Ο μονογενής

Ντρέπομαι.

Γράφω πάντα για τον Μάρκο, τον δεύτερο γιό μου και ποτέ για τον πρωτότοκό μου τον Πέτρο. Λές και αγαπώ περισσότερο τον δεύτερο απο τον πρώτο. Ομως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το πρώτο μου αγοράκι το λάτρεψα απο τη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου, παρόλο το παίδεμα για να γεννηθεί στο τέλος μου κάνανε καισαρική εξαιτίας του. Το έσφιξα το αγοράκι μου στην αγκαλιά μου και λές και ξαναγεννήθηκα. Οτι ήθελε ας γίνει αρκεί να έχω το γιό μαζί μου. Νόμιζα.

Ομως τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Το αγοράκι μου απο μικρό έδειχνε τάσεις ανεξαρτησίας. Ποτέ δεν ήθελε να το παραχαϊδεύω, να το πνίγω στις αγκαλιές και στα φιλιά, ούτε νοιαζόταν αν θα του έφερνα απο το εξωτερικό τον ουρανό με τ’ αστρα, προτιμούσε να παίζει με τα γειτονόπουλα μπάλα ή μονομαχίες με σανίδια απο τα διπλανά γιαπιά. Του άρεσαν τα αεροπλανάκια και τα αυτοκινητάκια, όμως ήθελε να τα λύνει και να τα ξανα-φτιάχνει. Ετσι του έπαιρνα lego και αργότερα συναρμολογούμενα. Μετά του αγόρασα τον Μικρό Χημικό και χώθηκε μέσα στο σπίτι να κάνει πειράματα. Και τι δεν μας έφτιαξε! Κρέμες για τα χέρια, ασετόνμε μαλακτικό για τα νύχια, κολώνιες με δικά του αποστάγματα.. και δώστου να συνεχίζω να τον λούζω με την αγάπη μου. Αφήστε πια τον μπαμπά του, μονίμως κατουρημένος για τον γιό που ήταν και αριστούχος..στα πάντα πρώτος. Ετσι όταν ήρθε ο Μάρκος στον κόσμο, ο Πέτρος ήταν ήδη 10 ετών. Δεν πολυ νοιαζόμανσταν για το δεύτερο αγοράκι που ήταν αγγελούδι, ούτε μίλαγε, ούτε λάλαγε. Αργότερα βέβαια μάθαμε ότι είχε δυσλεξία..τρέξαμε λίγο αλλά ο μεγάλος τον βοήθησε να το ξεπεράσει. Γενικά ο Πέτρος ήταν ο φύλακας άγγελος του Μάρκου, ήταν ο μπαμπάς του και η μαμά του μαζί. Εμείς νοιαζόμασταν περισσότερο για τον Πέτρο.

Και μετά ήρθε η εποχή της πίκρας, του πόνου, της οδύνης. Στα καλά καθούμενα όταν το παιδί μας αμέριμνο περπατούσε στο πεζοδρόμιο ένας μεθυσμένος οδηγός τον παρέσυρε. Τον χτύπησε άσχημα. Εμεινε στο νοσοκομείο 1 χρόνο, ευτυχώς δεν ήταν Ελλάδα τότε, είχε πάει στο εξωτερικό να κάνει μεταπτυχιακά. Αν ήταν στην Ελλάδα θα είχε πεθάνει.  Χρειάστηκε 1 χρόνο για να μπορέσει να ξαναπερπατήσει, είχε τραυματισθεί και στη σπονδυλική στήλη. Πήρα άδεια απο τη δουλειά μου και κάθισα κοντά του για αυτό το διάστημα. Λεφτά μου έστελναν κρυφά, πότε ερχόταν ο άντρας μου και μου άφηνε λεπτά, πότε τα αδέλφια μου, πότε ο Μάρκος. Βαποράκια είχαν γίνει ΄λολοι για να ζούμε ο γιός μου κατάκοιτος σε ένα ειδικό νοσοκομείο για ορθοπεδικά ατυχήματα, εγώ σχεδόν κάθε μέρα κοντά του. Ετσι άρχισα να καπνίζω. Ηταν η μόνη μου ίσως σανίδα σωτηρίας.

