Αγκαλιά

Απο την περασμένη Παρασκευή ο Β είναι στο νοσοκομείο, τον έχουν κρατήσει για εξετάσεις. Μικρό εγκεφαλικό ήταν απο υπέρταση. Ειπε ο γιατρός. Υποθέτω ως τη Παρασκευή να βγεί. Λέω. Φαντάζομαι θα του γράψουν πολλά φάρμακα να παίρνει. Υποθέτω.

Τώρα που ειμαι μόνη μου κλωθογυρίζω. Το σπίτι ξάφνου έγινε πολύ μεγάλο, τα έπιπλα συνωστίζονται, οι δαντέλες και τα υφαντά επάνω τους γελοία, αφουγκράζομαι βήματα που δεν έρχονται, η κουζίνα αποστειρωμένη χωρίς μυρωδιές, όλα στη θέση τους να με κυττούν κοροίδευτικά  και τις νύχτες οι σκιές να με εξοστρακίζουν.  Η μοναξιά μου σφυρίζει κλέφτικα και μου κλείνει το μάτι.. Δεν έχω μείνει ποτέ μου μόνη, πάντα υπήρχαν άνθρωποι πλάϊ μου, οι γονείς μου, φιλενάδες, γείτονες, τα παιδιά, άντρες, γυναίκες, συνάδελφοι..μιά ζωή μέσα στον κόσμο. Που πότε μας αγαπά, πότε μας μισεί, χαίρεται, κακιάζει, δακρύζει αλλά και αγκαλιάζει. Η καλαμιά μου δεν ζούσε μόνη της στον κάμπο, ζούσε σε καλαμιώνα, δίπλα στη λίμνη που και εκείνη ήταν η κατοικία ψαριών, βατράχων, φυτών.. Και τότε που έκανα την εγχείρηση για μπαϊ-πάς, ούτε τότε ήμουνα μόνη, πλήθος νοσοκόμες, γιατροί, συγγενείς έτρεχαν γύρω μου όπως οι μέλισσες το μέλι. Και στα ταξείδια μου , πάντα άνθρωποι με περιτριγύριζαν, για δουλειά, για διασκέδαση ακόμη και για καυγά.

Αυτή τη ζοφερή αίσθηση της αβάσταχτης ησυχίας δεν τη βίωσα ποτέ. Μέχρι τώρα. Που πήγε ο Β στο νοσοκομείο. Πήγαινω κάθε μέρα εκεί και κάθομαι ως το βράδυ. Τότε επιστρέφω και παίζω αμπάριζα με τις σκιές. Με απειλούν «αν πεθάνει, θα μείνεις μόνη και θα τρελλαθείς» ενώ αν πεθάνεις εσύ ο Β θα βρεί αμέσως κάποια για συντροφιά. Αδικία. Οι άντρες όσο γέροι και να είναι κάποια πάντα βρίσκουν, έστω και για τα λεφτά. Μια γριά ποιός τη θέλει, ε; Και η Ωνάση να ήμουνα, μιά πλούσια γριά θα με λέγανε. Και οι Αλέξιοι Ζορμπάδες μόνο στα όνειρα άξιων λογοτεχνών υπάρχουν.  

Είμαι εγωϊστρια, μόνο τον εαυτό μου σκέφτομαι στη κρίση. Πώς να επιβιώσω εγώ. Με όλα/όσους εκείνα που μου δίνουν τρόπο για να συνεχίζω να ζώ καλά. Θα πάω λοιπόν στη Κόλαση. Αν πεθάνει ο Β όμως, τι Παράδεισος, τι Κόλαση – ίδια γεύση. Ω! Ναί μαλώναμε παλιά και δερνόμασταν σαν τα σκυλιά, ακόμη τρωγόμαστε. Είμαστε όμως μαζί.

Μου λείπει η αγκαλιά του τη νύχτα που κοιμάμαι. Οι νέοι δεν καταλαβαίνετε πώς μία γιαγιά μπορεί να έχει επιθυμίες και να σφύζει απο αγάπη, τα ισοπεδώνετε όλα με την έλλειψη του σέξ.

Αν σχολιάσει κανείς, όχι διαβεβαιώσεις ότι θα ξεγελάσω τον Θεριστή. Είμαι πολύ μεγάλη πιά για να πιστεύω στη Πολυάννα.

Advertisements

12 thoughts on “Αγκαλιά

  1. Θα σου πω κάτι να γελάσεις: ανέκαθεν φανταζόμουν τον Θάνατο σαν μια διελκυστίνδα.

    Αυτός από τη μια μέρα, αραχτός να τραβάει με το ένα του χέρι την άκρη του σκοινιού κι όλο το ανθρώπινο γένος από την άλλη, να παλεύει, να βάζει τα πόδια μουλαρίσια για αντίσταση, αλλά που..

    Η μοναξιά όμως είναι άλλο πράγμα..
    Οχι η δική σου, όχι αυτής της ώρας της δύσκολης, εκείνη που ανασαίνεις μόνη..

    Θα βγει ο Β. κι όλα μια χαρά θα πάνε.
    Θα δεις..

    Οσο περνάει ο καιρός, όλο και πληθαίνουν τα προβλήματα.
    Ομως, αφ’ ής στιγμής αντιμετωπίζονται, μη τα αφήνεις να σε καταβάλλουν!

