Συμβιβασμοί

Ενα μέρος της ζωής μου γράφω στα μπλόγκς, ενα μέρος της πραγματικότητας που μπλέκεται με τη φαντασία, τα ήδη με τα ισως πλεγμένα σε κοτσίδα. Εχω περάσει πολλά όπως όλοι οι άνθρωποι. Κανείς δεν θα εξαιρεθεί απο τις δυσκολίες στη ζωή. Ακόμη και οι πλούσιοι, έχουν και εκείνοι μερίδα. Μπορεί να έχεις λεφτά αλλά και άρρωστο παιδί, ή να είσαι στα ναρκωτικά ή η καρδιά σου να σπαρταράει, κάθε λίγο για εγχείρηση.

Εγραψα κάποια στιγμή ότι δεν μπορώ να είμαι μόνη μου, θέλω να έχω κοντά μου ανθρωπους. Εσείς όμως Αν-Λού με ρωτήσατε μήπως θα μου έκανε καλό λίγο η μοναξιά για να  εμβαθύνω λίγο τη ζωή μου. Για να δώ τι δεν αντέχω στη ζωή μου και προσπαθώ να το σκεπάζω με μόνιμη κοινωνικότητα. Είμαι σε μία ηλικία που έχω βαρεθεί να εμβαθύνω, να σκαλίζω αν θέλετε τους συμβιβασμούς μου, τις φορές που έσκυψα το κεφάλι, τις φορές που καταπια το δίκιο μου. Τις φορές που η οργή μου έγινε συμπαγής πάγος μέσα μου και η λύπη αντίστοιχα κουκουλώθηκε απο το χαμόγελο της αδιαφορίας.

Τι να εμβαθύνω καρδούλα μου, τι να θυμηθώ; Πάλι καλά που έφθασα και ως εδώ με σχετικά λίγα βαρύδια υγείας, άλλες έχουν ήδη πεθάνει ή κουτσοζούν με τον καρκίνο να τις σέρνει απο το μανίκι. Οι άνθρωποι ξεκινούν να κλείνουν τα μάτια και να δέχονται απο την παιδική ηλικία που η μαμά μας φοράει θέλοντας και μη ΑΥΤΟ το ρούχο. Θα μου πείς ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν το πνεύμα των μεγάλων. Μέχρι να ξεφύγουμε απο το γονικό κλοιό πιστεύουμε ότι συμβιβαζόμαστε επειδή οι γονείς είναι πιο δυνατοί απο εμάς. Τι πλάνη!

Με το που βγαίνουμε έξω απο τη φωλιά αρχίζουν οι μπούφλες. Στη δουλειά, με τον κάθε σύντροφο, άσε δε αμα παντρευτείς, εκεί να δείς. Πιστεύουμε ότι πρέπει να κάνουμε πίσω λόγω έρωτα. Δεν θα κρίνω αν αυτό είναι άγιο ή σατανικό. Ο καθένας ο ίδιος κριτής.

Εχω χάσει το λογαριασμό πια των συμβιβασμών που έχω κάνει. Παρόλλο που δούλευα και συνείσφερα στην οικογένειά μου, ππόσες μα πόσες φορές δεν έσκυψα το κεφάλι στην ανοησία, στη τρέλλα, στη λογική, στη ξιπασιά των άλλων. Ιδιαίτερα στη δουλειά που για τα λεφτά, όλα τα έκανα όπως λέει και ένα τραγουδάκι. Ναί, για τα λεφτά έγινα δουλική, στο σπαθί των νεανικών μου χρόνων που καυχιόμουνα ότι δεν θα σήκωνε ούτε μύγα, το έβαλα και σήκωσε όλο το βασίλειο των εντόμων, μη σου πώ και των θηλαστικών. Τα είχα ανάγκη τα λεφτά, όπως όλοι μας.

Και με τους άντρες έκανα συμβιβασμούς, ακόμη κάνω. Θα μπορούσα να είχα πάρει διαζύγιο 100 φορές απο το να κάθομαι να τον ακούω, απο το να κάθομαι να τρώω κέρατα και να πληρώνω τα χρέη του απο τον ιππόδρομο. Γιατί τον τζόγο τον έχει μέσα του και δυστυχώς τον πέρασε και στον Μάρκο μου. Τα γονίδια της χαράς αλλά και της τύχης. Η της δυστυχίας. Και βλέπω τα παιδιά να μεγαλώνουν και να έχουν ιδέες που δεν θα τους βγούν σε καλό. Και σιωπώ. Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι υποχρέωση του καθενός.