Οταν ο Πέτρος ξαναπερπάτησε διαπιστώσαμε ότι το ένα του πόδι δεν λειτουργούσε. Δεν λύγιζαν οι αρθρώσεις γιατί οταν έδινε σήμα ο εγκέφαλος για περπάτημα, το νεύρο που δεχόταν το σήμα για το συγκεκριμμένο πόδι είχε καταστραφεί. Το άλλο πόδι λειτουργούσε λίγο καλύτερα. Χρειάστηκε άλλος ένας χρόνος ειδική φυσιοθεραπεία σε πισίνες για να επανέλθει το ένα πόδι σχεδόν τελείως και να «ξυπνήσει » λίγο το αχρηστευμένο. Ολα αυτά γίνανε στην Αγγλία βέβαια. Στο ενδιάμεσο τελείωσε το μεταπτυχιακό του βέβαια γιατί το Πανεπτιστήμιο έστελνε τους καθηγητές με τις σημειώσεις τους στο νοσοκομείο για να μη χάνει ο γιός μου τα μαθήματα. Χωρίς να τους το ζητήσουμε, και χωρίς να τους πληρώνουμε, ερχόντουσαν κοτζάμ καθηγητές και του κάνανε ιδιαίτερο στο θάλαμο που τον είχαν ξαπλωμένο. Αλλοι κόσμοι!

Μετά γυρίσαμε Ελλάδα. Μέναμε τότε σε διώροφη μονοκατοικία, με τη βοήθεια πατερίτσας άρχισε να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες..στην αρχή αργά μετά γρήγορα. Επιασε και δουλειά αμέσως σχεδόν, άρχισε να οδηγεί το αυτοκίνητό του που του το φτιάξαμε να το ελέγχει με το χέρι (γκάζι-φρένο-ήταν ήδη αυτόματο) δεν ήθελε να μας επιβαρρύνει ποτέ.   Εμείς σταθήκαμε και ακόμη στεκόμαστε κοντά του σε ό,τι μας ζητήσει. Κάναμε το καθήκον μας όπως πιστεύαμε. Αλλά

διαπίστωσα με πικρία ότι έρριξα όλη μου την προσοχή στον Πέτρο και ακόμη τη ρίχνω και κατά κάποιο τρόπο «έχω ρίξει» ανεπανόρθωτα τον Μάρκο. Η σύγκριση μοιραία γίνεται, πάντα ο δεύτερος δεν ήταν σαν τον πρώτο. Εμεινε ο Μάρκος δύο φορές στην ίδια τάξη, μία στο Δημοτικό και μία στη Δευτέρα Γυμνασίου όχι γιατί ήταν βλάκας, έμεινε απο τις απουσίες. Ολο κοπάνες και βόλτες με τα μηχανάκια ήταν. Ηταν όμως πολύ ωραίος και τσαχπίνης, τον κυνηγούσαν όλα τα κορίτσια. Δεν μαζευόταν αυτό το παιδί. Για να μπεί στο Πολυτεχνείο φτύσαμε οικογενειακώς αίμα, τα ιδιαίτερα του τα έκανε ο Πέτρος, τα βράδυα που γύριζε απο τη δουλειά του κατάκοπος, δεν ξάπλωνε έκανε ιδιαίτερα στο μικρό του αδελφό. Τελικά μπήκε στη σχολή και έκανε 10 χρόνια να πάρει το δόλιο το πτυχίο. Και το πήρε πάλι σπρώχνοντας απο την Α που βιαζόταν να παντρευτεί – 8 χρόνια δεσμό την είχε την κοπέλλα. Στραβώθηκε αυτή η κοπέλλα να παντρευτεί έναν γυναικά, τι κατάλαβε άραγε; Εκανε και παιδιά μαζί του, ανάμεσα απο τα άπειρα κερατώματα. Φόβοι.

Φοβόμουνα μήπως ο Πέτρος μου δεν παντρευτεί, τους αναπήρους στην Ελλάδα τους δαχτυλοδείχνουν, σαν να είναι τέρατα για τσίρκο. Διαψεύτηκα. Και παντρεύτηκε και καλή γυναίκα πήρε που τον αγαπά. Κατά κάποιο τρόπο καταλάγιασε η ψυχή μου που το παιδί δεν ταλαιπωρείτε. Ομως ακόμη και τώρα, τον Πέτρο προτιμώ.

Η αμαρτία μου.   

Advertisements

12 thoughts on “Ο μονογενής

  1. Τί να σου πω Λένα μου;
    Πάντως ο Μάρκος κάθε άλλο παρά ριγμένος μου ακούγεται. Το γεγονός ότι ασχολείσαι τόσο πολύ μαζί του, μάλλον το αντίθετο μου υποδεικνύει 🙂
    Αν δεν κάνω λάθος, πρώτη φορά γράφεις για τον Πέτρο.
    Το ότι η σχέση που έχεις με τα δύο παιδιά είναι διαφορετική, δεν σημαίνει κάτι.