    σε φιλώ και σε καλησπερίζω 🙂

  2. Ίσως να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι δεν αντέχεις από τον εαυτό σου όταν είσαι μόνη; Όταν το απαντήσεις αυτό, μάλλον δεν θα σε ενοχλεί η μοναξιά τόσο πολύ 😉

  3. Καταλαβαίνω τον φόβο σου της μοναξιάς, ούτε εγώ έχω μείνει ποτέ μόνη μου, δεν έχω άντρα, αλλά τα παιδιά μου είναι πάντα μαζί μου, μέχρι πριν τρις μήνες ζούσα με τις δυο (απο τις 3 μου κόρες) και την εγγονή μου, τώρα που μετακόμισα στο χωριό η μια έμεινε στην Αθήνα, η άλλη με το παιδί ήρθε μαζί μου γιατί με χρειάζεται για να το κρατάω.

    Μακάρι να βρει την τύχη της και να φύγει από κοντά μου, μακάρι να μη με χρειάζεται πια, στη σκέψη όμως ότι θα μείνω μόνη μου με πιάνει πανικός. Όσο περνάνε τα χρόνια οι φοβίες μου μεγαλώνουν.

    Εύχομαι να επιστρέψει γρήγορα κοντά σου ο άντρας σου, και να διώχνει μακριά τους φόβους σου και μόνο με την ανάσα του.

    Θέλω να σου πω, ότι πάνε μερικές μέρες που…σε ‘ανακάλυψα’, και με μαγεύεις με τον τρόπο που διηγείσαι τα γεγονότα και τις καταστάσεις της ζωής σου, σφίγγομαι όταν λες πως είσαι πολύ μεγάλη και θα φύγεις, και θυμώνω που δεν σε ‘γνώρισα’ νωρίτερα.

    Αν και… σε ξέρω. μου είσαι τόσο γνώριμη… τόσο κοντινή…

    Εδώ να μείνεις!!!

  4. Καλησπέρα Θεία Λένα
    εάν δεν πέρναγες από το σπιτικό μου
    δεν θα ερχόμουν και εγώ στο δικό σου
    για να σε γνωρίσω, γιατί δεν ήξερα ότι υπήρχες
    Ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη
    Σου εύχομαι ότι καλύτερο για τον Β
    Υπομονή όλα θα περάσουν και θα ήσαστε πάλι μαζί
    Θα έχετε να λέτε για την περιπέτεια που περάσατε
    και φυσικά κι άλλες ωραίες αναμνήσεις
    Καλό σου απόγευμα

  5. Λένα μου, να ευχηθώ να βγει ο Β γρήγορα από το νοσοκομείο και όλα να πάνε καλύτερα.

    Όσο για τη μοναξιά, είναι ένα θέμα που το αντιμετωπίζουν πλέον όλες οι ηλικίες… Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Άλλοι την ξεγελούν, άλλοι μαθαίνουν να συμβιώνουν μαζί της.

  6. Καλημέρα σας. Σήμερα με τη βροχή θα βγεί ο Β απο το Νοσοκομείο, επειδή εκείνος το θέλησε. Οι γιατροί είχαν άλλη γνώμη, ήθελαν να τον κρατήσουν και όλη την άλλη εβδομάδα. Παντιέρα σήκωσε κατακόκκινη, να φύγει. Ετσι σήμερα το μεσημεράκι θα πάει ο Μάρκος να τον πάρει. Υποσχέθηκε να κάνει όλες τις εξετάσεις που του είπαν. Τελικά δεν ήταν εγκεφαλικό, υψηλή πίεση ήταν και άγχος. Κι άλλα φάρμακα θα παίρνει.
    Σήμερα είμαι σπίτι, φτιάχνω κατσικάκι στο φούρνο με πατάτες, Για να ξεφύγει απο τις αηδίες των νοσοκομείων.
    Τα παιδιά του έχουν και μία έκπληξη. Πήγαν το τρακαρισμένο αυτοκίνητο στο φαναρτζή και το έφτιαξε. Το παραλάβαμε χθές, του βάλαμε και έναν πελώριο κόκκινο φιόγκο, οι ΄νύφες μου χθές τον έδεσαν.
    Φεύγω.

  7. Καλώς τον δέχτηκες.

    Δεν αντέχει ούτε εκείνος μακριά σου, τι καλά…

    Μωρέ… τι καλές κοπέλες είναι οι νύφες σου, τυχερή είσαι, ξέρω όμως ότι αυτά ξεκινάνε από σένα, πια νύφη δεν θα ήταν ευτυχισμένη να έχει εσένα πεθερά;

  8. Περαστικα στον Β. Εγω δεν την φοβαμαι τη μοναξια,την επιδιωκω μερικες φορε,ισως γιατι εχω ζησει πολλα χρονια μονη μου με αντρα ναυτικο.ΕΧΩ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΕΙ ΜΑΖΙ ΤΗς ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΤΓΩ ΔΙΚΕς ΜΟΥ ΔΙΕΞΟΔΟΥς.πΑΡ’ΟΤΙ ΜΕΓΑΛΟΥΤΣΙΚΗ ΕΧΩ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥς ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥς ΧΟΡΟΥς ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑς.Το καλοκαιρι κολυμπω αρκετα και δοαβαζω πολλα λογοτεχνικα βιβλια.Αμα μου τη δινει πολυ καθαριζω και το σπιτι,δηλαδη καθαριζω τα καθαρα.Ακομη δεν εχω γινει πεθερα και θα το ηθελα πολυ να παντρευτουν οι γιοι μου,ο γεγαλοι γιατι ο 3 ειναι μικρος ακομη.Φιλικα ελετ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s