Tα προ-του Πάσχα

Εφυγε η Μ και πήρε τα κομπιουτερ μαζί της. Και δεν είχα τρόπο να μπώ στο σπίτι της, γιατί άλλωστε αφού έλειπαν για να μιλαω με τους τοιχους;   Αλλά έλα που με έτρωγε να φεύγω απο το σπίτι και να χάνομαι κάθε μερα. Το Νέτ Καφέ της γειτονιάς μου είχε βάλει ταμπέλα ότι θα είναι κλειστό μέχρι τη Τρίτη του Πάσχα. Που να πάω δεν ήξευρα.  Ετσι πήγαινα στην εκκλησία και κοιμόμουνα στα στασίδια. Μετά αγόραζα 1-2 εφημερίδες και πήγαινα σε ένα παραλιακό ζαχαροπλαστείο, καθόμουνα μακριά απο τον κόσμο και τις ξεπέταγα. Και κάπως μου πέρναγε η έγνοια, τι να γίνεται η Νερένια, πώς πέρασε η Τανίλα, τι κάνουν τα σκυλάκια της Ανλού, κάπου εξωτικά ταξίδεψε η κωλόγρια, θα μου γράψει καμμιά ανάμνηση η .Daisy για τα Πασχαλινά έθιμα άλλων εποχών, ποιές οι καλοφαγωμένες τύψεις του νεαρού ποδηλάτη μας που είναι και αρκετά γυμνασμένος ν’ ανεβαίνει πετώντας τα σκαλιά.

Η λογική λέει ότι όλοι εξαφανίζονται για Πάσχα και μετά γυρίζουν έτοιμοι με την έκθεσή τους για τη δασκάλα.  Δεν θα πρωτοτυπήσω ούτε θα χαλάσω τη σχολική ρουτίνα. Την έκθεσή μου θα τη γράψω.

Το πρώτο έγινε προτού φυγουμε, ο Μάρκος και η Α δήλωσαν ότι δεν θέλουν να μας συνοδέψουν στο Ναύπλιο όπου θα κάναμε πάσχα όλοι μαζί γιατί είναι κουρασμένοι,  θέλουν να μείνουν σπίτι μαζί με τη Βίκη που και εκείνοι αισθάνεται κουρασμένη μετά τη μετακόμιση (την έκανε Μεγ. Δευτέρα) θα κάνανε πάσχα μαζί της και θα τη βοηθάνε και στο ξεπακετάρισμα. «Ασε που θα φυλάξουμε και την πολυκατοικία μαμά..μερες που είναι απο τους πιθανούς κλέφτες» Πειράχτηκα πάρα πολύ, όχι για αυτές τις ανοησίες που μου είπε, μπάα!  Αυτό που με πείραξε ήταν οι υποσχέσεις που δώσανε ότι θα έρθουν μαζί μας και σηκώθηκα και πήρα ένα 12κιλο αρνί ίδια προβατίνα για να καλύψω 15 άτομα και τώρα μου την έφερνε. Και θα τρώμε αρνί καμμιά 10 μερες. Βραστό, ψητό, μέσα σε κρεατόπιττες, σούπα, με ντομάτα, με μουστάρδα.. Απο το πολύ αρνί θα βελάζουμε κιόλας.

 

Θα γράψω για το Πάσχα αύριο-μεθαύριο. Τώρα ο γιός μου είναι στον μπαμπά του και εγώ προφασιζόμενη ότι πάω να βοηθήσω κατέβηκα κάτω. Για να σας πώ Χριστός Ανέστη.   