  2. hypatia, ει΄ναι οι τύψεις μου που με τραβάνε απο το μανίκι και με κάνουν να ασχολούμαι τόσο με τον μικρο μου γιό. Με το μεγάλο δεν μπορώ να ασχοληθώ γιατί δεν με αφήνει. Είναι κλειστός άνθρωπος, τίποτα δεν μας λέει, ακόμη κι αν τον ρωτήσω, το γυρίζει το θέμα αλλου. Το έχω παρατήσει ν’ ασχολούμαι εδώ και καιρό. Ο μικρός όμως είναι ..περιβόλι. Πού πότε με τρομάζει και πότε με θυμώνει τόσο που ..άρχισα να γράφω σε μπλόγκ για να μη σκάσω.

    An-lu, συμφωνώ μαζί σου. Δαγκώνει όμως. Τίποτα δεν μας λέει. Τη ζωή του με το ζόρι τη μοιράζεται μαζί μου και πάντα έχω την αίσθηση ότι μας σερβίρει προστατευμένα ανώδυνα πράγματα.

  3. Σας αγαπά πολύ και φυσικό είναι να μην θέλει να σας ταράζει, ειδικά όταν μπορεί ο ίδιος να διαχειρίζεται τις καταστάσεις…μην του το στερείτε αυτό.

  4. Διαβασα για την αδυναμια σου και σε καταλαβαινω, εχω και γω 3 γιους και εχω αδυναμια στον μεσαιο.Κανω οτι πρεπει και στους τρεις τουλαχιστον εξωτερικα,ομως μεσα μου οσο και να το προσπαθω για τον Α.ποναει η ψυχη μου περισσοτερο.Του συγχωρω τα παντα παρ’ολο που με πικραινει πολυ.Ομως καταλαβαινω οτι οταν βλεπει οτι με χανει απο τη συμεριφορα του τοτε με διεκδικει απλα δεν ξερει πως, και με πικραινει.Βεβαια ειναι λαθος μας γιατι και τ’αλλα παιδια μεσα τους το καταλαβαινουν γιατι ορισμενα πραγματα σου βγαινουν αβιαστα.ΘΑ ηθελα ν’ανταλλαξουμε αποψεις.Θα με βρης στο ιστολογιο μου ελετ .

  5. Θεια Λενα μου θα πρεπει να ταιριαζουμε και στην ηλικια,μονο που απ’οτι βλεπω στα γραφομενα σου εισαι πιο προχωρημενη απο μενα,εγω τωρα αρχισα να μπαινω στο ιντερνετ και δημιουργησα ιστοσελιδα στο whispering-planet ως elet ,σου γραφω και το μειλ μου.goulouelet@gmail.com.Eπισης εχω μπλογκ και στο myRethimno η πολημου,καθ’οτι ρεθεμνιωτισα.Ειμαι 35 χρονια παντρεμενη και εχω 3 γιους.Ο μεγαλος μου ειναι 35,ο δευτερος 33 και ο μικρος 16.Εχω αρκετα προβληματα συνεννοησης με το συζυγο και πιστευω οτι φταιει η ηλικια. Αν και εχω ακουσει οτι ο ανθρωπος οσο μεγαλωνει μαλακωνει σε μας συμβαινει το αντιθετο.Μεγαλωνει το χασμα επικοινωνιας,αμφισβητησης,κ.α.λ. πολλα.Ομως πικραινομαι γιατι ηταν ναυτικος στο επαγγελμα εγω δουλευα στο δημοσιο και παρ’οτι μεγαλωσα τα παιδια μονη μου,δεν μου αναγνωριζει τιποτα.Απαξιωση.Εχω τοσο αναγκη να αλλαξω αποψεις με καποιον να μπορει να με καταλαβει.

  6. Ξεκινησα το ψαξιμο διαβαζοντας το νατασσακι και τον αδελφο της και διαβαζοντας τους επεσα πανω σενα,μου κανει δε εντυπωση οτι παρ’ολο το νεαρο της ηλικιας τους ειναι πολυ κατασταλαγμενα ατομα και ευγενικες ψυχες.

