Συμβιβασμοί

Ενα μέρος της ζωής μου γράφω στα μπλόγκς, ενα μέρος της πραγματικότητας που μπλέκεται με τη φαντασία, τα ήδη με τα ισως πλεγμένα σε κοτσίδα. Εχω περάσει πολλά όπως όλοι οι άνθρωποι. Κανείς δεν θα εξαιρεθεί απο τις δυσκολίες στη ζωή. Ακόμη και οι πλούσιοι, έχουν και εκείνοι μερίδα. Μπορεί να έχεις λεφτά αλλά και άρρωστο παιδί, ή να είσαι στα ναρκωτικά ή η καρδιά σου να σπαρταράει, κάθε λίγο για εγχείρηση.

Εγραψα κάποια στιγμή ότι δεν μπορώ να είμαι μόνη μου, θέλω να έχω κοντά μου ανθρωπους. Εσείς όμως Αν-Λού με ρωτήσατε μήπως θα μου έκανε καλό λίγο η μοναξιά για να  εμβαθύνω λίγο τη ζωή μου. Για να δώ τι δεν αντέχω στη ζωή μου και προσπαθώ να το σκεπάζω με μόνιμη κοινωνικότητα. Είμαι σε μία ηλικία που έχω βαρεθεί να εμβαθύνω, να σκαλίζω αν θέλετε τους συμβιβασμούς μου, τις φορές που έσκυψα το κεφάλι, τις φορές που καταπια το δίκιο μου. Τις φορές που η οργή μου έγινε συμπαγής πάγος μέσα μου και η λύπη αντίστοιχα κουκουλώθηκε απο το χαμόγελο της αδιαφορίας.

Τι να εμβαθύνω καρδούλα μου, τι να θυμηθώ; Πάλι καλά που έφθασα και ως εδώ με σχετικά λίγα βαρύδια υγείας, άλλες έχουν ήδη πεθάνει ή κουτσοζούν με τον καρκίνο να τις σέρνει απο το μανίκι. Οι άνθρωποι ξεκινούν να κλείνουν τα μάτια και να δέχονται απο την παιδική ηλικία που η μαμά μας φοράει θέλοντας και μη ΑΥΤΟ το ρούχο. Θα μου πείς ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν το πνεύμα των μεγάλων. Μέχρι να ξεφύγουμε απο το γονικό κλοιό πιστεύουμε ότι συμβιβαζόμαστε επειδή οι γονείς είναι πιο δυνατοί απο εμάς. Τι πλάνη!

Με το που βγαίνουμε έξω απο τη φωλιά αρχίζουν οι μπούφλες. Στη δουλειά, με τον κάθε σύντροφο, άσε δε αμα παντρευτείς, εκεί να δείς. Πιστεύουμε ότι πρέπει να κάνουμε πίσω λόγω έρωτα. Δεν θα κρίνω αν αυτό είναι άγιο ή σατανικό. Ο καθένας ο ίδιος κριτής.

Εχω χάσει το λογαριασμό πια των συμβιβασμών που έχω κάνει. Παρόλλο που δούλευα και συνείσφερα στην οικογένειά μου, ππόσες μα πόσες φορές δεν έσκυψα το κεφάλι στην ανοησία, στη τρέλλα, στη λογική, στη ξιπασιά των άλλων. Ιδιαίτερα στη δουλειά που για τα λεφτά, όλα τα έκανα όπως λέει και ένα τραγουδάκι. Ναί, για τα λεφτά έγινα δουλική, στο σπαθί των νεανικών μου χρόνων που καυχιόμουνα ότι δεν θα σήκωνε ούτε μύγα, το έβαλα και σήκωσε όλο το βασίλειο των εντόμων, μη σου πώ και των θηλαστικών. Τα είχα ανάγκη τα λεφτά, όπως όλοι μας.

Και με τους άντρες έκανα συμβιβασμούς, ακόμη κάνω. Θα μπορούσα να είχα πάρει διαζύγιο 100 φορές απο το να κάθομαι να τον ακούω, απο το να κάθομαι να τρώω κέρατα και να πληρώνω τα χρέη του απο τον ιππόδρομο. Γιατί τον τζόγο τον έχει μέσα του και δυστυχώς τον πέρασε και στον Μάρκο μου. Τα γονίδια της χαράς αλλά και της τύχης. Η της δυστυχίας. Και βλέπω τα παιδιά να μεγαλώνουν και να έχουν ιδέες που δεν θα τους βγούν σε καλό. Και σιωπώ. Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι υποχρέωση του καθενός.

Ετσι γιατί να θέλω να είμαι μόνη; Για να αναλογίζομαι ότι έσκυψα τη μέση μου και έφαγα χώμα; Οτι αλλιώς ξεκίνησα και αλλιώς με πήγε; Πάλι καλά που μπόρεσα να επιπλεύσω και να βγώ στα στεγνά. Αλλοι πνίγονται. Είναι βέβαια στιγμές που βουλιάζω, που με παίρνει απο κάτω. Οταν βλέπω αποκοτιές, σταβοπατήματα και σκληράδα. Τότε γέρνω, κάθομαι στη πολυθρόνα της οδύνης και αναλογίζομαι πόσο ακόμη θα πονάω. Και μετά κάνω τσιγάρο. Με σκοτώνει. Αλλά το καπνίζω. Δεν με νοιάζει. Οι υποδείξεις και οι συμβουλές μου είναι αδιάφορες. Οταν υποφέρω σκοτώνω εμένα λίγο-λίγο. Μου ανήκω έτσι δεν είναι; Και αυτά  που λένε για τον θεό που υποτίθεται έχω μέσα μου είναι κοροφέξαλα. Για αυτούς που κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και κομπάζουν ότι δεν σήκωσαν μύγα στο σπαθί τους. Το βάρος όμως του σπαθιού φτάνει. Τα έξτρα έρχονται πάντα αργότερα φορώντας την πιο φίνα βενετσιάτικη στολή. Αρχίζεις και σ’ αρέσει η μουτσούνα του σκύβειν και υπακούειν. Γίνεται πέτσα. Τη στιγμή που θα δείς πώς κατάντησες είναι η στιγμή που σε περιμένει ο Θάνατος. Τα στέφανα τα έχει στο τσεπάκι. Η ιδανική του νύφη! 

Δεν αντέχω να είμαι μόνη μου για όλα αυτά. Γιατί έχω μετανοιώσει που τα έκανα και αν ξαναγεννιόμουνα θα έκανα πάλι τα ίδια. Γιατί συμβιβάστηκα ενώ πίστευα ότι πάντα θα ήμουνα φτερό στον άνεμο. Το φτερό όμως πετάει όσο έχει ακόμη πούπουλα. Χωρίς αυτά, πέφτει και αφήνει άλλα στοιχεία να το πάνε όπου εκείνα θέλουν. Δεν είμαι μοιρολάτρισσα, είμαι απλά μία Λένα. Μέσα στις χιλιάδες.

Advertisements