Ατιτλο

Τρέχω αυτές τις μέρες, είναι οι συμπέθεροι απο το νησί εδώ και η χαρά μου δεν περιγράφεται. Εχουμε ειδωθεί, τα έχουμε πεί, έχουμε πάει εδώ και εκεί για φαγητό, καφέ, ψώνια. Πήρε ο Β τον συμπέθερο για ψάρεμα με το καλάμι στο μώλο του Φαλήρου, ήταν πολύ αστείο το θέαμα δύο γεροντάκια με μουσαμάδες, καπέλλα, σκουφιά, απο δύο πανέρια με ζυμωμένα ψωμιά και σκουλήκια (τα ζύμωσαν στο μπαλκόνι όμως απο την προηγούμενη) να τρέχουν για μία καλή θέση μέσα στο αγιάζι πρίν το χάραμα και το βραδάκι να γυρίζουν με κάτι μικρόψαρα, κεφάτοι, σουρωμένοι και μές τη καλή χαρά. Τα ίδια κάνανε το καλοκαίρι στο νησί, μόνο που εκεί το καλάμι το άφησαν σπίτι και πήγαιναν με το καϊκι. Και βέβαια φέρνανε και καλύτερα ψάρια ..τώρα που είπα για ψάρια, μας φέρανε σκορπιούς απο το νησί, θα τους κάνω αύριο ψαρόσουπα και θα φάμε όλοι. Απο Δευτέρα μπαίνει η συμπεθέρα στο Νοσοκομείο για εγχείρηση στα πόδια της έχει φλεβίτιδα-κιρσούς κάτι τέτοιο και πολύ την παιδεύουν.. πρέπει να χάσει και βάρος, όπως της είπε ο γιατρός.

Εχουν μανία με το βάρος οι γιατροί σήμερα, όλοι πρέπει να γίνουμε μικρόσωμοι με ρυτιδιασμένα πρόσωπα. Η μάνα μου ήταν πολύ παχιά μέχρι το θάνατό της, βαθιά γεράματα-περίπου 97 ετών πέθανε. Χαρούμενη, παχιά, γελαστή και φαινόταν νεώτερη απ’ ότι ήταν. Τώρα τις βλέπεις απο τα μικρά τα τους, τις αρχίζουν μπίρι-μπίρι να χάνουν βάρος, να μην απολαμβάνουν τίποτα για να μπαίνουν στα κουρελάκια των μόδιστρων. Και καμμιά δεν είναι χαρούμενη και ξέγνοιαστη αν δεν μπορεί να φάει με την ησυχία της ότι θέλει, αλλά να έχει τη μέγγενη του γιατρού, της δίαιτας, του γκόμενου, της φιλενάδας με το κριτικό φρύδι απο πάνω της.

Δεν πάνε να λένε. Θα παραμείνω εύσωμη.

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους.

Advertisements

Διάφορες απόψεις

Τα δύο τελευταία πρωνά πήγα μόνη μου στο μαγαζί. Ακάλεστη. Τη πρώτη πήγα μεσημεράκι, τη δεύτερη το πρωϊ. Κανείς δεν με περίμενε. Και έκανα καλά γιατί όταν σε περιμένουν κάπως καλλωπίζουν τα κακώς κείμενα, κάπως χώνουν τις βρωμιές κάτω απο τα χαλιά ενω αν πάς «φάντης μπαστούνι » που έλεγε και η μάνα μου, πιάνονται και στα πράσσα, όχι πως έχουν καμμία υποχρέωση να προσποιούνται..έτσι δεν είναι; Εκ των υστέρων λέω ότι δεν έκαμα καλά που πήγα. Οι δύο ιδιοκτήτριες εξυπηρετούσαν τους πελάτες μεταξύ τσιγάρου και καφέ, η πόρτα ανοιχτή για εξαερισμό και η σόμπα αναμμένη γιατί τα πόδια παγώνουν. Ευτυχώς ο κόσμος δεν γόγγυζε πάλι καλά, σε άλλα κράτη θα τους είχαν κάνει παρατήρηση.   Χάρηκαν που με είδαν, μου έδωσαν καρέκλα κάτσω και περιοδικό να διαβάσω!!! και αυτό έκανα. Μόνο που σε μιά στιγμή άρχισα να βήχω κι βγηκα έξω, ξαναμπήκα, το ντουμάνι εκεί ακλόνητο..κάθισα λίγο ακόμη και μετά σηκώθηκα και έφυγα. Αισθάνθηκα περιττή. Πήρα τον ηλεκτρικό και κατέβηκα στα Πετράλωνα, πήγα να δώ μία παλιά φίλη. Ευτυχώς δεν είχε καπνό-ντουμάνι εκεί, είχε γλάστρες και ωραίες τριανταφυλιές. Κάπως ησύχασα.

Το Σάββατο το πρωϊ πήρα και τον Β μαζί στο μαγαζί, πάλι ντουμάνι ήταν, ο Β τους τα είπε ένα χεράκι, ότι αν είναι να καπνίζουν ας βγαίνουν και στο δρόμο, δεν υποχρεώνεται ο κόσμος που μπαίνει να παίρνει και τη τσιγαρίλα..πώς μου δώσανε την εντύπωση πως τον γράφανε στα παλιά τους παπούτσια δεν ξέρω. «Πάμε να φύγουμε» του λέω , τον άρπαξα απο το μανίκι και πήραμε δρόμο. Τι μας νοιάζει τι κάνουν, ε; Το μαγαζί δεν είναι δικό μας πιά, τα λεφτά τα πήραμε, δε πάνε να βάλουν και αργιλέ να καπνίζουν, να μη μας νοιάζει. Νευριάσαμε όμως.

Πήραμε βόλτα το κέντρο να θαυμάσουμε τη νέα υπαίθρια έκθεση με τις καρδούλες με τους «χρωματιστούς κώ***ους» που λέει και ο Β, γιατί κατά την άποψή του η ζωγραφιστή καρδιά μοιάζει με γυναικεία οπίσθια όταν λιάζονται στις παραλίες και επιχειρηματολογεί την άποψή του ότι η αληθινή καρδιά καθόλου τέτοιο σχήμα δεν έχει!. Σαχλαμαροειδής η έκθεση με τις καρδιές, για τα κοριτσάκια. Αντίστοιχη ήταν και εκείνη με τα γελάδια. Τη μοντέρνα τέχνη δεν την πολυκαταλαβαίνω.Οταν είχε πρωτοχτιστεί το Μέγαρο Μουσικής είπαμε με τον Β να πάμε. Επειδή είχε δουλειά στο κέντρο, είπαμε να συναντηθούμε εκεί και δώσαμε ραντεβού στο άγαλμα της Κλυταιμνήστρας που είναι μπροστά επί της Βασ. Σοφίας. Και βεβαίως χαθήκαμε γιατί ο Β δεν βρήκε το άγαλμα. Γιατί έψαχνε για ένα άγαλμα με φιγούρα γυναίκας  ενώ η Κλυταιμνήστρα ήταν μία μοντέρνα ιδέα του γλύπτη που ουδόλως για γυναίκα έμοιαζε. Και χάσαμε τη πρώτη παράσταση!.  

Τα καλά νέα τώρα!. Αύριο το πρωϊ έρχονται οι συμπέθεροι απο το νησί για λίγες εβδομάδες, για γιατρούς μάλλον. Τι χαρά! Πάλι θα βρεθούμε, θα τα πούμε, θα περάσουμε όμορφα. Δεν βλέπω την ώρα να τους σφίξω στην αγκαλιά μου.