Ετσι γιατί να θέλω να είμαι μόνη; Για να αναλογίζομαι ότι έσκυψα τη μέση μου και έφαγα χώμα; Οτι αλλιώς ξεκίνησα και αλλιώς με πήγε; Πάλι καλά που μπόρεσα να επιπλεύσω και να βγώ στα στεγνά. Αλλοι πνίγονται. Είναι βέβαια στιγμές που βουλιάζω, που με παίρνει απο κάτω. Οταν βλέπω αποκοτιές, σταβοπατήματα και σκληράδα. Τότε γέρνω, κάθομαι στη πολυθρόνα της οδύνης και αναλογίζομαι πόσο ακόμη θα πονάω. Και μετά κάνω τσιγάρο. Με σκοτώνει. Αλλά το καπνίζω. Δεν με νοιάζει. Οι υποδείξεις και οι συμβουλές μου είναι αδιάφορες. Οταν υποφέρω σκοτώνω εμένα λίγο-λίγο. Μου ανήκω έτσι δεν είναι; Και αυτά  που λένε για τον θεό που υποτίθεται έχω μέσα μου είναι κοροφέξαλα. Για αυτούς που κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και κομπάζουν ότι δεν σήκωσαν μύγα στο σπαθί τους. Το βάρος όμως του σπαθιού φτάνει. Τα έξτρα έρχονται πάντα αργότερα φορώντας την πιο φίνα βενετσιάτικη στολή. Αρχίζεις και σ’ αρέσει η μουτσούνα του σκύβειν και υπακούειν. Γίνεται πέτσα. Τη στιγμή που θα δείς πώς κατάντησες είναι η στιγμή που σε περιμένει ο Θάνατος. Τα στέφανα τα έχει στο τσεπάκι. Η ιδανική του νύφη! 

Δεν αντέχω να είμαι μόνη μου για όλα αυτά. Γιατί έχω μετανοιώσει που τα έκανα και αν ξαναγεννιόμουνα θα έκανα πάλι τα ίδια. Γιατί συμβιβάστηκα ενώ πίστευα ότι πάντα θα ήμουνα φτερό στον άνεμο. Το φτερό όμως πετάει όσο έχει ακόμη πούπουλα. Χωρίς αυτά, πέφτει και αφήνει άλλα στοιχεία να το πάνε όπου εκείνα θέλουν. Δεν είμαι μοιρολάτρισσα, είμαι απλά μία Λένα. Μέσα στις χιλιάδες.

Advertisements

4 thoughts on “Συμβιβασμοί

  1. Οι συμβιβασμοί είναι μέρος της ζωής μας, δεν είναι όμως εμείς. Απ’ όσο ξέρω, έχω κάτι λιγότερο από τα μισά σου χρόνια και μεγάλο μετρικό σε αναποδιές της ζωής, πολλές από τις οποίες με ανάγκασαν όχι μόνο να συμβιβαστώ αλλά να κάνω και αμέτρητα ζιγκ-ζαγκ για να φτάσω κάποιους στόχους, ενώ κάποιοι άλλοι δεν επιτεύχθηκαν ποτέ. Παρόλα αυτά, επιζητώ την παρέα με τον εαυτό μου, όχι απαραίτητα για να αξιολογήσω και να καταστρώσω «σχέδια δράσης», αλλά απλά για να είμαι με την Αν-Λου, χωρίς εξωτερικούς περισπασμούς και αναστατώσεις. Κάθε φορά που το πετυχαίνω αυτό, ξαναβρίσκω μέρος της πολύτιμης ψυχικής μου ηρεμίας.
    Καταλαβαίνω βέβαια, πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και κατακτά την προσωπική του ισορροπία με διάφορους τρόπους, αλλά πιστεύω ότι η παρέα με τον εαυτό μας δεν είναι τόσο επίφοβη, ούτε θα πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία…
    Φιλικά,
    ΑΛ

  2. Καλημέρα
    Οπως είπα και πιο πάνω, η παρέα με τον εαυτό μου μόνο φέρνει αρνητικά πράγματα στο νού μου. Κατά κάποιο τρόπο την καθιστά επίφοβη όπως λές. Εχω υποφέρει αρκετά και δεν θέλω στα όσα χρόνια ακόμη ζήσω καλά να έχω χάσει χρόνο. Αν πάθω ένα εγκεφαλικό και χάσω έδαφος, θέλω προηγουμένως να έχω ζήσει την κάθε στιγμή αγκαλιά με τους ανθρώπους που τόσο αγαπώ.
    Επίσης να στο πώ και πιο ωμά, βαριέμαι ν’ αλλάξω. Να δοκιμάσω κάτι νέο, ίσως προκλητικό για τα δεδομένα μου. Δεν με νοιάζει πιά, δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις. Είναι μερικά πράγματα που με την ηλικία δεν αλλάζουν. Επειδή έχουμε λίγο βαρεθεί τις αλλαγές και θέλουμε και να κατασταλάζουμε. Σε φιλώ

  3. Αχ… Εγώ δεν συμβιβάζομαι, δεν θα συμβιβαστώ ποτέ, φώναζα όταν ξεκινούσα τη ζωή μου-όπως οι περισσότεροι άνθρωποι άλλωστε- κράτησα, άντεξα όσο μπόρεσα και μπόρεσα πολύ.

    Αναγκάστηκα όμως να τους κάνω τους συμβιβασμούς μου, λίγους όσο λιγότερους μπορούσα.

    Ε…Και τι έγινε; με συμβιβασμούς η χωρίς, τα ίδια σκατά!