 

Το πασχαλινό πρόγραμμα

Θυμάμαι όταν ήμουνα παιδί που μας δίνανε στο σχολείο κάτι τετράγωνα χαρτάκια με περίγραμμα για να συμπληρώνουμε το πρόγραμμα της εβδομάδας. Πάνε αυτά βέβαια τώρα, όλα είναι ηλεκτρονικά. Εφτιαξα παρόλλα αυτά χθές το πρόγραμμα του Πάσχα

Κυριακή : Στην εκκλησία που πήγα χθές ήταν πολύ ωραία, στην έξοδο όμως με έσπρωξε μία βιαστική κυρία και έπεσα στα σκαλιά με αποτέλεσμα να χτυπήσω στους αγκώνες και τα γόνατα. Με σήκωσε ο Β που ώς συνήθως δεν ήταν κοντά μου αλλά μιλούσε με κάποιους, με μάλωσε και απο πάνω ότι δεν βλέπω που πατάω και ότι τα τακούνια με μάραναν. Μετά μου έβαλε βολταρέν. Πήγαμε και λίγο στον Πέτρο και κάτσαμε, είπα μήπως ησυχάσω, μπά! και εκεί όλο μαλώματα, πρόσεχε εκείνο, μη το άλλο.

Δευτέρα: Σήμερα έχω κάτι δουλειές στην Αθήνα, θα πάμε να ψωνίσουμε τα πασχαλιάτικα δώρα των παιδιών μας.

Τρίτη: Επιστρέφει η Βίκη απο το νησί της Α, για επίσκεψη είπαν ότι πήγε. Θα κάνει Πάσχα με τους γονείς της. Πάλι καλά που τους έκοψε. Το βράδυ θα πάω στην εκκλησία

Τετάρτη: Φεύγουν τα παιδιά μου για το Ναύπλιο, μαζί με τη θεία της Μ και τις γάτες τους. Φεύγει και το κομπιούτερ μαζί τους. Τέσσερις μέρες διακοπές. Εκτός κι αν μου αφήσει το ένα.

Πέμτη, βάφω αυγά. Πρέπει να προσέξω τη μπογιά πέρυσι ξέβαψαν πάνω στα χέρια όλων που τα έπιαναν και μείναν κανονικά αυγά άβαφα, ενώ τα χέρια των παιδιών έγινα κόκκινα, πράσινα και μπλέ. Και με κορόϊδευαν.  Είναι αυτές οι οικολογικές μπογιές που με πρόδοσαν και έγινα πατόκορφο ρεζίλι.  

Παρασκευή: Στον επιτάφιο και για δέηση. Αρχίζει το φόρτωμα του αυτοκινήτου. Φτιάχνω κουλούρια και τυροπιτάκια.

Σάββατο, φορτώνουμε το αρνί, την αδελφή μου και όλα όσα θα χρειαστούμε και πάμε Ναύπλιο.

Αν θέλει ο Θεός θα γυρίσουμε την Τρίτη του Πάσχα.

 

Αρχίζουν..

Κλείσανε τα σχολεία και ο κόσμος φεύγει σιγά-σιγά. Ηδη οι δρόμοι αδειασαν, οι θέσεις για παρκάρισμα αυξήθηκαν. Την Παρασκευή το πρωϊ μπήκαν οι 2 μαμάδες (Α και Βίκη) με τα παιδιά τους σε ένα καράβι-χελώνα για να πάνε στο νησί της Α. Ο Μάρκος θα πάει εκεί αεροπορικώς το Μεγ. Σαββατο και θα γυρίσε την Δευτέρα του Πάσχα.


Ηδη με πήρε η συμπεθέρα τηλέφωνο και με ρώταγε τι μας είναι η Βίκη που ξαφνικά ξεφύτρωσε και πρέπει να κάνει Πάσχα μαζί τους και όχι με τους γονείς της.  Της εξήγησα ότι είναι η συνέταιρος, το ήξερε αυτό, όμως εδώ το είχε να με ρωτήσει, έτσι της έκλεισα τη γραμμή και μετά κατηγόρησα τον ΟΤΕ. Χρονιάρες μέρες και οι γραμμές του ΟΤΕ όλο κόβονται, λέω στη συμπεθέρα που με έχει τρελλάνει στα τηλέφωνα. Ιδιαίτερα όταν πρέπει να δίνω εξηγήσεις για αμαρτίες άλλων. Μαζί με την εβδομάδα των Παθών, αρχίζουν και οι δικές μας μελλοντικές Σταυρώσεις.