  7. Καλησπέρα

    eletg, ευχαριστώ για τις εκμυστηρεύσεις. Μη θεωρείς ότι ξέρω καλά κομπιουτερ και ιντερνέτ, με μικρά-μικρά βηματάκια πορεύομαι έχοντας τη νύφη μου δίπλα να με βοηθάει, διορθώνει, σβήνει, επεξεργάζεται τις φωτογραφίες μου και συνεχώς μου δείχνει νέα πράγματα. Τισ οδηγίες τις γράφω σε ένα τετραδιάκι που έχω και τις εφαρμόζω ξέροντας ότι αμα κάνω κάτι τελείως λάθος, πατήσω το λάθος κουμπί και σβήσουν όλα, θα με σώσει εκείνη. Ετσι κάνω το κομμάτι μου εκ του ασφαλούς. Και το μπλόγκ δικής ιδέα ήταν, πρίν 2 χρόνια που είχα πολλά οικογενειακά προβλήματα. Θυμάμαι πήγαινα με το τράμ κάθε μέρα στο σπίτι της και έκλαιγα, έκλαιγα, φώναζα, σπαρτάριζα..λιποθυμούσα, με τρέχανε, να οι γιατροί, να τα ασθενοφόρα. Ετσι σκέφτηκε να με βοηθήσει να ανοίξω σελίδα εδώ, να ανοίξω τη καρδιά μου, να πώ τον πόνο μου. Οι γιατροί με είχαν παστώσει στα χάπια, με το μπλόγκ όμως τα πέταξα στα σκουπίδια. Ανοιξε για μένα μία πόρτα ευτυχίας οταν όλες οι πόρτες μου φαινόντουσαν κλειστές για πάντα.
    Δεν πιστεύω ότι είμαστε συνομίληκες, εχω γεννηθεί το 1928, γίορτασα πέρυσι τα 80 μου χρόνια και τα 50 χρόνια γαμου.
    Είχαμε με τον Β (τον νόμιμο άντρα μου) πολλές διαφορές αλλά και πολλά κοινά. Είμαστε δύο εγωϊστές, εκείνος μπερμπάντης παλιόγερος που παρόλλο το προπέρσινο εγκεφαλικό ακόμη κυνηγάει τον ποδόγυρο, εγώ μια περπατημένη παλιόγρια που έζησα τη ζωή μου. Πότε μαλώναμε, πότε φιλιώναμε. Είμασταν και μαζί αλλά και χώρια. Ποτέ δεν ζήλεψα, ποτέ δεν ρώτησα και ΠΟΤΕ δεν έκανα σκηνή. Το ίδιο και εκείνος, ποτέ δεν σκάλισε. Κλείναμε τα μάτια ο ένας για τον άλλον και κυτάγαμε να περνάμε καλά όταν είμασταν μαζί. Γι αυτό πιστεύω βαστήξαμε τόσα χρόνια. Είχαμε τις διαφορές μας, ακόμη τις έχουμε όμως έχουμε μάθει να συν-βαδίζουμε.
    Δούλευα σκληρά απο τα 17 μου χρόνια, πρώτα δίπλα στη μητέρα μου που ήταν ράφτρα και μετά σε διάφορους οίκους μόδας. Εμαθα να μιλάω με πολύ κόσμο και να ζώ μέσα στο πλήθος. Οι άνθρωποι είναι η ζωή μου. Χωρίς αυτούς, δεν θέλω να ζώ.
    Δεν κατάλαβα ποιά είναι η ιστοσελίδα σου.
    γράψε κάτι σαν htdl//lkfkg lfg ;.blogspot.com
    έτσι ώστε να το ανοίξω.
    Καλό σου βράδυ

  8. Θεια Λενα ,πραγματι ειμαι μικροτερη σου ,ειμαι 59 ετων και οπως σου εγραψα παλι εχω 3 γιους ,35, 33, 16 χρονων αντιστοιχα.Ειναι ολοι εκτος φυσικα του μικρου ανυπαντροι.Εχουμε πολλα κοινα σημεια στο θεμα σχεσης συζυγου,Ο δικος μου ηταν ναυτικος και παρ’ολο που ειμαι 35 χρονια παντρεμενοι εχουμε ζησει λιγα χρονια μαζι και δεν ταιριαζουμε καθολου,μαυρο γω ασπρο αυτος.Εγωιστης μεχρι καταστροφης και λογω επαγγελματος αντικοινωνικος,περιορισμενης αντιληψης στις σχεσεις των στεριανων ανθρωπων αλλα λογω εγωισμου δεν το παραδεχεται οτι την ζωη την περασε επιδερμικα.Μονη μου μεγαλωσα τα παιδια μου και δουλευα ,το μονο καλο ημουν δημοσιος υπαλληλος.Εχω αρκετα προβλημματα με τους γιους μου λογω χασμα γενιας,ο δευτρερος που του εχω και αδυναμια εχει ενα δεσμο 10 χρονια και αρκετα προβληματα η κοπελα με μας λογω μοντερνων ιδεων,εχουμε απο τα χριστουγεννα μια μονιμη γκρινια.Συζει με την κοπελλα στο κατω σπιτι απο το δικο μας το οποιο εινα διωροφο ,ηταν οτι χειροτερο μπορουσε να μου συμβει,γιατι τα νεα παιδια εχουν απαιτησεις χωρις υποχρεωσεις.Σου στελνω τα στοιχεια μου καλυτερα και θα τα πουμε ,με πιεζει ο μικρος; να κατσει στο κομπιουτερ. Istoselida whispering -planet. goulouelet@gmail.com.Nasai kala.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s