    Όχι Λένα μου, δεν έχεις-δεν έχουμε- κανένα λόγο τώρα σε αυτές τις ηλικίες να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι στον τρόπο που σκεφτόμαστε, αντιδρούμε, συμπεριφερόμαστε, πιστεύουμε, και ζούμε. Προσωπικά μου αρέσω πολύ όπως είμαι, και δεν θα έμπαινα στον κόπο να αλλάξω τίποτα(νομίζω πως μπήκα στον εγωκεντρισμό των γεραμάτων)

    Δεν θέλω να είμαι μόνη, γιατί δεν ξέρω τη σημαίνει μοναξιά, μου είναι άγνωστο, και αφού πάντα υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου, σημαίνει πως αυτό επέλεξα, γιατί να είμαι μόνη όταν αγαπώ τους ανθρώπους και με αγαπάνε και εκείνοι; όταν έχω πολλά ακόμα να τους δώσω και να πάρω από αυτούς;

    Μην πονάς, δε βγάζει πουθενά το να μετράμε τα λάθη τα δικά μας και των άλλων, το ποτάμι κύλησε, και επιστροφή δεν υπάρχει.

    Στην επόμενη ζωή ίσως…

    Σε φιλώ με αγάπη.

  4. Μέχρι τα 24 μου, που δεν είχα αυτήν την περιπέτεια με την αγοραφοβία κλπ, ήμουν από τους τύπους που δε σηκώνανε μύγα στο σπαθί τους. Άκαμπτος θα έλεγα σαν χαρακτήρας. Πολύ πεισματάρης, εγωιστής υπέρμετρα, υπερόπτης, περήφανος, ευαίσθητος, φιλότιμος, όμως τα δύο τελευταία τα έκρυβα καλά πίσω από την εικόνα του δυναμικού που έβγαζα προς τα έξω. Για εμένα ο συμβιβασμός ήτανε σαν να κάνω πίσω, να υποχωρώ, να προδίδω τον εαυτό μου. Στα χρόνια που ήρθανε μετά τα 24 μου, μέσα από όσα πέρασα και περνάω, κατάλαβα αυτό που μου λέει και ο γιατρός μου, ότι στη ζωή πρέπει να είμαστε δεκτικοί, θετικοί. Φυσικά, όχι σε όλα. Όμως, και όλα δεν περνάνε από το χέρι μας, ούτε και μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Μπορούμε να αλλάξουμε πολλά, όμως, το καλύτερο είναι πρώτα να αρχίσουμε από μέσα μας να αλλάζουμε κάποια πράγματα. Και στην αλλαγή την εσωτερική, χρειάζεται και ο συμβιβασμός. Αλλιώς, δε θα αλλάξουμε. Κάποιοι συμβιβασμοί πονάνε, κάποιοι πληγώνουν, όμως τι μπορείς να κάνεις αν πρόκειται για τι δουλειά σου, ή για άτομα της οικογένειάς σου; Και εμείς έχουμε τα στραβά μας που οι άλλοι τα αποδέχονται και συμβιβάζονται με εμάς.
    Σχετικά με τη μοναξιά φίλη μου Θεία Λένα, έχω έναν φίλο καταπληκτικό, που πάντα, τα πάντα τα βλέπει αισιόδοξα, αντιδρά με χιούμορ, ενώ δεν είναι να πεις, κάποιος που έχει λύσει τα προβλήματα της ζωής του. Αντίθετα, είναι ένας μέσος οικονομικά πολίτης. Ξέρει ότι είμαι άτομο μοναχικό και πριν καιρό που βγήκα μαζί του, του λέω «το έχω παρακάνει, να είμαι σπίτι τόσο μόνος». Μου λέει «αγόρι, δες το αλλιώς. Ίσως μπορείς να μείνεις μόνος, με τον εαυτό σου, γιατί, έχεις μέσα σου, ένα υπόβαθρο που σε κάνει και μόνος να αισθάνεσαι πολλές φορές καλά. Κάποιοι που δε μπορούνε να μείνουν μόνοι, μήπως το κάνουν, γιατί δε μπορούν να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους; Μήπως γιατί δεν έχουν αυτό το κάτι μέσα τους, για αν μείνουν μόνοι να τους γεμίσει ακόμα και όταν είναι μόνοι;» Φυσικά η μοναξιά είναι άσχημο συναίσθημα. Και πολλές φορές δεν έχει να κάνει και με την κοινωνικότητα κατά τη γνώμη μου. Μπορεί να είσαι μαζί με άλλους και να αισθάνεσαι μέσα σου αυτήν την μοναξιά αυτό το κενό. Μην αισθάνεσαι άσχημα φίλη μου, σε όποιον συμβιβασμό σε πόνεσε. Προσπάθησε να μην τον θυμάσαι. Ένας άλλος καλός μου φίλος έλεγε «το ποτάμι δε γυρίζει πίσω». Ότι έγινε, έγινε. Στα γράφω αγαπημένη μου φίλη, όπως τα λέω σε εμένα, όταν πάει έτσι να με πάρει από κάτω. Σου εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s