε όλοι γιατί εκτός απο τον πεθερό όλοι ήξεραν τα καθέκαστα. Εμεινε στα χρονικά ο γάϊδαρος. Η πεθερά το έμαθε αλλά δεν ξέρω αν του το είπε ποτέ.     

Να σας παραθέσω και 2 τραγουδάκια που βρήκα. Είναι όμως ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ.

Τα βρήκα εδώ

Αιντε, καλή αποκριά!

Advertisements