Εχω ανοίξει το χάρτη και ψάχνω για ένα δάσος, να τρυπώσω και να μη με βλέπουν. Και καλά η Αθήνα είναι μεγάλη, ένα νησί όμως όπου όλοι ξέρουν όλους, είναι σφηκοφωλιά. Και οι συμπέθεροι έχουν καθαρό κούτελο. Χωρίς στάμπες ντροπής. Ολα αλλάζουν, θα μου πείτε.


Θέλω να εξαφανιστώ.


 


 

Μικρόκοσμος

«Τι θ α πεί ο κόσμος;» Με αυτή την έκφραση μεγάλωσα. Φρόντισε η μάνα μου να μου το βάλει στο πετσί μου απο κάτω αυτό, να προσέχω πάντα τη γνώμη των άλλων, να μη δίνω λαβές σε σχόλια, να μη κουτσομπολεύω τους άλλους ανοιχτά και να είμαι μία μικρή κυρία.

Το κράτησα αυτό όσο μπορούσα τόσο ώστε να έχω στα 80 μου χρόνια αρκετό σεβασμό απο τους γύρω. Ομως μπήκε η πρόταση αυτή μέσα μου τότε, έγινε ένα με το αίμα μου. Οι άλλοι δεν συμμερίζονται τις απόψεις μου, δεν τις ακολουθούν αντίθετα μου τις πετάνε στα σκουπίδια και μπροστά μου

:Τη λέω στον Μάρκο. Μου απαντά : Να πάει ο κόσμος να πνιγεί μαμά, την υγειά μας νάχουμε

Τη λέω στην Α. Μου απαντά: ο κόσμος μητέρα ποτέ δεν λέει καλό για κανέναν, δεν με νοιάζει

Λέει ο Β : Θα γίνουμε ρεζίλι σε όλη την πολυκατοικία

Λένε τα εγγόνια μου : Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι γιαγιά με τη θεία Βίκη εδώ μέσα. Ηδη γελάνε οι φίλοι μου στο σχολείο.

Εμένα πάλι με έχει πιάσει μιά στενοχώρια, ένα πλάκωμα. Δεν μπορούσαν δηλαδή να κάνουν τους έρωτές τους και τα ομαδικά τους κάπου μακριά απο το σπίτι και να μη φαίνονται; Τι θα πεί ο κόσμος όταν θα τους δεί να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι της νέας ενοικιάστριας; Και κυρίως τι θα πεί ο Πέτρος που μένει απο κάτω, όταν θα κάνουν φασαρία και οι 3 τους; Τι θα πούν τα παιδιά της Βίκης που είναι μικρά στους άλλους και στα παιδιά των γειτόνων μας;

Τι θα πώ στον Πέτρο άμα με ρωτήσει πώς δέχτηκα να συμμετέχω σε τέτοιο ρεζιλίκι; Τι μαθήματα παίρνουν τα εγγόνια για τη ζωή των μεγάλων; Ωραία πράγματα να βλέπουν μικρά παιδιά!

Οσο για το καραβάνι του Μάρκου, στον μικρόκοσμό του κινείται. Που όμως μας παρασέρνει και εμάς.

Καλώς τα μας

Γυρίσαμε απο τη Βεργίνα και μας τα πρόλαβαν.

Η Βίκη (συνέταιρος της Α στο μαγαζί) νοικιασε το διαμέρισμα του τρίτου, έδωσε τα λεφτά μπροστά και απο την άλλη εβδομάδα αρχίζει η μετακόμιση. Ο Μάρκος που μας το είπε ήταν εκστασιασμένος. Εμείς να δείς..

Ο γιός της Βάσως (της κοπέλλας που νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική, κόρη της συμπεθέρας, αδελφή της Α), έδειρε τον μπαμπά του και τον έστειλε στο Νοσοκομείο. Κακώσεις και κάτι πλευρά σπασμένα. Δεν ξέρω τον λόγο αν και τον μαντεύω. Δεν θα ασκηθεί δίωξη.

Καλώς μας βρήκαν

Εκδρομή

Τώρα που ο καιρός είναι καλός ο Β και εγώ πηγαίνουμε εκδρομές με πούλμαν. Ειμαστε με μία μεγάλη παρέα γνωστών που κάθε σαββατοκύριακο κάτι οργανώνουν. Το χειμώνα δεν πολυ πηγαίνουμε λόγω καιρού όμως όταν κάπως ζεστάνει ξεκινάει και η δική μας εποχή αλλαγής παραστάσεων.

Ξεκινήσαμε τη Πέμτη και γυρίσαμε Κυριακή. Πήγαμε στη Βεργίνα. Μείναμε σε ένα ωραίο ξενοδοχείο με πρωϊνό πλούσιο και θέα στη Βέρροια και απο εκεί κάναμε εξορμήσεις. Πήγαμε και στον τάφο του Φιλίππου, εντυπωσιάστηκα με τους θησαυρούς αν και το γεγονός πως περπάτησα μέσα στον τάφο με ενόχλησε λίγο. Πήγαμε να πάρουμε και ένα σουβενίρ μετά αλλά ήταν απαγορευτικά, τόσο ακριβά γιατί άραγε. Σε ποιόν απευθύνονται; Καταλήξαμε ν’ αγοράσουμε βιβλιαράκια για τα εγγόνια μόνο.

Η φύση ήταν ανθισμένη και η παρέα χαλαρή. Το πούλμαν είχε και τουαλέττα γιατί μερικοί φίλοι μας, πρώτοι εμείς με τα διουρητικά που παίρνουμε είναι απαραραίτητη.

Καλώς σας βρήκαμε λοιπόν.

Ονειρα γονιών παιδεύουν

Τη περασμένη Κυριακή που μας τραπέζωσε η αδελφή μου γίνανε και κάποιες κουβέντες για το μέλλον των εγγονιών μου. Με δυσαρέστησαν αλλά ίσως να έχω μεγαλώσει πολυ και να βλέπω εγώ τα πράγματα απο λάθος γωνία. Θα μέτραγε πολύ η γνωμη σας σαν νεώτερη γενιά

Ο γιός μου ο Μάρκος θέλει να βάλει τον γιό του σε ένα δύσκολο Γυμνάσιο το Αρσ..(δεν το γράφω ολόκληρο) που έχει εισαγωγικές εξετάσεις και κλήρο. Το παιδί δεν τραβάει τα γράμματα. Οπως και ο πατέρας του, ήταν του σπρωξίματος, του ιδιαίτερου. Δεν ξέρει α)αν θα γράψει καλά στις εξετάσεις και β) αν θα κληρωθεί. Θέλει όμως οπωσδήποτε να πάει εκεί. Ζήτησε λοιπόν απο τον Πέτρο και τη Μ. ενώ τρώγαμε την Κυριακή (και μπροστά σε όλους) να πιάσουν κάποιους γνωστούς που έχουν απο εκεί μέσα μήπως περάσουν το ανήψι τους απο το παράθυρο. Ο Πέτρος ενοχλήθηκε (το κατάλαβα) είπε όμως ότι θα δεί. Το θέμα έκλεισε εκεί.

Και λέω, αντε και μπήκε απο το παράθυρο, πώς θα τα βγάλει πέρα σε τόσο δύσκολο σχολείο αφού στο ιδιωτικό δημοτικό που είναι χαριστικά τον περνάνε στις τάξεις. Δεν διαβάζει, κοιμάται όλη την ώρα. Βαριέται. Δεν είναι βλάκας, τεμπέλης είναι. Η μάνα του βέβαια είναι έξυπνη και το σόι της έχει βγάλει και καθηγητές πανεπιστημίου. Η πραγματικότητα όμως λέει άλλα. Ευγενικά του είπε ο Φοφώ, στο τραπέζι, μήπως έβαζε το παιδί του στο δημόσιο γυμνάσιο και να το συμπληρώνει με ιδιαίτερα και είπε ο προκομμένος ο γιός μου «τι, να κάνει παρέα με όλους αυτούς τους Αλβανούς, να γίνει αλήτης; ΠΟΤΕ!».

Τι γίνεται όταν τα όνειρα των γονέων συγκρούονται με τις δυνατότητες του παιδιού;